Jaja, inmiddels al verstuurd zelfs , ik draai itchy's en Jazper's mixtape nu een beetje afwisselend. Eerst moet er nog even een recensie over die van itchy geschreven worden en dan kan zondag die van Jazper ook de deur weer uit

In theorie zou Jasper nu een keer of 48 naar Bubba's CD hebben kunnen luisteren.

Zelf ben ik nog in blijde verwachting van Nevyn's CD.

Het zou trouwens fijn zijn als iedereen van nu af aan kon posten als een CD ontvangen was, zodat ik het wat makkelijker bij kan houden.

In dat geval kan ik melden dat ik gister Paap's cd 'SEWANYBEP' heb ontvangen

De 'westside' van de cirkel doet het goed.

Is nét niet gelukt

Beauty Lies Within Vol.3 (Sietse)

Ambient... ik heb er niet zo veel mee, maar als ik het beluister vind ik het vaak wél mooi. Maar als leek is het vaak intimiderend.... waar begin je?

Daarom ben ik blij dat Sietse een bloemlezing tot de ambient heeft samengesteld. Via het sympathieke begeleidende briefje word je bij de hand genomen en de wondere klankenwereld ingeleid.

Sommige tracks kende ik al, maar de meesten waren mij vreemd. Ik werd verrast door de diversiteit! Voor mij is er één track, nr. 13, die er bovenuittorent. Wat een schitterende, bij de keel grijpende track is dit zeg!

--later een track-by-track bespreking, maar nu moet ik gaan en stuur ik hem door!--

A Night in the City inmiddels ontvangen!

ik stuur morgen die van nevyn naar herman...probleempjes hier zo....geen postzegels en nog niet kunnen kopen in de tussen tijd en morgen vrij dus dan wel...


Itchy

Eén keer op de heen weg en één keer op de terugweg. En ik kende alleen het eerste nummer. Van het weekend volgt er wellicht een verslagje.

Ik heb de mixtape van The Scientist gedownload, dus ik zal hier ook even een recensie tikken. Ik vond het een erg aangename collectie nummers. Er is door het thema een overkoepelend geluid gevonden terwijl er veel verschillende genres vertegenwoordigd zijn. Twee nummers kwamen me ook bekend voor, nummer 2 bijvoorbeeld: Flyswatter van Eels. Wel een live uitvoering die ik nog niet kende. Erg leuk, vooral die geluidsbrij van verschillende instrumenten aan het eind. Leuk van Eels dat ze er live eigenlijk een heel ander nummer van maken dan op plaat, dit klinkt veel sprookjesachtiger. Ook nummer 4 is een oude bekende: Hajnal van Venetian Snares. Valt weinig meer over te zeggen, het blijft een geniaal nummer. Nummer 1 kwam me ook bekend voor maar ik zou niet meer weten wat het is. Mooi nummer in ieder geval, lekker rustig (maar dat is het meeste van deze mixtape) en een mooie opbouw.

Tot zover het mij bekende werk, de rest van deze mixtape zegt me namelijk niet zoveel. Er staat nog wel wat moois tussen. Nummer 3 bijvoorbeeld, een erg fijn jazz nummer. Nummer 5 kan ik ook waarderen, leuke piep en knor elektronische muziek. Bij nummer 6 komt er meer ambient om de hoek kijken, en daar ben ik niet echt een fan van. Meestal wel aardige muziek, goed voor op de achtergrond, maar vrij snel saai als je er aandachtig naar gaat luisteren. Nummer 6 is daar een voorbeeld van, zacht knisperende ambient, leuk maar niet te lang. Nummer 7 bevalt me wat beter, erg lang maar een zeer mooie opbouw. Een enkel nummer zo vind ik erg aangenaam maar een hele cd zou ik niet trekken denk ik. Nummer 8 is dan weer een soort nummer als 6: leuke achtergrondmuziek maar veel meer ook niet.

Dan komt het onvermijdelijke einde van deze mixtape. Nummer 9 vind ik erg goed gekozen want om de een of andere reden klinkt het als echt een tussennummer, de aanloop naar de finale. Die finale bevalt ook best goed. Nummer 10 begint lekker rustig, maar langzamerhand komt er steeds meer geluid bij. Exploderen doet het nummer niet maar het is een waardige afsluiter van deze erg fijne mixtape. Het briljante artwork maakt het helemaal compleet.

Jammer dat de printer het niet deed en het dus niet bij de 'echte' mixtape zit

Dan moet je het doorsturen naar de mensen die jouw mixtape krijgen, want zonder dat artwork is het niet compleet .

Je sharet het toch ook op Soulseek, Jelle? Ik wil het anders ook wel voor je uitprinten.

Ik heb L_T_B's mixtape vandaag ook mogen ontvangen

Zo, al een tijdje geleden Luc’s ‘Being Sexy Hurts’ cd ontvangen dus het leek me tijd voor een review. Luc’s cd is erg gevarieerd en bevat in tegenstelling tot die van sxesven veel muziek die me bekend in de oren klinkt. Grootste gedeelte van de cd klinkt lekker energiek/vrolijk en is zeer geschikt op zo’n zonnige dag als deze.

De cd begint met een nummer dat me erg aan Moby doet denken…of mag ik dat niet zeggen? . Aanstekelijk, loom hiphop-achtig trackje, alhoewel een beetje simplistisch, met een herkenbare vocal sample.

Nummer twee kende ik al, sluit goed aan op het eerste nummer en kabbelt even goed door.

De derde plaat brengt het ritme langzamerhand omhoog met een iets snellere beat en wat oosterse geluiden, strijkers en scratches. Past ook weer goed in de mix. Tegen het eind verandert het ritme verrassend genoeg in een soort reggaeton-beat en komen er zelfs gitaren bij. Erg divers nummer dus

Hierna komt weer een bekend nummer voor mij langs. Ik wil hier speciaal bij vermelden dat de begingeluiden van dit nummer naadloos aansluiten bij de vorige plaat. Erg knap gedaan Luc! Verder is deze plaat net als de vorige erg divers te noemen.

Nummer 5 brengt al wat meer een ander geluid, hoewel deze electronisch gezien weer wat meer op de vorige lijkt. Veel synthgeluiden over een breakbeat heen. Het zich ontwikkelende mechanische melodietje blijft snel in mn hoofd hangen…

En dan….gitaren en rockvocalen!! Iets wat extra verrassend aankomt aangezien de plaat iets harder qua volume op de cd staat. Catchy nummer trouwens!

Volgend nummer doet me wat aan het werk van James Holden denken, op de manier waarop de percussie over de beat heen rolt. Sterker nog, ik krijg sterk het gevoel dat het hem ook is en het volgens mij zelfs op zijn eigen plaat staat Anyway, bevalt ook zeker goed deze.

Nummer acht begint met zo’n hiphopbeat die aan de eerste drie nummers doet denken. De sfeer verandert echter direct zodra de gitaar en vocalen er in komen. Klinkt overigens erg bekend deze plaat, de titel zou ik niet weten maar volgens mij heb ik het wel eens op de radio gehoord. De eerste paar keer vond ik het niet zo’n bijzondere plaat, maar hij bevalt nu al een stuk beter, compositorisch zit het behoorlijk goed in elkaar.

Volgend nummer klokt in onder de twee minuten en is mij tevens bekend. Erg lekker instrumentaal nummer van ’s lands beste hiphop-act met originele instrumentatie. Leuke keuze! Zeer geschikt als intermezzo.

Nummer 10 dan. Gaat weer meer de electronische kant op. Het is een remix van één van de beste danceplaten van de afgelopen jaren en een leuke ook. Bovendien kende ik hem nog niet. Die gitaaraccentjes leuken het nummer verrassend goed op. En dat heerlijke baslijntje hè! Deze versie is overigens opvallend kort gehouden en waarschijnlijk wat meer op ‘home listening’ geënt, ook wel een verademing in deze muziekstroming eigenlijk.

Volgend nummer ken ik ook vaag, maar de uitvoerende artiest zou ik niet zo snel weten. Niet helemaal mijn stijl, die electro-house, hoewel deze niet slecht is. Vooral het melodietje maakt m bovengemiddeld.
Het nummer wat volgt vind ik wat minder. Zo’n popplaatje dat een beetje trendy probeert over te komen. Goed, het is vrij catchy, dat wel. Toch het minste nummer op de cd.

Hierna komt weer een plaat uit de Holden-stal. Echter, in een remix die mij tot nog toe onbekend was. Lekker traag ook, dat mag ik wel. Melodietjes komen zoals altijd heerlijk over.

Eén na laatste plaatje. Begint met filmische geluiden; ijzige strijkers en gedempte trompetten. Leuk gedaan, beetje Hitchcock-stijl. Na ongeveer twee-en-een-halve minuut slaan de drum&bass-breaks in. Had al zoiets verwacht . Lijkt me Squarepusher of zo? Aardig gedaan, maar vind het niet een heel speciaal nummer.

En dan de afsluiter. Live. Begint met piano-akkoorden die tot een mooie melodie komen, vrij dramatische sfeer. Na een goede twee minuten begint een lange fade, waarna het nummer herstart wordt met vocalen (taal is niet echt herkenbaar) en een Amélie-achtig accordeonnetje. Zou het toch Yann Tiersen zijn? Het lijkt er sterk op. Mooi nummer, dat zeker, hoewel ik het wel heel erg weinig op de rest van de cd vind lijken.

Zoals jullie hebben kunnen lezen is de cd me erg goed bevallen. Klasse Luc! CD’tje gaat meteen op de post. En de tracklist wordt snel verwacht

Ik verwacht nog twee mixtapes van Bubbachups
En ik moet nog steeds die van Nathalie recenseren

Ik heb net die van Nevyn - zij het een week verlaat - binnen gekregen. Zal hem vandaag of morgen wel weer doorsturen om de vertraging te compenseren.

Bubba, welke heb je nu (vertraag) in bezit (gekregen)?

Het cd'tje van T.O. is nog niet binnen, daarom ligt het ook nog even stil richting handsome_devil.

Ah, de nieuwe mixtape is binnen. Ik vind geen gesloten envelop op de deurmat, maar een geopende op tafel. Mijn vader was eerder thuis, en heeft hem al opengemaakt. Naast de geopende envelop ligt een briefje. 'De nieuwe mixtape is niets aan, zeurderig en depri.' Zo Itchy, die kun je alvast in je zak steken.

Waar ik al bekend was met Levenvergeten's muzieksmaak, is die van itchy met totaal onbekend, of dat leuker is, is natuurlijk maar de vraag, maar mijn interesse heef het zeker.

A Night in the City, daar zijn sowieso verschillende interpretaties van, een vrolijke en opwindende uitgaansnacht, een eenzame nachtelijke fietstocht zonder bestemming...

Het eerste nummer begint ruisend, donker in ieder geval. Verknipte stemmen, geratel, verknipte drumloops, veel spanning en een bombastische climax die je bij de keel grijpt met spannende tonen en agressieve gitaren.

Tweede nummer, wazige samples, windvlagen, supernintendogeluiden en een zich herhalend basloopje op marcherende drums. Eentonig nummer dat me weinig doet.

Dit nummer begint met gitaren, maar die gitaren doen wel weer duidelijk denken aan onheilspellende winden, en jawel, we hebben de eerste vocalen te pakken. Een triphop-achtige beat met een trip-achtige vrouwenstem. Volkomen onverwacht komt er een krijsende gitaarsolo met snelle drums, en net zo onverwacht stopt deze en gaat de triphop weer verder. Zeker donker en nachtelijk, de triphop suggereert dat er niets aan de hand is, maar af en toe komen de gitaren waarschuwen voor onheil. Rond de 2e minuut gebeurt dit ook en gaat er een man zingen, dit klinkt allemaal nogal gevaarlijk. Doet denken aan Nine Inch Nails.

Nummer 4, volgens mij is dit postrock, maar aangezien ik geen enkele verstand heb van genres, durf ik dit niet met zekerheid te zeggen. Het geeft perfect een sfeer weer, maar ik vind het allemaal nogal saai en eentonig, langzaam pianootjes en, jawel, ruisende wind op de achtergrond.

Nummer 5, helaas een beetje hetzelfde als nummer 4. 10 minuten lang piepend geruis en windachtige geluiden waar af en toe een pratende man gesampled wordt, zoals ik dat ook wel ken van DJ Shadow. Bij dit nummer moet ik altijd aan een schip op zee denken, 's nachts, dat wel.

Duister, nachtelijk, spannend. Jammer dat ook hier weer zo goed als niets gebeurd hoewel er zo rond de 3e minuut wel wat hoop doorsprenkeld.

Nummer 7, 3 minuten lang muziek. Weer behoorlijk identiek aan de voorgaande nummers, maar nu, gelukkig, wat voller. Daarna hoor je weer een mannenstem en daarna 3 minuten leegte gevuld met ruis en getjirp.

Dit nummer kon mij ook niet echt boeien, aan het einde proberen ze er nog iets van te maken, maar voor mij is het al gedaan.

Nummer 9, begint weer zoals bijna elk nummer, dus dat hoef ik eigenlijk niet meer te omschrijven. Maar dit nummer kan mijn aandacht wel vasthouden, doet denken aan Sigur Ros, mooi gitaartje, spannende sferen en drums die het tempo er een beetje inhouden. Het geruis dat al vanaf 3 minuten in het nummer zit wordt steeds luider en uiteindelijk resulteert dit in een groots vuurwerk. Mooi.

Nummer 10, met een man die zingt. Een welkome afwisseling. Het nummer begint met ruisende wind, blijft donker en eindigt weer met ruisende wind, niet echt anders dan de rest dus.

Misschien moet ik nog wat wennen aan instrumentale muziek, want dit nummer bevat weer een mannelijke zanger en kan me gelijk meer boeien. Trieste zang over een piano, best mooi.

Nummer 12, een beetje zonneschijn. Wordt het dan eindelijk ochtend? Komen de zonnestralen door de donkere wolken? Een bevlogen man zingt over een wat snelle akoestische gitaar.

Nummer 13, operazang wordt nu gebruikt om de sfeer te weergeven waar Itchy deze cd zo naar probeert de streven. Welkome afwisseling.

Een bijzondere mixtape met verschillende muziekstijlen waar ik nog niet zoveel van geproefd heb. Echt 'pakken' kon het me nog niet, dat maakt mijn recensie ook wel duidelijk. Itchy heeft duidelijk geprobeerd een bepaald type nacht neer te zetten, dit is erg goed gelukt. Helaas ging het wel een beetje ten koste van de muzikale veelzijdheid en kon het vaak mijn aandacht niet vasthouden. Te kabbelend en te duister. Toch fijn om ook een keer andere stijlen te horen, dat zeker. Nummer 1 was voor mij duidelijk het hoogtepunt, toen viel de nacht pas in, bij de echt duisternis werd het mij helaas te saai.

15 augustus, 2006.

Ik bezoek in een uitverkocht Rotown een concert van een band die mij to dan toe totaal onbekend lijkt. Het is een mooi concert, niet meer dan dat. De band klopt, de timing klopt, de muziek klopt. Wat het vooral mist is dat beetje extra spanning dat een live-concert met zich mee kan brengen, of de vrije interpetaties van eigen nummers. Niet van dat, helaas. Het enige dat wat toevoegt zijn de videobeelden op de achtergrond, van een man die wat rondrend door een verlaten bos.
Het enige nummer dat ik van de band tot dan toe had gehoord vond ik erg mooi. Het had een melancholische tint, het had een drang om terug te keren naar vroeger, naar een tijd dat men nog in bossen leefde en hun eigen huizen bouwde.

Die melancholische sfeer bereikt de mixtape van herman ook, en waarempel, het boven beschreven nummer staat er ook op, al is het volgens mij een remix, of een alternatieve versie. Ik mis denk ik een beetje de drive van de oorspronkelijke versie, al vind ik het nog steeds een erg mooi nummer.

Is melancholie dan het toverwoord, bij deze mixtape. Ik denk van wel, een ander voorbeeld is het nummer over Zweden. The cold Swedish winter is right outside
Nu ben ik ooit eens in Zweden geweest, en al was dat in de zomer, de uitgestrekte bossen en meren gaven wel een gevoel van eenzaamheid. Misschien ook wel de eenzaamheid uit het bovenstaande nummer, of het hunkeren naar liefde van de hoofdpersoon. Het lijkt perfect dat dit nummer over het kale, innemende Zweden gaat.
Ook vind het erg interessant dat Lou Reed in het nummer zijn mening geeft over Zweden, maar misschien is dat gewoon mijn Velvet Underground-obsessie.

Waar de popnummers soms iets te veel kaas, weinig pit worden, bekoren de laatste drie elektronica nummers mij destemeer. En dan vooral het laatste nummer, over Berlijn. Het donkere Berlijn, het nachtleven van Berlijn gok ik. Is dat dan waar de donkere, onscherpe hoes vandaan komt? Het lijkt er wel op. De hoes doet me op een of andere manier ook wel denken aan A Night in the City, maar misschien zijn dat alleen de donkerblauwe kleuren.

Wat vooral frappant is, is dat beide mixtapes een melancholisch gevoel oproepen, als is het enerzijds door het nachtleven proberen te beschrijven en anderzijds door misschien een soort hunkering naar liefde of vroeger. Wat ik in ieder geval weet is dat deze mixtape iets minder filmisch is, en dat er iets meer "liedjes" opstaan.

Maar, moet ik concluderen, ook bij mij roept deze Cd memoires van verloren schooldagen, warme vakanties, koude nachten, lange fietstochten en uitgestrekte meren waarin je de bodem kan zien op. En als een CD dat weet te doen neem ik alle slapheid, kaas en honing voor lief, en kan ik slechts met een positief gevoel de CD doorsturen naar de jongen op een eenzaam eiland, ver van de grote stad, ver van Berlijn, maar dichtbij de zee.

Ik breng nu geen woorden meer uit, want ik weet dat je in de Zweedse winter beter bij de kachel kan zitten dan in een eenzaam verlaten bos in een zelfgemaakt huis wonen, omdat dat redelijk koud is.
Of nee, doe mij maar het warme Zweden, van de zomer, en van de toekomst waarschijnlijk.

Die van Jelle en Madelon zijn zojuist onder zware politiebegeleiding richting Baarn gegaan. Excuus voor het lange wachten, ik vond ze zo mooi dat het maar moeilijk was om afscheid te nemen.

Leuke recensie!

Ik zal je de tracklisting sturen.

Bij mij is het opgehouden na die van L_T_B, weet niet of Madelon de volgende al heeft gestuurd of niet.

Ik morgen naar Dublin, voor een week, en heb vandaag zowel Sietse's als hermans mixtape naar Luc gestuurd, zodat er niet te veel vertraging word opgelopen.

Over Sietses tape schrijf ik wel wat als ik terugben.

Dankuwel, vader van Luc!


Dan vertel ik er alvast bij dat deze cd zeker geen dwarsdoorsnede van mijn muzieksmaak biedt (zie daarvoor eerder mijn top-10), maar dat het meer mijn bedoeling was om de hele cd lang één sfeer te scheppen en deze vast te houden zonder al te veel van de hak op de tak te springen... aan de rest van je verhaal te lezen is dat aardig gelukt


Ik associeer hem zelf met een taxi-achtervolgingsscène! Met robots.


Er wordt echt maar door één persoon gezongen in dit nummer . Maar dat is dan ook een befaamd stemacrobaat...


Dit is een inderdaad wat postrockerige track van een band is die veel breder is dan dat... wat dat betreft doet deze track die band geen eer aan, maar dit nummer paste mijns inziens wel binnen de context van de cd.


Misschien moet je de film van David Lynch hebben gezien waarvan dit nummer het thema is... ik vind de sfeer zelf nogal, eh, verontrustend, net als in die film.


Dit is een wat minder bekende track van één van de meest bekende postrockbands.


De originele versie van dit nummer staat op de cd die op de tweede plek staat in mijn top-10, deze versie staat op een restjesverzamelaar van deze band. Deze versie vond ik desolater en beter bij deze mix passen.


Dat was precies de bedoeling van dit nummer


Inderdaad, een ellendige, koude, eenzame, duistere, onheilspellende nacht vol bijbehorende merries. Ik pm je de tracklist!

Ik vind dat nummer nou echt to-taal geen zonneschijn hebben. De zanger zingt/praat alsof er iemand achter zich aan zit, alsof hij bang is. De ochtend-referentie kan ik dan nog wel enigzins begrijpen.

Ik vind het juist een heel hoopvol nummer.....

Inderdaad en dat is eigenlijk ook wat ik jammer vind. Als ik je stemmenlijst zie vind ik dat je in een interessante en brede muzieksmaak hebt en dat is een beetje verloren gegaan in een wat obsessieve drang naar een thema. Maar dat is meer een verschil van mening en intepretatie van het woord 'mixtape'. Jij hebt er duidelijk één geheel met een thema van gemaakt, ik niet. Beiden hebben gewoon hun voor en nadelen.

Nouja, mijn mixtape is in principe ook geen dwarsdoorsnede van mijn smaak, ik me dusdanig beperkt door alleen singer-sonwriters te kiezen, waardoor eigenlijk ¾ van de muziek waar ik naar luister er niet in voorkomt, wat dan ook nodig was om er een geheel van te maken.

Ook ben ik benieuwd wat je van de tape van Sietse vind, Luc, aangezien die nog extremer en beperkter is wat betreft instrumentaal dan die van itchy.

Dat vind ik ook. Maar hoopvol komt vaak voort uit iemand die eerst in een benarde situatie zat, angst kende misschien, en daardoor niet echt zonneschijn.