It's a London Thing
- London Urban Dance Music 1987-2006

Laten we maar even met Theo's quote beginnen, want ik dacht precies hetzelfde toen ik zijn cdtje moest beluisteren.



Theo's cdtje inmiddels een aantal keer voorbij laten komen. Moest in eerste instantie een beetje denken aan het nieuwe album van Bloc Party (niet qua muziek, maar met hun nachtleven in Londen als concept), maar dit bevalt een stuk beter.

1. ?
De cd begint wel aardig. Beat klinkt een beetje verouderd, maar echt storen doet het niet. Ik ga er vanuit dat de cd waarschijnlijk in '87 begint, dus het had veel erger kunnen zijn. Dat Indische (?) gemekker na 3 minuten had van mij niet gehoeven, maar houdt gelukkig ook vrij snel weer op. Stemt me ook redelijk hoopvol voor de rest van de cd.

2. ?
Gaat rustig verder waar het eerste nummer stopte, met dit keer wat meer de nadruk op het ritme en minder op de samples, bevalt daardoor ook wat beter. Luistert erg lekker weg.

3. ?
5, 4, 3, 2, 1.... Thunderbirds are go!. Grappige sample waar het nummer mee begint, zoals ook de rest van het nummer vol zit met samples. Aardig en lekker gevarieerd ritme erachter en ook dit nummer luistert weer fijn weg.

4. ?
Dit komt me erg bekend voor maar kan het niet plaatsen. Vind het constante ge-'ooohoo eeeh' vrij vervelend, maar de rap eroverheen en het ritme zijn gelukkig wél aangenaam, waardoor het nergens gaat irriteren. Wel iets minder dan z'n 2 voorgangers.

5. ?
Nummertje 5 is weer wat fijner. Stuk rustiger nummer, vol warme melodieën en ergens op de achtergrond zwevende vocalen.

6. ?
Eerste (en uiteindelijk gelukkig enige echte) minpunt. Nummertje begint al met een zeurstemmetje en blijft (vooral in het refrein) redelijk vervelend. Sluit ook niet echt fijn aan bij de sfeer van de rest van de cd. Hier kan ik helaas niet zo veel mee.

7. ?
Gelukkig herpakt de cd zich sterk met het 7e nummer. Een wat prominentere sample (die erg leuk gebruikt wordt), sterker ritme en een fijne terugkerende onderbreking. Alleen die gekke toeter richting het einde had niet zo gehoeven, maar dat is maar een klein minpuntje. Duidelijk m'n favoriet van de cd tot nu toe.

8. ?
Nummertje 8 begint wat frisser, met wat meer gekloot met samples en vreemde geluidjes op de achtergrond. Na zo'n 40 seconde wordt het wat ritmischer en ratelt het zo’n 1,5e minuut lekker verder. Na 2 minuten krijgen we opnieuw gesample (gevolgd door een wat mindere sample) en slaat de track een beetje om, het geratel blijft, maar er komt wat meer geluid achterlangs zweven, het nummer klinkt ineens veel voller. De samples vervallen wat en het blijft boeiend tot het eind.

9. ?
Track 9 is weer wat een wat rustiger, sferisch nummer. Brengt net genoeg variatie om 6 minuten te boeien.

10. ?
Waar ik bij eerdere nummers af en toe twijfelde weet ik het hier wel zeker, dit nummer ken ik. Maar ook nu kan ik het niet plaatsen. Vind het geen geweldig nummer, maar het wordt ook nergens vervelend. Iets meer variate was niet gek geweest.

11. ?
2e kleine minpuntje. Saaiige melodie, neuzelige zang, veel herhaling. Doet me qua sfeer weer een beetje aan nummer 6 denken ook. Heb niet zo veel met dit soort soul-achtige zang over deze muziek heen.

12. ?
Nummertje 12 bouwt rustig z'n melodietje op, steeds iets voller, steeds iets meer aanwezige sample. Duurt met z'n 8 minuten wel iets te lang om te blijven boeien.

13. The Streets – Has It Come to This?
Eindelijk iets wat ik effectief herken dan. Niet het sterkste Streets nummer (het constante Has it come tho this? Oooh-ooo-ooooh blijft nogal knullig klinken over het hele nummertje heen), maar verder leuk om The Streets te horen.

14. Dizzee Rascal – I Luv U
Zo richting het einde wordt track 7 toch nog even overtroffen. Dizzee is fijn, en I Luv U waarschijnlijk z'n sterkste nummer. Sterke beat, waarop Dizzee's stijl het beste uitkomt. Sluit ook perfect aan bij de lyrics. Geweldige keuze, Oh well.

15. M.I.A. – Galang
Nou, zelfs nog een 3e nummer dat ik ken, wordt nog een klein feestje van herkenning zo naar het einde toe. M.I.A. is een beetje een mix van allerlei stijlen, die nooit echt weet te overtuigen, maar wel gezellig is om zo af en toe te horen. Leuke artieste, leuk nummertje.

16. ?
Ook dit komt me vaag bekend voor, maar geen idee waar ik het moet plaatsen. Begint ook weer met een leuke sample, om er vervolgens rustig een ritme onder vandaan te laten komen dat zich vrij snel opbouwt. Dit is weer een wat rustiger, sfeervoller nummer, en ook hier weer net genoeg variatie om de volle 4 minuten te blijven boeien. Erg aangename afsluiter.

Uiteindelijk positief verrast. Vrij sfeervol cdtje met genoeg fijne nummertjes erop. Merendeel sluit ook mooi bij elkaar aan. Alleen nummer 6 en 11 vallen voor mij een beetje uit de toon. Mooie, passende hoes ook.

Ben wel benieuwd naar de tracklist nu.

Heb vandaag de CD van Jasper alsnog gekregen, maar er stond een foute postcode op. Dat zal waarschijnlijk de rede zijn voor de vertraging.

Ah, dat is goed nieuws!

Erg leuk om je recensie te lezen! Zal je zsm de tracklist pm'en

Ik heb de mixtape van Yak ook net binnengekregen, ik zie op de tracklist al een boel leuke nummers staan Ik ben benieuwd

Hierbij mijn bevindingen over Herman's mix:
(Herman, excuses over het korte stukje maar ik heb de laatste tijd zwaar tijdgebrek en heb verder tot dinsdag geen tijd dus ff snel)

1 - ?
"music is for everybody", zo gaat het refrein van dit liedje. Dat is ook zo, muziek is voor iedereen.
Alleen muzikaal gezien is dit mij toch wat al te gladde jazzdance/conservatoriumfunk.

2 - ?
Dit klinkt al een stuk beter! Elektronische en akoestische drums. Ik denk een licht Duits accent te horen, kan dat kloppen?

3 - ?
Mooie dromerige, relaxte sfeer. Dit nummer maakt mij relaxed en blij, en ik ben dus erg benieuwd wie het is. De stem lijkt op Thom Yorke, maar die is het volgens mij niet, toch?

4 - ?
Knisperende elektronica, de sfeer sluit mooi aan bij die van het vorige nummer. Langzaam wordt het nummer erg jazzy en trippy. In dit nummer vind ik het jammer dat er gezongen wordt, omdat het de aandacht afleidt van de erg mooie muziek.

5 - ?
Een subtiel akoestische gitaar liedje, een duet ook tussen een dame en een heer. Later valt de viool in, en benadrukt mooi de trieste sfeer.

6 - ?
En weer dacht ik even dat Thom Yorke begon te zingen (is niet zo). Ik vind dit nummer wel erg glad, en eng dicht in de Keane- en Snow Patrolhoek zitten. Brrr...

7 - ?
De stem is even wennen, maar dan vind ik hem erg mooi. Het lijkt potver3 Kate Bush wel, maar ik denk het niet. Een mooi organische mix tussen electronica en akoestische instrumenten.

8 - ?
Weer een donker clubsfeertje, niet mijn ding deze muziek. Ongemerkt glijdt het nummer voorbij.

9 - ?
Dit neigt qua geluid wat naar Squarepusher anno Selection 16, zei het wat minder hektisch. ik vind het wel een spannend nummer! Zeker als de stemsamples erin komen wordt het spooky.

10 - ?
Dit nummer sluit het meest aan bij Herman's coverart: schimmige figuren die zich door een donkere stad lijken te spoeden, op zoek naar [vult u zelf maar in].
Abstractere beats dan op de vorige nummers...

11 - Ellen Allien - Stadtkind
Het laatste nummer van de cd, en het eerste dat ik herken. Een ode aan Berlijn, verpakt in kille electro/techno.

Al met al een mooie mix, die vooral bestaat uit muziek die ik zelf niet snel zou draaien. Vooral van nummers 3, 5, 9 en 10 ben ik benieuwd wat het is.

Ik moet ook nog aan mijn review van Yak's tape beginnen.. zal ik morgen doen

De Mixtape van Herman.

musicmetermixtapecirkel, zo heet ie. Toepasselijke titel

In het cd'laatje maar (weer) dan.

1. een erg druk popnummertje. Niet mijn stijl, wat zeg ik, ik vind het vreselijk.
Tja, alle begin is moeilijk, denk ik maar.

2. gelukkig voor mij al een stuk beter te verteren De rust lijkt wat wedergekeerd te zijn.
Een behoorlijk fijne bas houdt de vaart er niettemin in bij dit dance-achtige nummer. Het begin doet me wat aan broadcast denken.

3. Het gas gaat nog wat terug en ik vind het steeds aangenamer worden. Het klinkt organischer ook
Mooi nummer. De zang doet me niet heel veel. Maar de sfeer is vakantie. De sfeer is zorgeloosheid. De sfeer is lui.

4. De trend van steeds rustiger lijkt structurele vormen aan te nemen. En ik vind het ook steeds mooier worden.
Hoe rustiger, hoe mooier. Ik zal wel een ouwe lul worden ofzo. Een Pan American-achtige bas vermengd met een subtiel glitch-achtigs achtergrondje als bedje voor al de prachtige geluiden die op hun beurt dan weer niet op de voorgrond willen treden. Prachtig!

5. Jawel, ik denk dat we nu zo'n beetje in het dal der rust zitten. Een rustig popliedje. Spaarzaam, maar warm begeleid.

6. Hier krijg ik een sterk jaren 80-gevoel bij. Onterecht? Geen idee. Behoorlijk zoetsappig. Niet veel om het lijf. Luistert lekker weg. Zoiets.

7. Het lijkt allemaal weer wat onrustiger te worden. Allerhande geluidjes op de achtergrond. Best leuk om eens te horen.

8. Nieuw nummer, oud geluid. We zijn weer een beetje terug bij waar we begonnen. Een behoorlijk fijne bas zorgt weer voor wat vaart bij dit club-achtige nummer.

9. Erg electronisch gevoel krijg ik hierbij. Niet helemaal mijn stijl..

10. Ik vind dit de vage versie van de muzieksoort van het vorige nummer. De geluiden liggen wat meer op de achtergrond. En is daardoor wat subtieler.

11. En ook het elfde nummer ken ik niet! Het klinkt Duits, taal natuurlijk, maar de muziek ook. Dit liedje duurt me iets te lang.


11 nummers die ik niet kende. De meeste ook geheel niet in de stijl die ik normaal gesproken luister.

Vooral het derde en vierde nummer vond ik erg goed.

Nee, het betreft een Amerikaans gezelschap. Voor zover ik weet zonder Duitse achtergronden, maar ik snap wel dat je die associatie hebt.



Nee, maar het lijkt er wel erg veel op, vind ik ook.



Grappig dat je dat zegt, want ik had ook een instrumentaal nummer van deze band op de shortlist staan voor mijn mixcd. Maar dat vond ik uiteindelijk minder goed passen. De zanger in kwestie heeft nogal een markant stemgeluid, inderdaad, maar ik ben er inmiddels aan gewend.



Erg mooi liedje, vind ik, maar wel veruit het gladste van mijn CD inderdaad. Ben benieuwd hoe dit nummer in de rest van de cirkel gaat vallen.



Ik moest natuurlijk een paar stokpaartjes op mijn CD zetten. Dit was er een van.



Ik heb je de tracklist gePM'd. Bedankt voor je recensie!

Ik had dit nummer vantevoren ingeschat als jouw favoriet van mijn CD. Zo te lezen zat ik aardig in de goede richting.

11 nummers die ik niet kende. De meeste ook geheel niet in de stijl die ik normaal gesproken luister.



Ik heb je de tracklist gestuurd. Het derde nummer is dus een mix van een van mijn favoriete DJ's (al betreft het hier geen dansplaat, maar een luister- cq. wegdroomliedje), maar het origineel wijkt er niet heel veel van af. Het vierde nummer is van een van mijn grootste ontdekking van de laatste maanden.

Jazper, Priemgetal deel 1

Anderhalve week te laat plofte ineens tegen alle verwachtingen in een mixtape in de bus.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik verheugd was toen de mixtape van Jazper in de bus plofte, en toen ik hem open maakte besefte ik dat me een zware taak te wachten stond; hoe maak ik dat ding in hemelsnaam open. Erg bedreven ben ik daar niet in, maar met mijn eendags scouting-verleden wist ik me toch wel uit deze benarde situatie te redden. Wat erg nodig was, gezien het feit dat ik wel weer zin had om een CD te beluisteren vol onbekende nummers die misschien toevallig zo goed klinken dat ik me helemaal de tering schrik, de download-machine aanzet om vervolgens geen nummer te vinden van de desbetreffende artiest(zoals bij The Lapse op de CD van Itchy het geval was). Kortom, ik had weer helemaal zin in een nieuwe mixtape.

Toen ik het schijfje(un, deux, trois, quatre!) er in deed dacht ik altijd gelijk aan de sfeer: kalm! rustig! Ik bedacht me wat de beste manier zou zijn om deze CD te luisteren, en bedacht dat deze Tape wel goed zou klinken als ik buiten in de zon lag terwijl ik op de achtergrond muziek hoorde van de vrijwel alleen maar onbekende artiesten op deze tape(slechts Zita Swoon en Sonic Youth herkende ik).

Terwijl ik in de zon lag, ontdekte ik het ene na het andere. Zoals een prachtig nummer met blazers en bij wijle een valse viool. Zoiets moois horen op een zonnige lentedag. Het was zo'n voorbeeld van een nummer dat je als achtergrondmuziek wil draaien maar toch ongewild op de voorgrond treed.

Ook bedacht ik me dat er wellicht priemgetallen in de CD verstopt zouden zitten. Je noemt je CD toch niet naar een reeks getallen zonder er wat mee te doen, bedacht ik me, want zó leuk is wiskunde nou óók weer niet. Tenminste wiskunde is in elk geval niet het vak waar ik altijd obsessief mee bezig ben. Echter, mijn wiskundeknobbel is ver te zoeken, en hoe ik ook verwoeste pogingen ondernam om ergens logica en priemgetallen te vinden, het lukte me niet, helaas(niet in de hoeveelheid letters van track-titel, niet in de track-tijden, niet in de tekst).

Klote-wiskunde, vloekte ik nog bij mezelf. Ik besloot me verder maar alleen nog te richten op de muziek. Want die is gelukkig wél leuk, en níet klote. Neem bijvoorbeeld dat laatste nummer. Iets elektronica-achtigs, me dunkt? Het loopt lekker door. Een vermoeide wandeling op een hete zomerdag was waar het me aan deed denken. Echter, het was wel prettig zo'n nummertje.

Er zitten dan ook genoeg voordelen aan deze CD(nummer 2,6 en 9 en het aftellen in het frans in nummer 1, bijvoorbeeld), er zit helaas ook een nadeel aan en dat is dat de muziek niet altijd écht op de voorgrond wil komen. Het blijven soms schuchtere liedjes van zangers die tijdens een optreden het liefst achter op het podium staan(nummer 1, 7 en 8, vooral). Gelukkig zijn het wél mooie liedjes wat het totaal niet vervelend maakt om deze CD te luisteren.

Sterker, ik zet 'm nog een keer op!

Hier dan eindelijk mijn bespreking van de naamloze mix-cd van KoenR. Ik ben hem om te beginnen al erg dankbaar dat hij me enigszins heeft teruggeleid naar electronische muziek, iets waar ik altijd nog wel een warm kloppend hart voor blijf houden, maar waar ik de laatste jaren echt te weinig meer van luister en door de bomen zo onderhand het bos niet meer kan zien. Sommige nummers waren zo sterk dat ik benieuwd ben naar de albums waarop ze te vinden zijn. Andere nummers deden me minder maar bleven toch altijd nog steken op 'interessant'. Maar ik ben zeer benieuwd naar de tracklisting.

Het artwork is trouwens ook erg passend: een soort van digitaal gerenderde bloem, die net zoveel informatie prijsgeeft als de niet aanwezige tracklist, maar toch de sfeer goed weet samen te vatten: duister, gelaagd en complex. Daar gaan we dan:

1. Tara King Th. - Once Upon a Dream
We vliegen erin met een melancholisch, traag, spaarzaam, vocaal nummer. Donkere basdrums als een hartslag; na twee minuten valt het nummer stil met een spookachtig koortje op de achtergrond, en wordt het erg mooi wanneer er een hoog pianomelodietje invalt... om daarna iets explosiever in venijnige mineur weer verder te gaan. Wat me toch een beetje tegenstaat aan dit nummer is de vlakke, wat gevoelloze zangstem en de wat overdreven surrealistische teksten: "Once upon a dream, in the wee small hours", mjah. Het doet echter weinig af aan de muziek.

2.
Nummer twee begint fluisterzacht, we horen lijzige strings, een traplopend fluit-achtig melodietje, wat belletjes en borreltjes op de achtergrond, soms iets wat op een zucht lijkt. Na twee minuten zwellen de strijkers aan tot een fraai, ietsje mistroostig geheel. Muziek die lijkt te horen bij een grijze, regenachige dag. Het neigt soms een klein beetje naar 'Synthesizer Greatest'... maar dan had je de finale nog niet gehoord: een minuut voor het einde vallen plotseling onverwacht vocalen in. Erg mooi, het doet me denken aan de finale van 'Avalon'.

3.
Dan stappen we even terug in iets wat lijkt op zolderkamertjes-huisvlijt met zeer lo-fi, ruiserige, over elkaar gelegde gitaar- en banjo-loopjes. De keiharde ruis heeft ook wel iets regenachtigs, op een 'gezellige' manier, net als in het voorgaande nummer. Het doet denken aan Bibio, maar dan wat meer mineur dan Bibio's vaak toch wat meer 'zomerse' deuntjes. Het duurt net twee en een halve minuut, niet zo heel erg want het is niet mijn favoriete nummer van dit cd'tje.

4.
De pruttelende, knorrende stuiterballen-ritmes van nummer 4 zijn meteen fascinerend, met hoge melodietjes op de achtergrond; later duiken in de verte ook nog wat strings op; de manier waarop deze even verderop weer verdwijnen is echt spookachtig mooi. Dit nummer bevalt me goed, mooie melodieën, knappe ritmes, fijne geluiden, veel melancholie maar toch ook weer niet te zwaarmoedig.

5. Vector-Lovers - Neon Sky Rain
Nummer vijf begint ook weer met een harde ruis, die meer dan een zee klinkt dan de eerdere regenbui. Als de melodietjes opkomen hoor ik meteen dat dit "Neon Sky Rain" is, één van mijn favoriete nummers van Vector-Lovers. Het sleeeeept zich voort op zo'n 80BPM, zo langzaam en spaarzaam is het, maar dit vind ik echt allemachtig mooi. Er gebeurt echt zo veel moois onder al die lagen melodietjes, geluiden en verhakselde stemmen.

6.
Nummer zes begint zeer, zeer fraai met werkelijk prachtige, rokerige stinggeluiden en zeer diep daaronder weggestopt iets wat een ritme zou kunnen zijn. Later komen er violen bij (echte violen! ) wat het geluid meteen organischer maakt. Mooi! Jammer genoeg duiken er, naarmate de violen en het ritme aan kracht toenemen, nogal storende achtergrondstemmetjes en ratelgeluidjes op. Alsof ze een open mic hebben neergezet op een kinderspeelplaats, waar het soms (gelukkig niet altijd) zo hard aan toegaat dat het de muziek begint te overstemmen. Ik denk dat het melancholisch bedoeld was, maar het is toch vooral storend. Spijtig, want de muziek is heel mooi, filmisch, organisch. Een minuutje voor het einde bloeit het hele nummer op.

7.
De machinale, zoemende, onheilspellende openingsgeluiden van dit nummer zijn geweldig, hier hou ik van! Iets verderop lijkt er een kapotte transistorradio te worden aangezet die wat geknetter en gepruttel laat horen, flarden van opgevangen gesprekken, peilinstrumenten. Machinegeluiden vloeien in en weer uit. Zou dit SETI-ruimtestation dan toch buitenaards leven gaan ontdekken?

8.
Het begint weer met lo-fi geruis als van een stervende versterker, maar kort verderop knallen er venijnig bonkende, krakende, zwaar overstuurde beats in. In diepere lagen ontdek ik nog de zwakke hartslag van een tweede ritme. Dat bevalt me wel, sterker nog: bij de eerste tonen vermoed ik al wel dat dit wel eens een favoriet van dit cd'tje zou kunnen worden. Ik kijk op de teller en zie dat ik nog 6 en een halve minuut van dit moois te gaan heb, een prettig vooruitzicht. Maar dan, als na drie minuten een melodielijntje invalt, krijg ik plotseling een flits van herkenning. Dit heb ik eerder gehoord! Maar waar? En wanneer? En wat is het dan? Als na een minuut of vijf alle lagen apart nog eens aan bod lijken te komen, hoor je pas hoe knap dit nummer in elkaar zit. Meesterlijk.

9.
Track negen is krachtig en meeslepend zonder melodieën of herkenbare instrumenten. Het enige wat op beats zou kunnen lijken, zijn diepe, doffe, ver weggemixte klappen. Heerlijk zagende soundscapes, later met hoge fluittonen; dit venijn duurt met met iets meer dan twee minuten echt te kort. Net wanneer je hoopte dat het nog tien minuten zou doorzagen, is het helaas afgelopen.

10.
Het begin klinkt een beetje als Squarepusher in zijn 'Rotten One Note' jazzperiode. Twee, drie ritmes met verschillende maatsoorten buitelen over elkaar heen, dit klinkt spannend, zeker als je de structuur erin begint te ontdekken. Ondertussen word je stiekem belaagd door een steeds opdringeriger wordend achtergrondgeluid, die vrij spel krijgt als na een paar minuten alle ritmes wegvallen en er meer geluiden bij beginnen te vloeien.

11.
Wederom duikt het beeld op alsof je tijdens een nachtelijke wandeling steeds dichter een zoemende electriciteitscentrale nadert. En weer krijg ik er geen genoeg van en duurt het nummer me eigenlijk te kort. Ik hou wel van dit soort onheilspellende drones, het muzikale van een ruisende machine waar plotseling zowaar wat boventonen in te bespeuren zijn.

12.
Track 12 lijkt geen intro of aankondiging te dulden - we barsten meteen los met glitchy beats. De melodie zit 'm in de basdrums, érg cool gedaan. Op de achtergrond zijn microscopisch versnipperde amen-breaks te horen. Het freakt een paar minuten zo voort, maar wordt nergens écht interessant.

13.
De uitsmijter, het laatste nummer van het cd'je, bevalt me stukken beter. Na de verhakselde ritmes lijkt de rust terug te keren, maar dat is van korte duur want je wordt subiet besprongen door zwaar distorted lukrake salvo's aan basdrums. De echt tot ruisjes en microseconden verknipte breakbeats zijn fenomenaal. Na enige tijd gaat het een tandje harder, en wordt er nog eens een extra zwier gegeven aan dit nummer met diep achter chaos weggeborgen sfeervolle geluiden. Wat een krankzinnige, bezopen gelaagdheid zit er in dit nummer. Het einde, waarin het nummer voortdurend halt houdt, weer voortrent, halt houdt en weer voortdendert is echt grote klasse.

Als je KoenR's en L_T_B's mix-cd'tjes zo naast elkaar legt denk ik niet dat ik ooit een radicaler verschil in muziek heb gehoord. En toch bevallen beide cd's me erg goed. Zeer bedankt, Koen!

Ik ben bezig met Luc's cd, maar er is inmiddels ook al een andere cd binnengekomen met songer-songwriter liedjes. Ik kan er alleen niet zo snel achter komen van wie die is?

Ik ga nu heel kort zijn over When the snakebite entered my veins.

Romantiek alom!

Deze compilatie klinkt als de soundtrack voor een jongen en een meisje die om elkaar heen draaien en wentelen en die ten tijde van het nummer 8 elkaar daadwerkelijk voor de eerste keer zoenen.

Laat die slang maar komen hoor, Nathalie, want door deze wil ik best gebeten worden.

:wub:

ps. later meer

Die is van Levenvergeten, als ik me niet vergis.

er loopt trouwens een grote vertraging op bij sommige mensen heb ik het idee...ik sprak gisteren met itchy en die had donderdag pas mijn cdtje gehad.

Je vergist je niet.

Overigens, is het niet een goed idee even te kijken welke CD nu waar is, en daar een lijstje van op te stellen, en allicht een nieuwe doorstuurdatum op te stellen?

Dat is wel een idee. Sowieso worden de bussen maandag pas weer geleegd, dus wellicht is het een idee het volgende verzendmoment een week te verschuiven?

Ik wil dit overigens niet elke 3 weken doen, omdat we anders in de knoop komen met de zomervakantie.

Ik heb nu de CDs van herman en Jazper in mijn bezit namelijk. Die van Jazper verstuur ik sowieso maandag, en als de verzenddatum verlaat word verstuur ik de CD van herman de week daarna door.

Dan loop ik in elk geval weer helemaal goed.

Hoe staat het met de vertraging in andere segmenten van de cirkel? Waar is de CD van T.O. nu bv.?

De CD van T.O. is onderweg naar Paul, en ik heb vandaag de cd van Sven (toch?) ontvangen.

En Ike, erg leuk om te lezen.

Maandag doe ik de cd's van Jelle en Madelon op de bus voor Raymond. In de loop van volgende week zal ik mijn reactie op die cd's geven. Eerst nog even een tentamen inkoppen.

Het spijt mij zeer dat ik veel te laat ben met mijn recensie maar ben nogal druk geweest afgelopen week, dus hier komt ie Paul:

1. Ehh ja, ik denk dus dat dit Kadril is, het klinkt wel op zo'n tussenstukje zoals op de CD De Andere Kust, maar verderop nog een nummer wat ik op Kadril vind lijken Ik weet het niet zeker dus. In ieder geval een leuk liedje, maar waar ik geen hele CD van hoef te horen (als het geen tussenstukje betreft )

2. Ik vind de muziek heel erg tof, ben wel benieuwd naar wat dit precies is. Als de zang erbij komt wordt het iets minder, maar toch één van de tofste liedjes van dit CD-tje.

3. Dit is Apparatschik, ken een CD van ze dankzij Paul zelf (ik geloof dat de naam van de CD Aurora is of zo?), best leuk zo'n liedje, maar na een paar nummers heb je het ook wel weer gehoord. Vind vooral de stem van de zanger een beetje irritant. Maar toch leuk, een liedje waarvan ik zeker weet wie de uitvoerende is (en het nummer heet gewoon Katja gok ik)

4. Best een leuk liedje, wederom vind ik de zang minder dan de muziek, en misschien komt dat wel gewoon omdat ik het nooit zo heb op teksten die ik niet kan verstaan, vanwege een vreemde taal waarin gezongen wordt. (Envy is wat dat betreft een uitzondering)

5. Wat doe je nu Paul?! Een engelstalig ding ertussen stoppen?! Niet erg consequent, maar m'n favoriete liedje van deze mixtape. Geweldige muziek, zal binnenkort toch echt eens de LP gaan aanschaffen die ik telkens weer zie staan bij De Waaghals. Gulag Orkestar, één van de leukste albums van vorig jaar.

6. Eerste gedachte: The Lion King! Het liedje doet me verdacht veel aan die kinderfilm denken die ik toen ik klein was zo'n beetje dagelijks keek. Altijd één van m'n favoriete Disney films geweest en ik zie scènes uit de film meteen weer voor me. Paul, wat breng je een jeugdherinneringen terug...

7. Hey een 'rock'liedje tussen alle wereld-en folkzooi Dit kan dus ook Kadril zijn, en dat denk ik eigenlijk alleen omdat je een groot Kadril fan bent en omdat ik hier duidelijk Belgisch hoor Maar als je me nu gaat vertellen dat het K3 is, geloof ik het ook wel denk ik (die stemmen vind ik er wel een beetje op lijken ).

8. Het klinkt wel grappig, maar een heel album met deze muziek zou ik niet overleven denk ik. Liedje duurt ook veel te lang, nee dit vind ik geen succes.

9. Hihi, dit liedje vind ik extreem vrolijkmakend. Voor ik het weet zit ik hier achter m'n computertje stiekem met mn voetjes mee te tikken en zo Wederom één van m'n favorieten van het CD'tje.

10. Geweldige intro, echt heel tof, maar helaas, het is weer de zang, en vooral als dat meisje/die vrouw ook begint te blèren is dat toch weer een beetje een teleurstelling.

11. Dit vind ik weer een leuk liedje, alleen die backing vocals Hilarisch, ik hoop ook echt dat dit gewoon een grapje is, anders zou het wel erg sneu zijn. En Paul, ik hoor maar twee folkinstrumenten en de rest is elektronisch gebeuren Je verrast me Maar wel een zeer leuk liedje dat voor een beetje afwisseling zorgt.

12. Nog een zeer leuk liedje, zelfs de zang vind ik erg ok nu. Het refreintje is erg tof en ik word er weer erg vrolijk van. Ben wel benieuwd naar wat dit precies is, want hier wil ik nog wel wat van gaan beluisteren.

13. Aardig nummertje, maar eigenlijk niet meer dan dat. Het duurt te lang, na 2 minuten vind ik het wel weer genoeg en het is bovenal niet bijzonder genoeg (ben eerder op deze mixtape al wel een stuk of 5 nummers tegengekomen die hetzelfde klinken)

14. Introotje klinkt spannend, de muziek is ook best tof, maar die stem die ook overdreven eng moet lijken blijkbaar... Echt vreselijk, sorry Paul Het klinkt zeer zeer nep.

15. Hey dit vind ik een erg plezierig lied, zowel de muziek als de zang bevallen me wel erg. Ik ben weer benieuwd naar wat dit nou precies is.

16. Bzzzzzzzzzzzzzz doet de zanger Weer zo'n liedje wat ik erg flauw vind en wederom weet ik niet of dit nou serieus bedoeld is of dat het de bedoeling is dat ik erom lach.

Ik vond het, zoals ik al eerder zei, een aparte mixtape Het is wel duidelijk dat niet alles me ligt, maar ongeveer de helft vond ik toch wel te pruimen. Waar het bij de meeste liedjes bij mij fout ging was, zoals ik net al meldde, dat ik niet wist of het nou serieus of als grapje bedoeld was. Maar goed, ik ben in een uurtje de wereld rond geweest dus je hoort mij niet klagen

Sorry voor overmatig smileygebruik.

Lekker in het zonnetje gezeten de mixtape van Sietse Beauty Lies Within vol.3 nog eens goed beluisterd. Ideale combi, dunkt me

Het begint direct al goed met de zelfmoordklanken van Satie. De wereld lijkt even stil te staan. Zo verstild, zo sprekend. Één enkele toon die soms zomaar voor een wending zorgt. Prachtig.

Er lijkt hier gekozen voor de pianoaanpak, want naast het eerste bevat ook het tweede nummer slechts piano. Dit kende ik niet, maar is erg mooi. Erg mooi, ja, erg mooi! Ontdekkinkje! John Cage, er achteraan maar!

Het derde nummer bestaat voor het eerst uit meer dan alleen piano. Hoewel het prachtig is, is het minder op zichzelf staand dan de eerdere nummers. Deze hoor ik het liefst als onderdeel van de cd Avalon Sutra waar ie vanaf komt. Ach, mooie aanleiding om die ook weer eens op te zetten.

Het vierde nummer is een sfeermakertje. Pianoklanken, maar dan niet gewoon pianoklanken, net even bewerkt ofzo. Het is een fragment. Een fragment met spanning wel. Op zichzelf niet heel bijzonder misschien maar als intermezzo zeer geschikt.

Het vijfde nummer is wat dromerige ambient. Iets te langdradig voor mij op dit moment.

Nummer zes Daeque II van Daizok begint gelijk goed met een ijzige drone. Hier wordt subtiel een dreigend landschapje omheen gebouwd (en weer afgebouwd) met strijkerachtige geluiden. Uitermate sterk nummer.

Het zevende nummer, tja Deaf Center, een van mijn favorieten wel. Wat een warm geheel. Onbeschrijflijk eigenlijk gewoon

Na zo'n nummer kan het volgende nummer eigenlijk alleen maar tegenvallen. En dat doet het ook een beetje. Wat mij betreft op dit moment dan toch een nummer dat nergens heen wil en vervolgens ook maar nergens heen gaat. En dan denk ik, als je geen zin hebt ergens heen te gaan, dan maak je maar zin

Laten we het maar als opmaat van nummer negen zien. Het nummer begint wat voorspelbaar. En al breekt het halverwege het nummer wel wat open, het komt ietwat zouteloos op me over.

Het tiende nummer kan me weer wel bekoren. Her kenbare klanken van Marsen Jules. Een nummer met als basis kleine loopjes van langzaam opkomend en uitstervend geluid. Het heeft iets oneindigs, mooi!

Nummer 11 is een prachtige combinatie van piano en electronica. Het pianootje legt zijn desparate hoofd af en toe even te rusten op de electronische ambient-met-klikjes-schoot. Zoiets. Erg fraai.

Wat is het schetsje van nummer 12 ineens een vrolijk tussendoortje

Nummer 13 is een intens stukje ambient rondom een drone die bijna 8 minuten niet van toonhaagte verandert. Mooi, maar het geluid van die fluit irriteert wat.

De afsluiter doet me denken aan oosteuropese straatmuzikanten in ambientvorm. Ik hoor ze niet, maar zie ze wel voor me. Grappig

Leuk cd-tje Sietse!

Mixtape van Paap_floyd: 'SEWANYBEP'

SEWANYBEP is de uitroep die rond 1800 in het oude Afrika, waar het nu Sewotho heet, gebruikt werd bij het jagen op everzwijnen (ja, die waren daar toen nog). De jagers riepen dan heel hard SEWANYBEP waardoor het zwijn bleef staan, verschrikt, volledig in de war, om zich heen kijkend. Tijd zat dus om hem te grazen te nemen.
De methode wordt nu niet meer gebruikt, want die zwijnen zijn natuurlijk ook niet gek. Die blijven echt niet meer staan.

Afijn, ooit gebruikt in Afrika om zwijnen in de war te brengen, nu de titel van de cd van Paap.

Het blijkt een toepasselijke titel, want waar ik me uiteraard volledig had ingesteld op een uurtje Afrikaans, blijkt dit niet het geval. Hevig in de war begin ik toch maar te luisteren.

Nummer 1 doet me wat jaren '70-achtig aan. Ik krijg wat jeuk van die stem, muzikaal is het wel ok al duurt het me iets te lang.

Nummer 2 geeft me vooral het gevoel van meligheid. Ik moet heel af en toe en heel klein beetje denken aan Animal Collective. Ik weet niet waarom, het zal het zingen wel zijn. Hier moet ik niet teveel van hebben.

Nummer 3 is wel weer een 'serieus' nummer. Degelijk, een beetje symfo-achtig denk ik. Een nummer dat ook makkelijk een kwartier had kunnen duren. Eindeloos gesoleer. Het past eigenlijk wel bij deze zonnige vrolijke Eerste Paapdag.

Aan het begin van nummer 4 denk ik, we blijven nog een halte zitten in de symfo-bus. Een zweverige fluit komt tegenover me zitten, begint een verhaal over dat de wereld er toch zoveel mooier uit zou kunnen zien enzo. Even later komt een ander instrument erbij zitten met hetzelfde verhaal. De fluit bemoeit zich er ook nog even tegenaan. Ik zeg op een gegeven moment. Jongens, sorry, erg interessant, maar ik moet er hier uit. Word die fluit me toch kwaad...

Kom ik daar aan, bij nummer 5. Zit die fluit daar weer! Opdringerig typ.

Bij nummer 6 kijk ik goed om me heen of ik niet ergens een fluit zie. Ik zie m nergens, gelukkig. Mooie opbouw in dit nummer. Fijn gitaarwerk, fijn nummer.

Nummer 7 is ineens weer een gezellig nummertje. Vrolijke blazertjes. Je zou zeggen, blazertjes met dit weer? Het blijkt er toch bij te passen. Geinig nummertje. Ongewone maatsoort ook. Ik mag vaak vrolijk meetellen tot 9. Ach, ik had toch niks beters te doen. En ik hou wel van tellen ook. Heb het zelfs gestudeerd.

Gaan we op nummer 8 de sirtaki (oid) dansen?

Nummer 9 lijkt met een kerkorgel te beginnen. Hoe wist je dat ik je cd op deze kerkelijk feestdag zou beluisteren? Als er dan ook nog eens een koor begint te zingen...
Maar dit is natuurlijk een prachtig nummer. Normaal hou ik niet zo van grootse nummers, maar dit is een uitzondering die de regel bevestigt. Ik ga m gauw nog eens opzetten, want ik besef dat ik dit op cd heb en nog veel te weinig geluisterd.

Geinig cd'tje Paap! Jammer van die fluit

Ik heb hem net geluisterd en vond hem erg fijn.

Bij een volgende beluistering zal ik wel een recensie-achtig iets schrijven.

Ik heb gisteren de cd van T.O. al gehoord in de auto van L_T_B, en ik herkende het grootste gedeelte wel.

Hoe staat het met de voortgang? Ik had begrepen dat de 'België-factor' voor een kleine vertraging zorgt.

En is de "night in the city" cd al bij Luc011190 aangekomen?

cdtje van Yak is nu onderweg naar bubba