Zoals ik géén zomermens ben (zie vorige recensie), ben ik wel degelijk een stadsmens. Die keer dat mijn ouders en ik op vakantie gingen in Nederland, een vakantie die werd gespendeerd temidden van kale vlaktes, boerderijen en laagbouw, staat me nog bij als de dag van gisteren. Goh, bedacht ik me toen, hier heb ik nu he-le-maal niks mee. Doe mij maar een met mensenmassa's volgestouwd stuk beton; dat lééft, dat brúist.

Nog mooier dan een volgestouwd stuk beton is echter een desolate nacht in de stad. Het pikkedonker is er altijd een schemerdonker, een nacht hangt er in perpetual twilight, het leven wordt er haast flets verlicht door autolampen en neon. Een nacht voelt er loom, licht drukkend, alles lijkt een seconde achter te lopen en een waas met zich mee te slepen. De nacht is er het leven geleefd met een te lange sluitertijd.

Heeft u Mulholland Dr. (Drive) gezien, die overdonderende film van David Lynch? Wat die film zo ontzettend knap voor elkaar kreeg was dag en nacht te herdefiniëren. Dat moment waarop Rita de heuvel af begint te stommelen; die shot van de stad, zó levend. De scènes die zich er bij dag afspeelden voelden vervreemd, kil, artificieel, faux. Het leven leek zich terug te trekken met het opkomen van de zon, zich terugtrekken in hoekjes en nissen, om slechts met de intrede van neon en autolampen weer terug te keren. Dán bruiste het, dán leefde het.

A Night in the City weet, en dat is toch knap, hetzelfde te bereiken. Muziek beleef ik doorgaans niet zo visueel (schreef ik al eens bij een plaat van Eno), maar dit is me toch wel degelijk een evocatief plaatje. Lap, kunt u zeggen, geen kunst als er muziek van eerdergenoemde film er zo expliciet opstaat. A Night in the City redt het echter toch op eigen kracht, slaagt erin een éigen nacht te schappen, hem nog eens te herdefiniëren. Het plaatje slingert je heen en weer tussen stadsdelen en nachtdelen; hier stommelt u ook die berg af, daar wankelt u een donkere club in met een naamloze band op het podium, om vervolgens op een kruk te belanden in Hopper's Nighthawks en de nacht daar te leven tot het einde, tot het laatste puntje, tot het eerste streepje zonlicht.

Geweldig schijfje, in ieder geval. Favorieten heb ik te over. Weinig kende ik al; de tracks díe ik kende zijn perfect gekozen. Het eerdergenoemde deuntje uit Mulholland Dr., dat prachtige gloeiende nummer van The Microphones met zo'n onwaarschijnlijke, niet te vatten waas over zich, die je enkel net vanuit je ooghoek weet te bespeuren, het nummer van M83 dat ook al die sfeer van nacht zo perfect ademt. Naar nummer twaalf ben ik overigens vooral erg benieuwd, ge-ni-aal. Nogmaals, geweldig schijfje, itchy. Dank u voor het laten vertoeven in een schitterende nacht op deze vroege morgen.

Geweldige recensie, Sven! Ik heb je de tracklist gepm'd.

Zeg uuh...

Jij kan deze week weer post verwachten.

Yeah!

Sorry, sorry. Komende week stuur ik ze allemaal door en mogen jullie wat reviews verwachten.

En ja Sven, ik had dit jaar examens. Tijdens de PM van Luc was ik op vakantie en hij heeft ondertussen wel antwoord gehad.

Help!

Overigens ben ik ook erg lui en heb ik weinig discipline. Het ligt niet alleen aan de examens.

Verder tel ik voor m'n eigen tape ook maar 2 reviews. Volgens mij zijn de mensen die zich wel aan de afspraak houden flink in de minderheid.

*probeert weer een beetje beweging in dit topic te krijgen*

*is druk aan het luisteren*

*is bijna klaar met 7e recensie over bubba's cd en moet dan wachten op volgende*

Overigens wil ik Sven nog wel even complementeren met zijn prachtige recensie. Ik begin Itchy's mixtape ook steeds meer te waarderen, maar ik kon het ook vooral goed in je omschrijvingen vinden. Je houdt meer van bruisende steden dan rust en veel van David Lynch-films, ik ook!

De volgende mixtape is vanaf morgenavond 'on your way', luc.

Leuk!

When the snakebite entered my veins

Play only at night time, for it will make more sense.

Een hoesje met daarop in wasco gegrafeerd 'when the snakebite entered my veins', bruine en blauwe kleuren, donker maar ergens toch heel verlichtend. Wanneer je na oeverloos staren naar het hoesje er eindelijk aan toegekomen het CD-hoesje je CD speler in te doen wordt je geconfronteerd met hele subtiele, 'kleine' muziek.

In het begin was het nog niks, het was zelfs alsof er nummers op deze plaat waren gezet met als thema 'mijn oma aan het breien'. Het was een kneuterigheid van jewelste, de ingenomen zangers en zangeressen die nog ingenomener liedjes maken. Ik zit hier toch verdikkeme niet naar kabouter- en elfjesmuziek te luisteren. Waar doe je het in godsnaam voor? Ik ga wel naar mijn oma zitten kijken terwijl ze aan het punniken is, dat is interessanter.

Maar net voor ik besloot dit CD'tje af te zetten hoorde ik een bekende(Panda Bear - Bros), en daarna nog één(CocoRosie - Werewolf). Ik werd weer wat verheugder, na het horen van deze pracht. Ook begon ik in mijn geheugen te graven waarom ik deze 'kleine' liedjes dan wel mooi vond. Ik bedacht me, beide artiesten vond ik in het begin niks, ze zeiden niks, ik begreep ze niet, en ze leeften in een andere wereld. Maar, na verloop van tijd begon ik toch in die wereld te intregeren(ik gebruik dit woord slechts omdat het hip is). Het bleken artiesten te zijn die met weinig alles konden zeggen. Weg met de bombastische prul, leken ze denken, wij hoeven niet vooraan het podium om het hardst te schreeuwen.

Langzaamaan begon na die constatering het kwartje te vallen, ik begon de CD te begrijpen. De kabbelende beekjes klinken niet meer als kabbelende beekjes, ze klinken als helse watervallen. Sommige artiesten gebruiken alles om niks te zeggen, een aantal van de liedjes hebben weinig nodig om alles te zeggen.
De samenzang in nummer 4 bijvoorbeeld, alsof er twee engelen in je oor aan het fluisteren zijn of de maffe aah's in nummer 10 zijn voorbeelden van aspecten van liedjes waardoor je het liedje niet alleen waardeert of goed vind, maar er bijna van gaat houden.

En ondanks dat sommige nummers uiteindelijk hun ware schoonheid toonden, waren er nummers die in de kneuterigheid die ik na de eerste luistertrip hoorde, waren blijven hangen. Er waren namelijk nummers, en daar wil ik me bij deze even van distancieren die dachten dat het konden om midden in het nuumer het te onderbreken voor een reclame-boodschap:These wheels(?) are not available, they will be in a few minutes(nummer 11 ), of dachten dat ze midden in het liedje wel even konden gaan giechelen(nummer 12 )

Al met al maakte het ook over dag genoeg 'sense' om er van te genieten. Enne, die snakebite heb mijn veins ge-entered, hoor.

Ook eindelijk een review van mij die ik al tijden beloofd had. Mijn excuses... Dit is overigens ook de laatste tape die ik ontvangen heb, en doorgestuurd op 17 april... (Ja ik ging toen net die dag weg op een excursie dus dat weet ik nog). Sindsdien niks ontvangen...

English is Overrated (Ltb's incoherente mix)

Laat ik nou erg gesteld zijn op m'n engels... . Kijken of je me weet te overtuigen

Eerste track begint met een Arabisch klinkend iets, met doedelzakken, en ik versta er helemaal niks van. Dat Keltische geluidje is een beetje té, het klinkt allemaal erg mystiek, maar komt toch niet zo fijn uit de verf. Dat gevoel gaat een beetje door in de tweede track. (oh ja, ik ken geen enkele track van deze hele mixtape dus ik doe niet de moeite met spoilers en vraagtekentjes te werken). Het tweede nummer klinkt al wel wat fijner, vooral de intro heeft een mooie spanningsopbouw. De rest heeft wel een hoog troijka-gehalte om het zo te noemen. Dit vind ik al wel aangenamer dan het eerste nummer. De wat klassiekere en bekend-klinkende gekke vrolijke folkdansmuziekjes zijn wel fijn. Toch heeft het weer een gevoel van overdaad. Derde nummer heeft weer zo'n vreselijke overdaad aan harmonica, en weer een geweldig Russische klank. Het wekt wel vrolijkheid op, maar klinkt waarschijnlijk pas echt goed met veel bier op.
Track 4 klinkt een beetje als een gemiddelde Spirits of Nature-track. Laat ik nou 3 cd's daarvan hebben en het nog steeds wel tof vinden... Dit kan ik wel hebben, al wordt het gebruik van de doedelzak (is dat nou een doedelzak?) wel een beetje storend. Het ietwat fijnere zet zich voort in track 5, maar is dit nou engels? Het klinkt in ieder geval engels. Niet zo netjes Paul Fijn trackje verder .
Nu een beetje Afrikaans klinkende muziek, hoog Leeuwenkoninggehalte. Wel wat rustgevender na die chaos nummers van hiervoor. Fijnste nummertje tot nu toe in ieder geval. Een hele cd vol met dit soort muziek/klanken had ik geen moeite mee gehad
Oe, een Nederlandse/Vlaamse track nu. Het klinkt wel aardig en wat rockender ook dan de voorgaande nummers. Erg leuk, en ik kan het verstaan!
Nummer 8 is ook wel aardig, fijne stemmen, minimale/geen instrumenten, apart om te horen. Vooral de meerstemmige samenzang is hier erg leuk.
Dan nummer 9 klinkt als een fout Frans countrynummer, heel erg fout… Typische instrumenten, typisch stemgebruik die ik het eerst met een stel lijndansende boeren met strohoedjes en van die strotjes in hun mond zou associeren .
Nog meer snelle violen en harmonica's. Ik begin een beetje een overdaad te krijgen. Dat er in dit nummer op de wilde' stukken geen zang is helpt wel, want daarmee zou het echt compleet ondoorgrondelijke chaos worden. Als er wordt gezongen neemt het instrumentenoverdadige geweld ook af.
Track 11 klinkt als een gekke danceremix van een Russisch nummer…
Nummertje 12 nu. Piano en relatief rustige instrumenten, en ook het gebruik ervan blijft redelijk downtempo. De zang is ook nog wel aanhoorbaar. Ik ben wel dankbaar met dit rustpunt weer.
Weer een dronken toeterfestijn nu. Dit is op zich nog wel redelijk, vooral het stemgebruik is erg tof in combinatie met het ritme en de aanzwelling van de drums
Fluisterende vrouw in track 14, geen idee wat ze zegt maar het klinkt Russisch. Violen vallen weer om, maar blijven vrij rustig. Ze begint te zingen. Geen idee of dit echt Russisch is, het klinkt erg rap en een beetje dreigend. En alsof ze elk moment over d'r tong heen kan struikelen.
Decemberists achtige-harmonica gebruik nu. Een man begint te zingen. Geen idee wat voor taal, maar het klinkt wel grappig. Gelukkig blijven de instrumenten redelijk sober. Niet al te veel en een overdaad tenminste.
Track 16 klinkt als een Ricky Martin song alleen dan met harmonica. Ook niet geheel mijn ding.

Sorry Paul, je weet me niet te overtuigen. Het hoempapa gehalte ligt me iets te hoog en de overdaad aan instrumenten vind ik af en toe ook wat irriterend. Ik ben en blijf toch wel gesteld op m'n engels

Tot zover, English is not really overrated (Nevyn's incoherente review)

Sietse, ik ga deze week twee plaatjes doorsturen en ik heb vakantie dus ik ga nu echt een berg reviews schrijven. Het punt bij mij is dat ik het allemaal te mooi wil doen en het op de manier wil opschrijven zoals het in mijn hoofd zit, maar dat lukt 99 van de 100 keer niet dus laat ik het liggen tot ik later inspiratie heb (slecht slecht). Maargoed, er gaat wat komen

En toffe review levenvergeten, dankjewel Ik stuur je even de tracklist.

ik zie ze met plezier te gemoed Paap

Ik ga over 2 dagen 3 weken op vakantie en zal in die tijd niet tot weinig op MuMe te vinden zijn. Ik stuur Nevyn haar mixtape nog even door naar Sven voordat ik wegga.
Verder moet ik natuurlijk nog 2 recensies schrijven (Bubba en Nevyn), maar de schrijflust is me eerlijk gezegd een beetje ontgaan. Jammer, ik heb mooie recensies gelezen van mensen die wel enthousiast meededen (oa. Sietse, Herman, Levenvergeten, Yak), maar een kleine groep kan helaas de discipline niet opbrengen, wat ik erg egoïstisch vindt. De verhoudingen liggen nu helemaal scheef, sommigen leden hebben al 7 recensies geschreven, anderen pas 3, waardoor sommigen mixtapes ook maar 2x berecenseerd zijn.
Kijken of ik na mijn vakantie weer zin heb. Het spijt me, Nevyn en Bubba, ik heb er natuurlijk wel met veel plezier en interesse naar geluisterd

Zal toch ook weer eens een stukje schrijven, over de mixtape van Yak, (heb er in total pas 3 gehad dus het is niet heel raar dat ik er pas weinig heb geschreven).

Wat de mixtape voor Ike voor mij is is gewoon een heerlijk lenteplaatje, vrolijke poppy liedjes die bij goed weer uitstekend tot hun recht komen (en een groot deel bij slecht weer ook ). Ik kende er nog weinig van dus wat dat betreft is het best verrassend te noemen. Ik ben niet een luisteraar die meteen de teksten erbij pakt en mee gaat zitten lezen of erg veel aandacht bij de teksten heeft liggen. Er moet gewoon een goede balans zijn tussen zang en muziek. En dat is er wat mij betreft op vrijwel alle nummers wel.

Hier en daar een elektronisch getint nummertje erbij, dan weer een ingetogen gitaar-stem nummer, en dat dan afgewisseld met de nodige leuke (en wat minder leuke) pop-bandjes, sommige zoals Ganger wisten me wel te pakken, waar dingen als The books me wat koud lieten.

Ben er ook achter gekomen dat ik toch echt maar eens dingen van Cat Power moet gaan pindakazen omdat die wel heel overtuigend op me overkomt, een rustpuntje in wat voor mij een wat drukker deel van de mixtape is.

Een track-voor-track analyse zal ik achterwege laten want ik weet hoe vermoeiend dat lees, al bij al gewoon een plaat zonder overbodig ingewikkelde dingen waar voor het grootste deel lekker vrolijkheid vanaf spat. Ook in de zomer nog een uitstekend plaatje om eens rustig mee buiten onder de bomen in de schaduw te gaan zitten.

Hoezen kunnen oh zo bedrieglijk zijn. U kent zeggen over clichés wat u wilt, maar ze bestaan niet voor niets, ergo sleep ik er weer eentje bij: never judge a book by its cover, wat ook vast wel van toepassing op platen is, alsmede in wellicht iets mindere mate films en zo nog een rijtje populaire media. De hoes die voor me ligt had net zo goed de hoes van itchy's plaatje over steden en nachten en zulks kunnen zijn. Een donker straatbeeld, schimmig en bewogen, hier en daar uitwaaierend licht en wegvloeiend duister. Hermannijhuis, kopt deze hoes, en (sorry voor de vreemde associatie, Herman, ik weet dat het dit niet inhoudt ) ik stel mij een oud en verlaten en wellicht reeds tientallen malen gekraakt pand voor, ergens in een achterstraatje, net buiten het bereik van de mensen en hun stemmen en het elders. De muziek kan ik al bijna horen, galmend tussen de voegen door en door kieren heen, loom en stoffig, klanken die een oude bandrecorder nog net kon oppikken om daarna vergeten te worden, te verdwijnen in een kelder of op een zolder, muziek die nooit lijkt te hebben bestaan, soit, u snapt het.

Vooralsnog blijkt de mixtape echter compleet anders te klinken, hoewel mijn verkeerde verwachtingen compleet te wijten zijn aan mijn wellicht eenkennige beeld van een stad bij nacht, het feit dat ik heel de week al The Glow, Pt. 2 van The Microphones draai, en zo nog een paar dingen die dergelijke foute inschattingen kunnen veroorzaken. Bij nader inzien bevat de hoes juist het soort dynamiek dat de mixtape ook nastreeft; niet de stad badend in neon en geleefd met een te lange sluitertijd, maar de stad als een op heel andere manier bruisend, de stad als ondergeschikt aan de bars en clubs en cafés die het beton bevolken, als decor voor voorbijrazende menigtes en onophoudelijke stromen verkeer, het zwarte gat tussen A en B.

Een schets als dergelijk kan ik natuurlijk zeer waarderen; gezien mijn onvoorwaardelijke liefde voor de stad en diens nachtelijke sluier was het wellicht tijd om elkaar eens beter te leren kennen, er een ander licht op te laten schijnen, te zien wat de stad nog meer te bieden heeft. Voorts ben ik nog niet helemaal overtuigd en verstop ik me nog even liever in Nighthawks dan me te mengen tussen de zwetende lijven in de club om de hoek. Daarvoor is dit schijfje het me net te vaak net-niet. Dat mag echter niet te negatief klinken, want hier en daar horen ook mijn oren genoeg potentieel in de muziek - stoffige basloopjes of kalm kabbelende dansbare pop (nummer 4 bedoel ik hiermee, sorry voor de brakke omschrijving) gaan er bij mij wel degelijk als koek in; het is daarom jammer dat er heel af en toe wat roet in het eten wordt gegooid middels zanglijntjes die mij kazig aandoen (inclusief tenenkrommende teksten) en muzikale invullingen die de soms heerlijk minimale aanzetjes (nummer 3, bijvoorbeeld) zo jammerlijk teniet doen. Alleszins echter een interessant plaatje dat tot de nok toe gevuld is met muziek die ik normaliter nooit draai, hoor of zelfs maar tegenkom - en dat is ook zeker wat waard. En van enkele dingen wil ik toch zelfs iets meer gaan horen - ik ben dan ook erg benieuwd naar de tracklist!

Sorry, er is inderdaad nog steeds niks van mij verschenen. De recencies van Sven en Luc zijn half af. Ben net terug van 10 dagen vakantie en heb op de laatste dag m'n vinger gebroken, en typen met 1 hand gaat helaas niet al te snel. Heb wel al 2 cdtjes naar Paul doorgestuurd. Sorry mensen, het was niet de bedoeling zo ver achter te komen en al helemaal niet om anderen hun lust te ontnemen.

Goed, na lang wachten is het zover! Het idee van mijn verhaal was leuk maar ik heb absoluut geen inspiratie en zin om daar te lang bij na te denken.

"When the snakebite entered my veins" kopt het plaatje van Nevyn waar ik nu een kort verslagje over ga schrijven.

Het eerste nummer ken ik wel. Die plaat staat al een tijdje op mijn computer en ik vind het allemaal wel leuk en aardig. De drie nummers die ik live heb gezien bevestigden voor mij al wel dat ik ze liever live zie en hoor. Ik probeer het te koppelen aan het thema en ik denk dat dit nummer vooral door het rustige, voortkabbelende, zeer trage doch relaxte karakter het slangengif voorstelt dat zich heel rustig verspreidt door het lichaam.

Het volgende nummer zegt me weinig. Ik hoor wat belletjes, raar geritsel en een aardig setje gebroken akkoorden. Ik hoor een stem, kort, en die hapert wat. Hier is iets goed mis. Het stukje versnelt en later zegt de stem wel iets duidelijk. Dacht ik net te willen schrijven dat het gif al iets had aangetast, blijkt die persoon er stiekem immuun voor te zijn.

Het derde nummer doet me ergens denken aan het eerste. Het ligt in elk geval in dezelfde richting. Gebroken akkoorden op de gitaar, zang die zo rustig is dat ik er niets van versta, en wederom schattige geluidjes. Een viooltje zorgt voor wat melodie en het klinkt allemaal wel leuk.

Het volgende nummer is wederom akoestisch. De schepper van deze tape schijnt nogal van dit soort dingen te houden Weer erg rustige meerstemmige zang. Allemaal leuk en aardig, maar je wordt toch behoorlijk loom van zo'n beet .

Vervolgens zijn we buiten, ik hoor vogeltjes en andere lieve dingetjes. Er waait een windje en belletjes rinkelen. Weer een akoustisch gitaartje, maar deze keer een onheilspellend melodietje. "Enge" geluidjes komen erbij en het lijkt net eens soort soundtrack voor een griezelfilm voor kinderen ofzo, vanwege het toch wel ergens lieve gehalte. Het slachtoffer wordt een beetje gedemoniseerd ofzo. Ik vind het in ieder geval een erg leuk nummer. Ik hou wel van heksendeuntjes

En het volgende nummer begint ook donkertjes. Rustige, zwarte tonen en wat duivelse lachjes, tof. Er volgt zang, het gaat over een "sweet devil". Ik word afgeleid door Nevyn en mis de helft van het mooie nummer. Gelukkig maak ik het moment mee dat er een drummetje en een mooie dwarsfluit klinken. Dit is een mooi iets.

Het volgende nummer begint weer onheilspellend in mineur. De zang die volgt vind ik niet echt geweldig maar misschien is het een kwestie van wennen. De gebetene lijkt wel verdoemd met al die enge liedjes, maar ook deze vind ik instrumentaal gezien erg mooi. Viooltje dat erbij komt is geslaagd net als de herhalende klanken van, wat is het?, een vibrafoon?

Het volgende nummer ken ik wederom ergens van. Het klinkt als de eerste maar dan weer niet helemaal. Ik zoek het even op en ik heb gelijk! Ik ken het. De ver weg klinkende zang vind ik niet echt geslaagd over het algemeen maar het klinkt verder wel leuk. Weg ben ik er niet van. Hij duurt alleen wel 12 minuten Nou ja, zo'n ramp is dat ook weer niet. Het zware accent op de eerste teldoet me denken aan een bezwering. Na het demoniseren volgt dus een bezwering. Je zou maar door een slang gebeten worden zeg.

Hierna vertelt een mevrouw dat ze een weerwolf is geworden. Zou dat met de figuur in kwestie ook zijn gebeurd? Ik hoor twee dames, gekke geluidjes gekke muziekjes. Dat kan haast maar één ding betekenen. Ik ben er niet erg weg van, wel aardig, meer niet

Het volgende nummer begint met wat gepitchte klanken. Bas, drum en gitaar volgen. Lekker ritme! Dit ken ik nog niet maar het begin is hoopvol. Een mevrouw met een mooie stem begint mooi te zingen. Dat is fijn. Dit is een nummer om bij weg te dromen! Is de patient overleden en zweeft hij nu naar zijn rustplaats? Of is het slechts een droom. Mooi is het wel

Het volgende nummer begint met wat elektronisch geneuzel, een windje op de achtergrond en een vrouw die minder mooi zingt dan die op het vorige nummer. Is er iets mis gegaan op de trip to heaven? Het klinkt wel relaxt en zweverig, maar het lijkt alsof de persoon weer langzaam naar beneden komt. Aardig liedje.

Het volgende en laatste nummer begint met mooi klokkenspel begeleid door drums. Soort Rockabye Baby! maar dan wat sneller en begeleid. Gekke geluidjes komen erbij en er klinkt gelach! De persoon is genezen lijkt het, iedereen is blij en de hond blaft het baasje wel thuis.

Het was een mooie mixtape met als hoogtepunten toch wel nummers 5, 6 en 10.

serieus snap ik niet dat zoveel mensen zoveel moeite hebben met hier een stukje posten...de meeste van de deelnemers zijn mensen die nog op school zitten...over het algemeen draai je dan geen 5 dagen van 8 uur. Daarnaast kun je tijdens je studeren een muziekje op zetten.
Veel van de deelnemers hebben blijkbaar ook tijd genoeg om andere muziek te luisteren en daar tijd in te steken, of het nutteloos posten in de de ettelijke KO's die er op deze site staan.

Het is gewoon heel simpel, het hoeft nl. geen top stuk te worden waar je uren in hebt gestoken. Niemand zal je afvallen als je niet de mooiste proza ooit schrijft.

Tot nu toe heb ik hier een goed excuus gezien om niets te schrijven en dat is 1 gebroken vinger...ieder ander excuus hiervoor is gewoon gelul.

En Luc, geef niet op.



EDIT: ja ok, als je pas 3 cd's hebt ontvangen kun je er ook niets aan doen...wellicht een plan om nog eens te posten welke dingen je allemaal al hebt gehad?

Laatste albums die ik heb gehad zijn van Jelle en Madelon
(Stronger than Spider's strings en Muziek Waar Madelon Vrolijk van Wordt)

Ik heb, als ik het zelf zo eens zo objectief mogelijk bekijk, best een brede muzieksmaak. Niet dat ik nu in elk genre de diepte induik en me even thuis voel in eender welk genre, maar ik probeer zo uit alle uithoeken van de wereld der muziek toch wel iets mee te pikken indien het aan mij besteed is. Er is uiteraard ook genoeg muziek die niet aan mij besteed is, maar ik kan er meestal wel langsheen luisteren of ben er middels frequente blootstelling immuun tegen geraakt. Slechts weinig muziek doet mij echt de haren te berge rijzen. Ik noem een Akon, op wiens stembandjes indien beschikbaar op eBay ik gretig zou bieden om ze vervolgens ritueel te verbranden, en tevens noem ik (een deel van) de platenkast van mijn eigen pa.

Tussen mij en prog en/of symfo (het klinkt voor mij allemaal eender, sorry liefhebbers) en aanhangsels heeft het eigenlijk nooit geboterd. Ik kan er de vinger niet opleggen, maar er iets aan dergelijke muziek dat mij gigantisch tegenstaat, zo dat ik altijd de neiging heb wat (mijns inziens) góede CD'tjes tussen al het gezemel in eerdergenoemde platenkast te drukken, om zo het (mijns inziens) trieste aangezicht van die kast wat op te fleuren. Regelmatig slingert de pa dan ook nog eens een DVD'tje van een willekeurige band aan om mij dan te laten zien hóe geniaal, hóe geweldig en hóe etcetera dat allemaal wel niet is. De onophoudelijke lof en grootse termen vliegen me om de oren, samen met de oubollige muzikale ondersteuning één grote brij aan plaatselijke muzikale depressie vormend (doch serieus pa, ik hou wel van je).

Waar gaat dat heen, vraagt u nu? Nu, eenzelfde soort rillingen, tevens kippenvel, worden mij meester als ik zo eens door wat toplijsten van users hier en daar blader. Het ligt niet aan de users natuurlijk, maar enkel de muzikále invulling van sommige lijstjes is voor mij totaal vreemd en onbegrijpelijk en zo meer. Caravan, Jethro Tull, dat hoekje; máteloos populair bij mijn pa en even mateloos impopulair bij mijzelve. Toen zijn mixtape dan ook op de deurmat plofte brak mij even het angstzweet uit. De kameel (of dromedaris, wat was het) deed mij onvermijdelijk denken aan nog zo'n ijkpunt in m'n pa's collectie (Camel) en de raadselachtige titel gaf mij voorlopig geen greintje hoop op verlichting, aangezien ik er niets uit kon opmaken (een titel als "Vrees Niet, Dit Is Géén Verzamelaar Met Enkel Muziek Uit De Kast Van Pa Sxesven" was dan een stuk duidelijker geweest, ik tip 'm alvast voor de volgende keer).

Met trillende handen schoof ik het ding in de CD-speler, met de geruststellende klik van het dichtklappende klepje en het zachte gezoem van de aan snelheid winnende CD als laatste eindpunt voor wat wellicht een regeneration through violence zou worden. Nu dan de grote clou (alsof u 'm niet zag aankomen): SEWANYBEP (ik vermoed een all-caps) viel mij alleszins mee. Goed, die af en toe wel erg lang doorstruikelende nummers (zoals dat nummertje 8 of de afsluiter), ik weet niet wat ik daarmee aanmoet. De hier en daar tevens aanwezige prog (of waar ik het dan ook zou moeten plaatsen, vertel het me gerust) doet bij mij tevens geen potten breken, maar gaat wel mooi in het geheel op en is gelukkig niet al te storend. Elders, vooral zo halverwege en iets daarna op de plaat, kom ik vaak genoeg dingen tegen die me zowaar wel bijzonder interessant in de oren klinken, en de tracklist zie ik dan ook met gezonde nieuwsgierig tegemoet.

Overigens, en dat moet me nog even van het hart, ik vond deze mixtape wel een schoolvoorbeeld van één groot geheel wat er absoluut vóór spreekt. Mooi gedaan, Paap!

Mijn berichtje vol zelfmedelijden was natuurlijk nogal kinderachtig. Ik wilde gewoon het topic weer een beetje onder ogen brengen en de mensen een beetje aansporen weereens wat te schrijven omdat dat nou eenmaal op prijs gesteld wordt. Er is natuurlijk wel meer nodig om mij m'n schrijflust af te nemen

Nooit meer ijsvrij

Ooit was er een wijze man die veel naar muziek luisterde en wat duidelijkheid wilde scheppen: 'We gaan muziek onderverdelen in compromisloze genres!' riep hij uit. Zo kregen we rock, dance, soul etc.
Jaren later luister ik naar Bubba's mixtape en bedenk me dat genre-aanduiding in veel gevallen totaal onzinning is. Zoals deze. Er zal heus wel iemand zijn die blijft beweren dat dit 'ambient' is, maar gevoelsmatig zit het bij mij iets anders in elkaar. Zo hebben bijvoorbeeld de mixtapes van Sietse, Itchy en Bubbachups een gevoelsmatige overeenkomst bij mij. Van het eerste tot het laatste stuk (liedjes?) wordt je meegevoerd in een reis die je moet laten ondergaan. Een melodie of riffje zul je zo goed als nooit horen, omdat je die nou eenmaal ook niet in die vorm in de natuur aan zult treffen. Natuurlijke geluiden zullen altijd een slepend geluid hebben of een nasleep na het oorspronkelijke geluid. Hier lijken de mixtapes ook uit opgebouwd.
Waar Itchy's mixtape duidelijk nachtelijk was, wil Bubbachups suggereren dat zijn mixtape winters is. Aanvaardbaar, het zijn ijzige klanken die aan verlaten rustige gebieden doen denken. Verplaats je je eigen gedachten richting een meertje omgeven met wuivend riet met en een aangenaam briesje door de boomtoppen. Vredig en wel. Maar dat zou een beetje saai zijn. Itchy en Sietse lietten dan de vredigheid (die door zijn vredigheid toch al onheilspellend was) veranderen in chaos. Ook Bubbachups heeft geen vrede met enkel vredigheid (hoe ironisch), de kinderstemmen in nummer 3 en het koor in nummer 4 maken de sfeer een stuk onheilspellender en luguberder. Op één of andere manier vind ik kinderstemmetjes ook wel wat vervaarlijks hebben, tijdens het luisteren van CocoRosie zie ik ze ook vaak in mijn verbeelding in moordlustige wezens veranderen.
In nummer 5 lijkt het vredige al totaal verdwenen en lijken we aan de rand te staan van een slagveld. Donkere wolken een slepende wind, niks geen wuivend riet.
Nummer 6. Weer die tegenstelling. Staan die mannen nou te zingen omdat de zomer op het punt staat te beginnen en dit een periode wordt van liefde en feest of zingen ze hun laatste strijdlied voor ze hun tegenstanders slachten en opeten?
Rillingen. Waarom schreeuwt dat kleine mannetje zo? Wat heeft die oude man met die transistorradiostem gedaan? Hij zou toch niet...
Nummer 8, 9 en 10 voelen als een drieluik. Kraakende en ruisende stemmen over mooie muziekstukken. Nummer 9 zou uit een tijd kunnen komen dat mensen nog nooit van het woord 'genre' hadden gehoord waar zang slechts als tijdverdrijf gebruikte tijdens het werk op het land. Het 10e nummer bevat een Oosterse vrouwenstem en een wisselende instrumentatie die overgaat van Nintendo-geluidjes naar een fluit.
De sobere jazzy geluiden in het 11e, 12e,13e en 14e nummer doen denken aan een invallende avond. Een schemering die geleidelijk in een inktzwarte nacht veranderd. In die nacht kan van alles gebeuren. Het speelt zich wel duidelijk buiten af. Ik moet denken aan het overspel tussen een man en een vrouw. Die zwoele geluiden gemengt met die onheilspellende geluiden (het is niet goed wat ze doen; worden ze gepakt?).
Na een mooie reis tot het 14e nummer vol fantasieprikkeling te hebben meegemaakt wordt deze inneens ruw onderbroken. Een Amerikaans aardappelindekeelprogjaren60bruinegordijnennummer. Wat bezielde je hier? Totaal misplaatst naar mijn mening. Het 16e nummer kan dit ook niet meer goed maken.
Als ik over een paar maanden weer een recensie van deze mixtape zou schrijven zou hij er waarschijnlijk heel anders uitzien. Het laat je meevoeren in een fantasieprikkelende reis die elke keer weer andere verbeeldinge oproept. Ik denk dat ik een beetje grip op 'deze' (wie heeft het nog over genres?) muziek begin te krijgen.

Wat leuk dat er weer wat activiteit is!

Ik wil ook graag weer mee doen.

Hermaaaaaaaaan!!!

Herman heeft niks voor je want ik heb niks voor hem omdat Raymond niks voor mij heeft...daarvoor weet ik niet hoe het zit.