Oke, dat verklaart een hoop Koen.

Maar als ik het goed begrijp is de cd van Sven ook in het niets opgelost? Als Koen 'm heeft verstuurd en Paul heeft, and I quote:



...waar is dan de cd van Sven gebleven?

Men, ik hoop het niet, met m'n extreem custome coverart.

Die van Koen en t.o.

Daar lijkt het wel op.

Hoeveel cd's zijn er eigenlijk nog wel terecht dan? Nog niet eens de helft?

De CD's van Nevyn, Bubba, Paap, Sietse, Jazper en mij zijn als laatste gerecenseerd door Sven en door hem doorgestuurd naar T.O., dus het is even afwachten tot hij terug komt van vakantie...

Itchy's CD zou ook nog bij T.O. kunnen liggen, aangezien hij daar als laatste een recensie over heeft geschreven.

Die van Sven is nooit aangekomen, Paul?

Nope.

Hoe heten die cd's? Ik zie wel wat vaag spul liggen hier, aangezien T.O. zijn cd's hierheen heeft gebracht. Iets met in the city en iets met priemgetal?

Die zijn van itchy en Jazper.

Aha, die zijn dan terecht.

Thx voor de uitleg Koen! En succes met je studie, je vinger en de reddingsoperatie van je computer!

Zoals beloofd, eindelijk weer eens een stukje van mij. Niet helemaal in de volgorde die zou moeten, maar aangezien ik m’n recencies van Sven en Luc (hopelijk tijdelijk) kwijt ben, doe ik deze eerst maar even.

Levenvergeten's 15 Memorabele songs van 15 markante singer-songwriters:

1. Patrick Wolf – Overture(?)
De cd opent passend. Nou kan ik mezelf geen Patrick Wolf fan noemen, maar markant is hij zeker. Gelukkig vind ik dit met afstand z’n beste nummer. Van wat ik van hem ken is dit eigenlijk z’n enige nummer waar de combinatie tussen aanzwellende muziek, donkere stem en dramatiek voor mij echt werkt. Fijne keus in ieder geval, en fijn begin daarmee.

2. ?
2e nummertje sluit mooi aan bij de eerste. Weet zeker dat ik deze meneer al eens gehoord heb, maar kan het even niet plaatsen. Niets wereldschokkends, maar verder aangenaam luistervoer. Moest even aan Andrew Bird denken, maar weet vrijwel zeker dat die het niet is... toch?

3. Sufjan Stevens – Chicago
Dit is wel een stuk meer dan ‘aangenaam’. Het is alweer een tijd geleden dat ik Sufjan heb gedraait. Te lang eigenlijk. Waan me bij de eerste tonen direct weer in Paradiso, bij z’n (ge-wel-dig-e) concert vlak na de release van Illinois. Voorlopig nog steeds m’n favoriete release van 2005, pop op z’n allermooist. Illinois snel weer eens opzetten.

4. Devendra banhart – This Beard is for Siobhán
Als er iemand het labeltje markant verdient is het Devendra wel ja. Alweer is er een van m’n favorieten uitgekozen (goede smaak ). Heel erg gaaf nummer. Bevreemdende tekst en een geweldig einde. Van de periode dat Devendra nog een stuk interessanter was.

5. Joanna Newsom – Cosmia
Alweer niets dan lof hier. Het heeft lang geduurd, maar gisteren mocht ik haar dan eindelijk live gezien. Na het concert ook nog even wat geluisterd, en nu komt ze alweer voorbij. Niet dat het erg is, want van Joanna kan ik voorlopig echt geen genoeg krijgen. Pure pracht.

6. ?
Ha, iets onbekends. Duidelijk te plaatsen in het folk-hoekje van de afgelopen tijd, maar dan eentje die ik nog niet ken. Aparte stem, en erg gezellig nummertje. Hiermee kan je het bij mij eigenlijk nooit fout doen. Benieuwd wie het is.

7. Vashti Bunyan – Diamond Day
Direct weer verder met nóg een favoriet. Folk op z’n allerpuurst en allereerlijkst. Simpel, kort, maar onvoorstelbaar mooi. Muziek als een warme deken, om maar even een populaire omschrijving te gebruiken.

8. ?
En dan slaat het sfeertje ineens helemaal om naar melancholie. Best fijn voor even, maar dit soort muziek wordt met net iets te snel teveel. Het gecreerde sfeertje klinkt me te geforceerd of zo, ik weet het zelf ook niet precies. Een heel album hiervan lijkt me niks, maar zo tussendoor is het wel goed te doen.

9. ?
God, wie is dit ook alweer. Dit heb ik zeker eerder gehoord, maar blijkbaar niet vaak genoeg om te blijven hangen. Stemacrobatiek. Wel boeiend, maar het weet me ook niet echt te raken. Tim Buckley misschien?

10. Bob Dylan - ?
Bob Dylan, uiteraard. Een van de vele artiesten waar ik nog steeds niet aan ben begonnen. Heb dan ook geen idee welk nummer dit is. Mooi is het in ieder geval wel, en ook net wat rustiger en normaler dan wat ik van hem ken. Die 11 minuten zijn zo voorbij. Alleen de harmonica richting het eind had Bob best thuis mogen laten. Blonde on Blonde zal ik binnenkort eens opzetten, die staat al een hele tijd klaar.

11. ?
En we blijven nog even in het verleden hangen zo te horen. Geen idee wie dit is, maar vind het een van de hoogtepunten van de cd, echt heel erg mooi. Hier werkt die melancholie dan weer wel. Benieuwd wie het is, wil hier heel snel meer van horen. Prachtige stemgebruik ook.

12. Tom Waits – Piano Has Been Drinking (Not Me)
Na 4 nummers waarin pijnljik duidelijk werd hoe weinig oud (bekend) spul ik toch ken, mag ik gelukkig wel weer een titel opschrijven. Ook Tom Waits is een groot favoriet. Het afgelopen jaar is de liefde iets minder geworden, maar blijft een geweldig artiest. Ook hier weer een uitstekende keuze, vind dit van z’n alleroudste werk (pre-Swordfishtrombones) misschien wel z’n allermooiste.

13. ?
En nog een onbekende. Net als het 2e nummer; best aardig, maar niet al te bijzonder. Vind het ook niet helemaal binnen het sfeertje passen en voelt daarmee een beetje als buitenbeentje aan. Doet me dus niet veel, maar luistert best aangenaam weg.

14. Bright Eyes – Road to Joy
I Could have been a famous singer, if I had someone else’s voice!
En weer even terug naar het heden. Dit nummer kon niet uitblijven natuurlijk, min of meer de titelsong. Ben ook geen Bright Eyes fan, maar samen met At the Bottom of Everything is dit zijn enige nummer dat ik écht goed vind. Had het eigenlijk als afsluiter verwacht, maar ik hou blijkbaar nog iets te goed.

15. Leonard Cohen – One of Us Cannot Be Wrong
Laatste nummertje voelt hierdoor aan als een toegift, maar wel een heel erg mooie. Meneer Cohen is er eentje die eigenlijk ook niet kon ontbreken natuurlijk. Moet ineens weer denken aan onze leraar geschiedenis die, het zal een jaar of 5/6 geleden zijn, tijdens een verloren les dit nummer voor ons speelde. Had toen nog nooit van meneer Cohen gehoord, maar diezelfde dag thuis nog het cdtje uit m’n moeders verzameling gepakt en mee naar boven genomen om eens te beluisteren. Mooie herinnering, en daarmee ook een erg fijne afsluiter van het cdtje.


Goed bevallen dus, en aan het begin een klein feestje van herkenning met wat dingen die ik al (te) lang niet meer heb opgezet. Er is in ieder geval wel zin om dat snel weer te doen. En hulde voor de keuzes van de specifieke nummers per artiest, bijna allemaal favorieten. Bovendien ook een soort van aansporing om sommige artiesten eindelijk eens op te zetten, was weer pijnlijk duidelijk hoe slecht ik m’n ‘klassiekers’ ken. De Veel plezier met luisteren! op de binnenkant van het hoesje is dus zeker gelukt. Bedankt.

Liedjes waar Madelon blij van wordt

Deze cd is voor mij de eerste in de circel waar ik een behoorlijke portie muziek al ken. Sterker nog, bijna elk nummer is een feest der herkenning en er komt zelfs persoonlijk top-10 materiaal langs! Ik werd dus ook heel blij van deze cd.

De mix begint vrolijk, uitzinnig vrolijk zelfs. Enkele maanden terug heb ik op deze site veelvuldig een bepaalde unicorn langs horen spammen en dit beest opent de cd. Track twee zet deze lijn vrolijk voort en wordt aangedreven door een ferm casiootje. Deze ken ik dan nog niet, maar het klinkt leuk. niet muziek die ik een uur moet horen, maar op nummer-nivo werkt dit erg goed.
Daarna een bepaald dierencollectief wat ik meestal wel dig, zo ook dit nummer. Doedoedoedoe...
Het vierde nummer vind ik zelf wat minder, het klinkt me als een soort wannabe-Clash in de oren maar ik ben wel benieuwd wie het is/zijn.
Daarna het beste nummer van the Smithsooit. Dan, joepie de poepie, een meneer die ook in mijn top 10 bivakkeert en zingt dat we in de lucht zullen zijn. En daar zijn we ook.

Het nummer daarna is van een dysfunctionele familie uit Amerika. Dit wordt gezongen door het gekke nichtje. Één van de hoogtepunten van hun laatste plaat. Dan gaan we even de wachtkamer in, met een absolute punkklassieker. Dit nummer staat nog altijd als een huis! :bounce:
Na Fugazi weer een vrolijk liedje wat ik niet ken. Maar dit is wel weer erg lekker. Wordt gedeeltelijk in het Spaans gezongen, waardoor ik gelijk aan Vamos a la Playa moest denken, alsook aan 'its not unusual' van Tom Jones. Ondanks deze associaties blijft het nummer ferm overeind.
En toen: een band die ik laatst live heb gezien met op gitaar een meneer die vroegah in een andere band op deze mix speelde... leuk liedje, één van hun poppiër dingetjes met kekke potten- en pannen percussie.
Daarna the Muppet Show on Acid (althans zo klinkt het) begeleid door een dronken zeemansorkest. Is net zo leuk als het klinkt.

Liedje daarna ken ik ook niet, en doe een gok: is het Architecture in Helsinki?. Want daar klinkt het naar en ken ik lang niet alles van.
Daarna die gekke hippiebaard die op Lowlands flink door de mand viel en waar ik eigenlijk ook helemaal niks mee heb. Dit liedje ken ik wel, omdat het zowat het lijflied van die new weird americana beweging moet zijn waar ik ook weinig mee op heb. Ik skip hem ff, ok?

Daarna: eeeeeemmooooooohh! maar het blijft instrumentaal, dus moet het haast wel 65daysofstatic zijn. Ik ben er nu minder wild van dan een jaar geleden (trucjesmuziek), maar het klinkt nog wel cool toch wel stiekem.
Daarna zo'n vrolijk huppelliedje van onze Schotse vienden B&S. Één van hun betere vrolijke huppelliedjes ook wel weer. Gevarieerd cd-tje op deze manier!

Helaas krijgen we daarna dat andere dronken zeemansorkest, liedje over een architect. Dit is zo'n band die iedereen maar geweldig vind en ik dus totaal niet. yawn.... :skippy:
Het pianospel in het nummer daarna vind ik erg gaaf en inventief. Dit liedje glijdt moeiteloos naar binnen. Erg benieuwd wie dit is!
Dit wordt gevolgd door De Twee Zusjes, mijn commentaar hierop is:
Dit is zo'n band die iedereen maar geweldig vind en ik dus totaal niet. Wordt hier weer eens bevestigd :skippy:

De afsluiter: . Dit is intussen wel uit mijn top 10 verdwenen maar staat nog steeds op 5 ruime sterren. Zwaar onderschatte band, één van de meest inventieve popbands (jawel, tussen alle hectiek zitten hele gave popliedjes verstopt). Ik heb ook andere meningen over Madelon's cd teruggelezen en Sietse, hier moeten we het toch eens over hebben. Beeeeetje jammer

Leuke cd Madelon, en van het meeste werd ik ook blij, mag ik de tracklist?

Maar... betekent dit dat mijn brievenbus binnekort weer een CD mag verwachten?

Ik ben ook net pas terug van 2,5 week vakantie en daarvoor inderdaad verhuisd (sorry voor het gebrek aan info sven).

Maar die cd's kunnen snel op de bus vanuit hier.

Inderdaad! Gaat eind deze week op de post (moet ff enveloppen scoren)

En, is het doorsturen bij degenen die nog CD's hadden liggen gelukt?

Ik heb toevallig net de CD's die richting T.O. waren gegaan (maar die dus verhuisd was) weer teruggekregen (godzijdank), dus die zal ik meteen weer op de post doen. Naar wie moeten ze toe? T.O., je nieuwe adres doen?

Check je PM.

Ik beloof dat mijn cd's deze week weg zijn.

ik heb geen idee...

Ik heb de cd van handsome_devil doorgestuurd naar levenvergeten en die van the scientist ligt hier nog te wachten op nog een draaibeurt.

Ik heb nu de tape van handsome devil hier, dus die is goed aangekomen.

Er komt weer wat schot in de zaak. En Paap, had jij nog wat liggen?

“Priemgetal”

Wat meteen opviel aan dit pakketje is natuurlijk de bijzondere verpakking. Heel leuk gedaan.

De cd opent met een akoestisch gitaar nummertje. Mooie melodie, die samen met de vocalen een mooi geheel vormt. Had slechter kunnen beginnen.

Nummer twee vind ik al wat minder. De stem en tekstuitspraak van de zanger staan mij behoorlijk tegen. Voor de rest is het behoorlijk genietbaar.

Track 3 is net als de voorgaande twee platen met akoestisch gitaar. Aanvankelijk wist dit nummer niet echt de aandacht te trekken van ondergetekende, maar is steeds meer gaan bevallen.

Volgend nummer is wat meer straight forward met drums en zo Maar er is een verrassing: een erg mooi instrumentaal outro.

Nummer 5 gaat ook de kant van het voorgaande nummer op. Bevalt ook goed. Mooie zangpartij vooral, die mooi combineert met de instrumentatie (zie ook nummer 1).

Ook zes is een mooi harmonieus nummer. Blazers zorgen hier voor een meerwaarde.

Track 7 vind ik ook mooi. Erg fijn ritme, jazzy drums en kalm pianospel. Vocalen passen wederom goed.

Nummer 8 bevalt me erg goed. Beetje gepruttel en geklik, gecombineerd met akoestische gitaar en mysterieuze zang.

En dan negen ofwel nummer laatst. Dit is het eerste nummer wat me bekend voorkomt. Geen vocalen en gitaren meer. Dit gaat meer richting avant-garde.

Al met al is dit tot nog toe de mixtape die mij het meest bevalt. Er zit een mooie lijn in de cd en hij bevat muziek die mij erg aanstaat, maar waar ik nog weinig vanaf weet. Dus ik ben benieuwd naar de tracklist

Hoogste tijd voor liedjes waar Madelon vrolijk van wordt.
Hier wat gedachten die bij me opkwamen.

Vrolijke liedjes zijn het.

Ik vind het allemaal wel gezellig

Maar... daar hou ik helemaal niet van.

Ojee.

Hee, zie ik het nou goed dat de liedjes gesorteerd zijn op lengte?

De vrolijkheid ligt er soms wat dik boven op.

Sommige liedjes ken ik, sommige liedjes niet.

Zingen kunnen ze eigenlijk allemaal niet echt. Maar dat is ok.

Zouden die mensen die dit zingen zelf ook vrolijk zijn?

Oei, mijn planten moeten nodig eens water hebben.

Hoor ik daar nou een blokfluit?

Jezus, gierende gitaren!

Doe mij maar een tracklist

Stronger Than Spider's Strings schuift het cd-laatje in... wat zou Jelle daarmee bedoelen? In een aantal nummers komen wel strings terug.... de cd doet mij niet zo veel maar ik vermoed dat dat probleem bij mij ligt. Ik zit momenteel in een liedjesfase en ben niet zo in de stemming voor stemmige dingen, en ook niet echt in dingen waar je moeite voor moet doen... en dat is wél nodig met deze cd, die ik verder helemaal mooi in elkaar gesequenced vind. Ik vind het allemaal nét iets te veel muziek voor je hoofd, mijn hart wordt niet bereikt. Track twee is een mooi voorbeeld. Een aardig nursery rhyme-achtig liedje ontvouwt zich, wat totaal verzandt in interessantdoenerij, wat maakt dat mijn aandacht snel naar andere zaken vervliegt. Wat niet wegneemt dat er wel een aantal aardige dingen op staan en ik toch benieuwd ben naar de tracklist. Ik kende maar één nummers, dat van die Canadese psycho Aaron Funk.

Hoe gaat het nu? Zijn de dames en heren van de TNT al aan het werk gezet?

Morgen gaat mijn pakketje dan eindelijk (weer) met de post; was even zo blut dat ik zelfs geen pakketje kon sturen, sorry.

hier nog steeds niets....Paap?

Hier ook nog niets.

OK dan, ik dacht al waar blijven ze