Ja, al begreep ik van L_T_B dat er bij T.O. wat vertraging optreedt in ontvangen en versturen waar hij zelf weinig aan kan doen.

Waar mijn eigen cd'tje nu uithangt weet ik niet, ik heb recensies gelezen van handsome_devil en nevyn, dus ik gok dat hij nu bij bubbachups ligt?

Ik denk het wel, hij had al iets gepost over L_T_B's CD en die zit na jou in de cirkel. Ik PM hem even.

Ik heb T.O.'s cd'tje geript en meteen doorgestuurd naar de volgende, zal 'm binnenkort eens gaan luisteren.

Hulde!

!*********!Huishoudelijke mededeling!*********!

Ik zal dit ook wel naar iedereen PM'en, maar om het overzicht te verkrijgen en verbeteren zou ik het fijn vinden als:
-iedereen van nu af aan hier kon post wanneer een cd is verstuurd of ontvangen.
-iedereen* me even pm't wiens cd hij of zij nu in huis heeft liggen

Door de inmiddels fiks opgelopen vertraging lijkt het me sowieso handig de verstuurdata wat aan te passen: op sommige plekken is er volgens mij al een week of 3, 4 vertraging opgelopen en om dat in te lopen zouden 4, 5 mensen een cd snel moeten rippen en meteen door moeten sturen. En dan gaat de lol er wel erg snel vanaf, heb ik gemerkt.

Wat de recensies betreft: met name Paap Floyd, Bubbachups, Jelle en Koen hebben nog wat in te halen. Zet hem op, heren! (voor zover mogelijk)

--
*behalve Yak, Paap, Sietse en Jazper, van hen weet ik het wel

*schop*

Ik verwacht nog een paar PM's.

Laat ik mijn derde recensie doen. Levenvergeten's cd met singer-songwriters. Doordat de sfeer van de gehele cd veel uniformer is dan de vorige twee die ik heb gekregen, zal ik mijn recensie wat aanpassen.

De cd staat zoals toch wel lichtjes verwacht vol met doorleefde verhalen en rijke observaties, die ondersteund worden door gitaargetokkel. Af en toe gaat het muzikaal een rijkere kant op, zoals vooral de eerste drie nummers laten horen: ritmisch sneller, beetje Braziliaanse invloeden, strijkers en koortjes. Daarna blijft het tekstueel gezien interessant en zijn de nummers afzonderlijk bovengemiddeld, maar voor de coherentie van de cd begint het muzikaal wat mij betreft ietwat eentonig te worden.

Van de nummers ken ik alleen die van Sufjan Stevens, verder herken ik volgens mij Bob Dylan en Tom Waits?

“the piano has been drinking…”

Ik krijg vandaag de mixtape van Paap_Floyd binnen en ben met zowel de recensie Sietse's als herman's mixtape bezig. Het gaat allemaal wat langzaam ivm schoolactiviteiten.

Verder lijkt het me leuk op binnenkort ook weereens een recensie over mijn mixtape te lezen, ik heb er pas 2 gehad en heb daar erg van genoten

Sven en T.O. hebben er zelfs maar 1 gehad, volgens mij. Kom op, menschen.

Dat is zo jaren 90

Ik heb vandaag twee schijfjes binnengekregen: de tapes van LTB en Yak.

Ik ga straks een stukje bij elkaar schrijven over mijn 'trip down memory lane' dankzij de mixtape van T.O.

Go Yak

luitjes...wat gebeurt er?

iemand nog iets toe te voegen?

Ik zal dit weekend nog wel even een recensie plaatsen hier.

Ik heb zelf weinig recht tot spreken, ik moet zelf ook zeer snel nog wat recensies droppen maar die zijn bijna af, maar ik vind het wel erg jammer om te zien dat er hier de laatste tijd zo weinig recensies zijn te lezen.

Ja, ik heb het idee dat sommige mensen zich er wel erg makkelijk van afmaken en daardoor wordt de motivatie bij de rest ook niet groter. Erg jammer idd. Mijn recensie van Nevyn's CD is in ieder geval zo'n beetje af, heb hem alleen ergens anders opgeslagen.

Je verwacht Herman´s Musicmetermixtapecirkelbijdrage en wat ploft er op de deurmat? Precies, Herman’s Musicmetermixtapecirkelbijdrage. Tja, wat verwacht je na zo’n titel? Het is wel een erg minimale titel…Herman…minimal. Ben ik een beetje in de richting of zoek ik het al te ver? Feit is dat Herman iemand is die zijn muziekkennis op meerdere plekken over het net slingert en volgens mij ook veel muziek via internet opdoet. Dat ik zijn verrichtingen dan ook altijd behoorlijk bijhoud hoeft geen geheim te zijn. Dat ik zijn 5-sterrenlijst uit mijn hoofd ken, evenmin.

En dan draai je een paar keer de mixtape, bekijk je de mooie foto op de cover nog eens en denk je, dit is goed. Maar tegelijkertijd, valt het toch ook een beetje tegen. In plaats van optellen ga je aftrekken. Waar staat James Holden?

Bij het eerste nummer sloeg de verbazing eigenlijk al toe. C-Mon en Senna? C-Mon is naar mijn mening echt een geniale muzikant, die fantastische dingen heeft gemaakt. Luister voor de grap eens naar mijn mixtape, om maar een voorbeeld te noemen. Maar Muzik behoort toch echt uit het minste uit zijn oeuvre. Ik vond ‘conservatoriumfunk’ dan ook wel een mooie benaming. Herman’s doel zal waarschijnlijk geweest zijn om een soort algemene boodschap over muziek als inleiding mee te geven, maar naar mijn mening, lukt dat helemaal niet en heeft het album daarna moeite de juiste sfeer terug te vinden.

De volgende 3 nummers doen me respectievelijk aan LCD Soundsystem, Tom Yorke en Itchy’s mixtape denken. Het 4e nummer beviel me dan ook ongeveer zo goed als Itchy’s mixtape, niet erg goed dus. Het 2e en 3e nummer vind ik niet wereldschokkend, evenals de albums van genoemde artiesten, maar wel erg goed.

Nummer 5 en 6 zorgen weer voor een hele sfeerverandering na de nachtelijke klanken. Heldere muziek wordt nu voorgeschoteld. Hier ontbreekt echt wel een heleboel ‘pit’. Het kan dat ik deze 2 nummers gewoon niet ‘voel’, want rustige muziek kan natuurlijk ook heel mooi zijn, maar dit klinkt echt te bedeesd en belegen. Het gevoel wat je hier probeerde te bereiken, heeft mij dus niet weten te pakken. De vraag die mij, als 16-jarige, oproept is, waar zijn de wilde jaren gebleven?!

Gelukkig gooit Herman het daarna over een andere boeg. Muziek die zo obscuur is, dat het regelrecht uit het Museon gelopen lijkt te zijn. Ik heb altijd wel een zwak voor innovatieve muziek, en als dit ook nog een goed nummer blijkt, zeg ik gewoon, voltreffer! Elektronische geluidjes, postrock-achtige sfeer, mooie spannende zang, veel afwisseling. Top! Ik ben benieuwd wat het is.

Over nummer 8 heb ik eigenlijk weinig te melden. Irriteert nergens, wordt nergens bijzonder. Een wat flauw synthesizerpop-nummertje.
Nummer 9, bam rakatak, kraakkraak, rsshhtt. Kijk dat ik wil hebben, donkere, nachtelijke, minimale elektronische muziek. Volgens mij heeft Herman een heel arsenaal van fantastische nummers in dat genre, op het moment dat ik dit schrijf en het nummer hoor, ben ik weer helemaal in vervoering. Wat een opwindende muziek, meegezogen in de eindeloze tunnel. Een nachtelijk treinstation? Dat soort associaties in ieder geval. Gaan we nog even door met de loftrompet? 5-sterren nummer!

Berlin, dit nummer is minstens zo geniaal als de vorige, maar kende ik al. Apparat laat me weer eens horen waarom hij samen met James Holden en Trentemoller mijn favoriete artiest binnen de elektronische muziek is. Elke toon, elke seconde, al het geratel, geruis en getik maakt dit tot een wonderschoon nummer, dat mij telkens in ‘hogere sferen’ brengt. Apparat bewijst hoe weinig en tegelijkertijd hoeveel er toch in een nummer kan gebeuren. De kwaliteit van dit nummer wordt me weer duidelijk gemaakt. Als ik dit nummer na zovaak horen nog steeds beangstigend mooi vind, kan ik maar niets anders doen dan gewoon even stil zijn en 2x op de enter-toets drukken.


Ook schreeuwt hij voor de zoveelste keer dat zijn de EP waar dit nummer van afkomstig is, gewoon 5 sterren hoort te krijgen en slaafs doe ik maar weer wat hij zegt.

En als afsluiter Apparat’s maatje, Ellen Allien. Deze prachtige wonderdame komt geheel in de stijl van de voorgaande 2 nummers ook met een absoluut fabuleus, wat een verschil in woordgebruik hè, nummer. Allien is niet één van ons, dat maakt deze track wel duidelijk. Met beangstigend verhevene en overtuigende toon zuigt ze je mee in de warme en diepe klanken van deze Duitse techno. Dit nummer bewijst waarom mensen als Ted Langenbach Berlijn als de beste uitgaanshoofdstad van Europa zien.

Grappig om te lezen. Gelukkig voor jou is mijn 5-sterrenlijst nog te overzien.

[quote[Luister voor de grap eens naar mijn mixtape, om maar een voorbeeld te noemen. Maar Muzik behoort toch echt uit het minste uit zijn oeuvre.[/quote]

Grappig, voor mij is dat echt een heerlijke plaat. Zeker als buiten de zon schijnt, zet ik dat graag nog een tikje harder. Ik ken zijn solo-album ook wel, ben benieuwd welk nummer jij op je CD hebt gezet.



Het kan geen kwaad om af en toe even bij te tanken.



Ik zal je zo de tracklisting PM'en.



Vind ik nou ook, krijg meteen zin om hem weer op te zetten. Ik heb verder wel een hoop van dit soort muziek, maar dit nummer is wat mij betreft wel buitencategorie.



Die EP is echt fantastisch idd.

Bedankt voor je recensie, ik ben blij dat je uiteindelijk toch nog redelijk uit de voeten kon met mijn CD'tje.

Morgen ben ik klaar met mijn PTA-week(ik moet een aantal vakken afsluiten in de 4e, waaronder biologie en Frans, dit zijn de examens daarvoor), en dan ga ik me storten op de een recensie over de mixtape van bubbachups.

Nooit meer ijsvrij, door Bubbachups.

Er zijn van die momenten dat je moet glimlachen. Als je een meisje verschrikkelijk veel lot ziet hebben in de speeltuin bijvoorbeeld. De verhalen die ik hoor van mijn vader over ijsvrij, die dat vol passie en nostalgie vertelt, zijn ook van die glimlach-momenten. IJsvrij is een begrip geworden in Nederland, maar in mijn leven is het toch meer iets ‘van vroeger’. Ik heb in mijn prille leven nog nooit ijsvrij gehad, het is een wonder dat er in mijn leven zelfs een elfstedentocht is gehouden, al is dat helemaal aan me voorbij gegaan. Ik vrees dat ik nooit ijsvrij zal hebben, en dat ik me maar moet verzoenen met het feit dat ik tot de ‘broeikas-generatie’ behoor.

De mixtape van bubbachups lijkt ook een en al nostalgie naar vroeger, toen ijsvrij nog bestond. Er word een sfeerbeeld geschetst van koude winters, in de eerste nummers, zo lijkt het. Doe je ogen dicht, en je ziet het haast sneeuwen. Soms hoor je in één van die nummers wat verloren gezang, of wat (kinder)stemmen die iets lijken te zeggen.
Naarmate de mixtape vordert hoor ik meer en meer ‘liedjes’, zo denk ik een liedje te horen van een zanger die ook op mijn CD staat(nummer 15). Hij zingt met een zo kenmerkende diepe en doorleefde stem, een lied over ijs. Snow don’t fall on summertime. Het doet je afvragen of het niet altijd zomer is tegenwoordig, en of we ooit nooit strenge winters zullen hebben, of er ooit nog een grote groep Friesche gekken de elfstedentocht zal rijden.

Het nummer daarvoor is minstens even speciaal, een donkere, schorre stem, die als Tom Waits-light(of is ’t em?) klinkt. Wat zachte blazers sieren de achtergrond, terwijl de zanger door mijmert. I fell through the ice. Het is een liedje dat het ijs laat smelten, je vraagt je af: is het niet de bedoeling van bubbachups het ijs inderdaad te laten smelten. Na alle sfeergeluiden, is het ijs inderdaad aan het smelten, terwijl de zomer al in april start en eind mei weer herfst word, is het inderdaad tijd geworden om je af te vragen: is er ooit nog ijsvrij?

Zekerheden zijn er niet meer. De poolkappen smelten, zoals er in de binnenkant van het hoesje staat, terwijl menig persoon die niet naar het nieuws kijkt, en zelfs niet naar de Al Gore film, vorige maand vond dat het lekker weer is terwijl hij/zij er zich niet over verbaasde, vrezen bubbachups en alle andere nostalgische 30-plussers voor ‘nooit meer ijsvrij’. Ik besluit me nu bij hen te voegen, waar bleef de winter dit jaar?

Nooit meer ijsvrij is, kortom, een sferische mixtape, die soms iets te langdradig werd, maar zeker een aantal uitstekende composities bevat van uiteenlopende artiesten. De ene keer neigt het naar jazz(wie is nummer 11?), ambient(wat ik dan de wat mindere, langdradige nummers vond) of is het singer songwriter(nummer 15, en wie is nummer 14?), variatie alom.
Stilletjes hoop je dat we volgend jaar kunnen schaatsten, maar van binnen weet je bijna zeker dat 1997 de laatste elfstedentocht was, en ik weet ook bijna zeker dat ik ijsvrij nooit zal meemaken. Terwijl de poolkappen smelten, de zomer in april begint en sneeuw zeldzaam aan het worden is, denk ik, zonder glimlach:

Nooit meer ijsvrij?

Haha, leuk geschreven Timo! Thanks.

Je slaat ook precies de spijker op z'n kop, wat voor mij een heel normaal verschijnsel is/was, is voor jongere generaties al haast science fiction. Niet dat ik daar al te dramatisch over ga en wil doen, het is slechts een kleine observatie.

De tracklist staat inmiddels in je PM-box.

Mixtape nummer 3 lag vorige week in de bus, tijd om er eens een stukje van op te pennen. Ik moest trouwens ook maar eens geen beloftes meer doen die ik toch niet nakom; die 'vanavond' van mijn vorige bericht is al weer even geleden. Maar goed.

T.O.'s mix 'It's A London Thing' ervaarde ik voor een groot gedeelte als een teletijdmachine van professor Barabas om me terug te slingeren naar de begindagen van house en techno, en met dat als startpunt eenzelfde traject af te lopen als ik had doorlopen. Sommige nummers had ik in geen jááááren meer gehoord, en toch bleek dat ik grote lappen tekst nog steeds op mijn eigen onbeholpen manier mee kon.. eh.. je zou het 'rappen' kunnen noemen . Zo op de helft van de mix slaat T.O. een ander pad in dan ik destijds, maar wat vooraf ging was een geweldig leuke en herkenbare sloot nummers. De meeste nummers ken ik wel van titel + uitvoerende, dus laat ik het hele stukje maar tussen spoilertags plaatsen, da's misschien leuker voor de mensen die na mij in de cirkel zitten.


1. M/A/R/R/S - Pump Up the Volume
Voor z'n tijd een vreemde eend in de bijt, die zo even laconiek tussen Rick Astley, Terence Trent d'Arby en George Michael uiteindelijk op nummer 1 in de top40 belandde. Wat me naast dit nummer vooral bij staat is de clip, met allemaal fragmenten van zo'n ruimtesonde die tussen de planeten door vliegt; zwáár fascinerend was dat! En het blijft toch nog altijd een vet nummer, al kan het misschien knullig overkomen omdat nummers met veel 'lukraak' gebruikte samples plotseling als paddestoelen uit de grond schoten en ze eigenlijk vrij snel steeds lulliger werden. M/A/R/R/S zelf heeft met dit nummer volgens mij geen cent verdiend, omdat alles op ging aan juridisch getouwtrek over de gebruikte (volgens sommigen gejatte) samples. Een totale klassieker, dit.

2. Humanoid - Stakker Humanoid
Wat mij betreft nog altijd één van de beste electronische nummers aller tijden die z'n tijd echt vér vooruit was. Klonken veel nummers toendertijd een beetje braaf en dunnetjes, Humanoid zette hier echt zo'n grandioos vet acid-geluid tegenover dat je er steil van achterover sloeg. Vooral de brute overgang van het orgeltjes-intro naar de overstuurde 303-bassen ("YOÚÚÚÚ-MUH-NOID!!!!" ) is echt bijna ongeëvenaard. Een onbeschrijflijk sterk en stoer nummer. Een van de mensen van Humanoid zou later nog opduiken in een ander nummer op deze mixtape.

3. Bomb The Bass - Beat Dis
Deze heb ik nog op cd-single, met die smiley met een kogel door zijn oog. Beetje in het kielzog van M/A/R/R/S geloof ik, en ook wel een ietsje minder sterk nummer, maar toch nog altijd erg stoer. Minus alle stemsamples zou het nummer waarschijnlijk beter zijn, maar ja, het hoorde er nou eenmaal bij om nummers vol te stoppen met "keep this frequency clear" en "this is a journey into sound.. stereophonic sound" en zo. Tegen het eind van het nummer doen ze het zonder en klinkt het beter. Vooral het 'refreintje' van dit nummer is nog altijd moddervet hoor! Ik heb dat geluidje wat ik vroeger zo ontzetend cool vond eigenlijk nu pas herkend: komt uit "Mind Terrorist" van Public Enemy.

4. Double Trouble & The Rebel MC - Just Keep Rockin' [Sk'ouse Remix]
"Get funky, I'm on a mission, hear my story limited edition, down the east to the wharehouse session, all night business, the intention". Ik kan het bijna nog van begin tot eind. De gewone versie stond in de top40 en vond ik geweldig, deze remix stond op de groene Turn Up The Bass en daar moest ik even aan wennen. Maar later draaide ik hem net zo grijs, en ik denk dat ik deze versie uiteindelijk veel vaker heb gehoord. Cool en vrolijk nummer, het origineel was een heel stuk ruwer.
Nu ik het weer hoor zijn volgens mij de shakers in dit nummer trouwens gewoon iemand die 'chk chk chk' in een microfoon heeft gedaan, of ik moet me sterk vergissen. En het 'oooh', 'yeaah' is uiteindelijk gewoon een lollige variant van een ritme dat destijds erg veel werd gebruikt.

5. Future Sound Of London - Papua New Guinea
En het blijft nog even klassiekers regenen! Ook dit nummer blijft een gigantische favoriet, het is alweer een jaar of 15 oud maar is nog steeds ontroerend mooi. Het is een nummer met meer melodie, gevoel, sfeer en gelaagdheid dan wat er meestal op de verzamel-albums stond en voor mij was het toch ook wel een ingang richting de melodieuze en rustige ambient-kant van elektronische muziek. Onwaarschijnlijk mooi, nog altijd. Future Sound Of London was trouwens de reïncarnatie van Humanoid.

6. Brand New Heavies - Apparently Nothing
Van rustige en melodieuze electronica wordt wordt het nu een stukje soulvoller. Dit nummer, zoals ook soortgelijke nummers uit die tijd, heeft me nooit echt gelegen. En ook nu doet het me maar weinig, hoewel het goed in elkaar zit en de zangeres echt een mooie stem heeft. Niet echt iets voor mij, dit.

7. Kicks Like A Mule - The Bouncer
Weer zo'n geweldige klassieker! Je hoort aan alles bij dit nummer dat het is gemaakt met misschien $200 aan apparatuur: pak een sampler en een halfgare synthesizer en je kunt dit maken. En toch klinkt het vet! Die breakbeats Na drie en een halve minuut loopt de baslijn niet meer synchroon met de rest van het nummer, ik weet niet of het erbij hoort, maar het past wel heel mooi bij het non-budget karakter van dit nummer.

8. ?
Het eerste nummer wat ik niet herkende, nog steeds niet trouwens. Ik heb wel de nodige jungle-verzamelaars voorbij horen komen, maar het werd pas interessant toen het gedaan was met de tamelijk flauwe en voortdurende ragga-stemmetjes, het drum & bass ging heten en meer de machinale en duistere kant op ging. Hetzelfde manco een beetje bij dit nummer: het is allemaal heel aardig gedaan, maar het wordt niet veel meer dan een gimmick. Doe mij dan maar ...

9. Adam F - Metropolis
... doe mij dan maar dit geweldige nummer! Spookachtige, dreinende, dissonante strings, die ontzettende horrorfilm-piano "KLANGG!!!" en druk voorttikkende beats. Ik dacht eigenlijk eerst dat het Photek moest zijn, maar die gaat er natuurlijk niet op twee en een halve minuut zo'n ontzettende stofzuiger-bas in gooien. Zeer sfeervol en duister, en ik vind het ook nu nog erg bruut klinken.

10. Scott Garcia - It's A London Thing
Deze heb ik niet zo veel gedraaid, maar ik vind het wel een leuk nummer. Leuke orgeltjes op de achtergrond, maar vooral de lekker rommelige drums zijn super cool: alles lijkt uit de maat, maar toch klopt het steeds.

11. MJ Cole - Sincere
Hier geldt eigenlijk hetzelfde voor als Scott Garcia: ik ken het wel, maar heb het nooit veel gedraaid en eigenlijk vind ik dit ook best leuk. Die pianoriedeltjes en dat gortdroge ritme, zo schattig! Verder is de tekst natuurlijk knap lullig, maar goed. Geen ontzettende hoogvlieger, maar wel een aardig nummer.

12. ?
Ook het tweede nummer wat ik niet ken is een duidelijk mindere op deze verzamelaar. Saai, dreutelig, er gebeurt te weinig, en dat een dikke acht minuten lang. Het is wel een leuk bruggetje naar het volgende nummer.

13. The Streets - Has It Come To This?
Want ook dit nummer is vergeven van de dreutelige pianoriedeltjes, er gebeurt vrij weinig, het sleept zich voort.... en toch vind ik het geweldig. Omdat zo'n klankentapijtje perfect werkt onder de neuzelige cockney teksten van Mike Skinner die drie en een halve minuut onafgebroken aan het woord is. "This is a day in the life of a geezer", ja ik hou wel van die 'Britse slag'. Tijd om achter wat meer werk van The Streets aan te gaan.

14. Dizzee Rascal - I Luv U
De hele hype die rond Dizzee Rascal ontstond heb ik aan me voorbij laten gaan, vooral omdat ik zijn naam zo stom vond: dat kon alleen maar knudde zijn. Maar toen ik het album uiteindelijk eens gehoord had moest ik toch wel bekennen dat ik er behoorlijk van onder de indruk was. Dit nummer is een goed voorbeeld van de lompe, overstuurde en vrij geweldige productie. Het baant zich echt een ruwe weg je speakers uit, hiphop zoals ik het nog niet eerder heb horen klinken.

15. ?
Dan wordt het plotseling een heel flink stukje minder; dit is echt een vervelend nummer. Saaie ritmes, zangeresje die volgens mij zoveel mogelijk slang in een nummer wil stoppen, en de basjes en verdere geluidjes zijn ook verre van speciaal. Zeker na alle drukte en de intrigerende beats van Dizzee Rascal is dit vrij slaapverwekkend.

16. ?
Het laatste nummer ken ik wel ergens van, maar ik kan niet plaatsen wat het is. Het klinkt allemaal nogal eenvoudig, dat wil niet meteen iets slechts betekenen maar dit nummer wordt er wel een beetje saaiïg door. Het neigt een beetje naar de muziek die een paar jaar terug op Planet-E uit kwam, het had net zo goed van 2007 als van 1993 kunnen zijn. Zeker niet slecht, maar er gebeurt te weinig, klinkt wat dunnetjes, wordt nergens echt spannend.

Zo'n beetje de helft van het album was een bijzonder leuke 'trip down memory lane', en er staan een aantal absolute jarenlange favorieten van me tussen. Na de helft waaiert het een beetje verder weg van wat ik normaal gesproken luisterde, zitten er ook nog een aantal geweldige nummers tussen maar ook een aantal nummers die me weinig deden. Al met al zeker een toffe verzamelaar, hulde aan T.O.!

Leuke stukjes weer zeg, ik krijg nu ook wel in die mixtape van TO (spoilers gewoon gelezen ).

Mijn excuses aan Sietse voor het steeds uitstellen van een recensie over zijn mixtape, ik had best wel wat tijd nodig om door de cd heen te komen en ik ben gewoon te laks. Maar nu gaat hij snel komen!

Grappig dat je die smileys wél ziet.

Tof Luc, ik kijk er naar uit.

Ik ben zondag weer online, dus wie weet is er dan iets te lezen

Sietse's mixtape, tja... Een mixtape met muziek zoals ik het niet vaak hoor en waar ik toch even aan moest wennen. Het is een symphatieke introductie, maar uiteindelijk moet je het toch zelf ervaren. Dat dit muziek is met een gebruiksaanwijzing werd me in ieder geval als snel duidelijk. Dit is niet iets voor even snel, of juist altijd en overal, het is 'anders'. En zo ging ik maar proberen, 's nachts liggend op bed met de koptelefoon luisteren, 's nachts rijdend op m'n fiets door het dorp en het bos, 's ochtend met een kopje koffie en de krant, 's avonds net voor het uitgaan, tijdens het leren...

De eerste 4 nummers waren voor mij al erg moeilijk te doorgronden. Hele kale muziekstukken, het woord 'liedjes' zal ik voor deze muziekstukken maar niet gebruiken. Er is 'iets' dat het anders maakt dan een gewoon pianoliedje. De klanken komen, vooral bij de eerste luisterbeurt, vaak op onverwachte momenten. Als ik hier echt naar ging luisteren, stil zitten en geconcentreerd luisteren, vond ik het behoorlijk saai en eentonig. De muziek kwam voor mij veel beter tot zijn recht als ik het opzette en ondertussen in gedachten verzonk, dan bleef de muziek lekker in mijn achterhoofd pruttelen als een soort 'soundtrack' van mijn gedachten. Misschien is het eens een idee deze mixtape op te zetten tijdens het lezen van een boek.

Bij nummer 5 en 6 wordt het een stuk spannender, wat door de elektronische toevoegingen komt. Waar de eerste paar nummers nog duidelijk één gevoel weergaven, of dat nou melancholiek of ongedwongenheid is doet er even niet toe, lijkt in de latere nummers veel meer een paradox aanwezig. De nummers roepen bij mij geen 'aardse' verbeeldingen op als zeeën of bossen, maar iets abstracters. Een soort weergave van meezuigende gedachten.

Nummer 7 bevalt mij tot nu toe het best, dit zal wel komen door de aanwezigheid van wat meer structuur. Waar veel voorgaande nummers enkel uit 'gepiel' bestaan, bestaat deze uit 'gepiel' over een soort van ritme wat het voor mij een stuk lekkerder luisteren maakt. Spannend nummer wat ik graag met mijn ogen dicht luister.

De triestigheid van de klanken van het 8e nummers, de hoop uit het mooie 9e nummer (met de eerste vocalen, kerkgezang) en de psychedelische onrust uit nummer 10 maken de mixtape een stuk gevarieerder. Het concept van nummer 10 is best grappig te noemen, maar ik vind het een vreselijk nummer.

Nummer 11 probeert je mee te zuigen met onheilspellende pianoklanken, geruis en geratel, helaas wordt je niet richting een climax gezogen maar slechts richting de stilte aan het einde van het nummer. Al die moeite voor niets.

Nummer 12 kan me in de 46 seconden dat het duurt geen enkel gevoel meegeven en nummer 13 is een nummer dat mooi in Itchy's nacht had gepast. Ik moet wel toegeven dat ik dit nog steeds erg saaie nachten vind.

De mixtape wordt in zijn loop steeds 'voller' en nummer 14 is dan ook een heel passend slot. Mooi nummer, met heel veel kerkelijke invloeden waar ik bij dit nummer dan ook altijd gelijk aan moet denken. Dit nummer doet me denken aan een gebeurtenis in een kerk waar iedereen zich bij neerlegd, maar waarvan ze eigenlijk weten dat ze fout zitten. Alle zondaars berusten hypocriet in hun zonden. Dit nummer probeert ze duidelijk te maken dat ze echt fout zaten en waarschuwt ze voor naderend onheil.

Ik ben blij dat ik dit heb mogen horen, maar echt kunnen raken heeft het me niet. Ik hoor er weinig gevoel in en het is mij allemaal wat te subtiel en, negatiever gezegd, mat. Ik ben jong, er is zoveel muziek die ik liever luister. Soms voelde ik me net iemand die naar dolfijnengeluiden luistert om tot rust te komen. Sorry, maar daar heb ik nog geen behoefte aan. Verder moest ik vaak aan één van Sietse's standpunten denken, die over het objectief beoordelen van 'kwaliteit'. Zal dit dan objectief gezien knap in elkaar zitten? Voor mijn gevoel is het daar dan veel te kaal voor. Samengevat is het grootste probleem tussen deze mixtape en mij, dat het voor mij slechts interessant is als achtergrondmuziek.

om in te gaan op je laatste paar regels...
veel van deze muziek kan worden gerekend tot de minimal music. Ik denk dat je dit ervaart als kaal.

Gelukkig ben je er iig helemaal door gekomen, en zo als je zelf al zegt. Je bent nog jong...Onlangs ook met anderen het hier over gehad. Probeer dit soort dingen over een aantal jaar nog eens en je zult zien dat je er heel anders tegenover staat



Zo en laat de lading nieuwe cd's maar komen

Op zich waar, mits je maar in de tussenliggende jaren je best hebt gedaan om ook daadwerkelijk andere muziek te kunnen waarderen.

^