Een hoes met daarop een duister bos en spinnenwebben… op de rug staat “Was it already dead when I came? I mean enough to bury”… het is de cd van Veerle!
In de binnenhoes een passage uit een sprookje van Grimm dat aansluit bij het spookachtige artwork en titel. Ik verwacht gezien Veerle's muzieksmaak veel folk en ondanks dat ik een ietwat verstoorde verhouding met het genre heb, ga ik mijn best doen!

De eerste track is een soort intro voor de cd. Een dame neuriet over sprookjesachtige muziek. Het tweede nummer vind ik mooi. Het heeft inderdaad een folky inslag, ik hoor een damesstem, akoestische gitaar en viool. De taal herken ik niet maar het klinkt misschien Oost-Europees? Track drie: weer een damesstem, later valt een meneer in. Wederom herken ik de taal niet. Het maakt de cd lekker raadselachtig tot nu toe.

Nummer vier is enigszins een stijlbreuk met het voorgaande: een hoog tempo, voor het eerst elektrische gitaar (met een country-achtige twang)... Maar ook weer in een onherkenbare taal. Is Fins al langsgekomen? Zou zomaar kunnen. Ook dit nummer bevalt mij erg goed.

Track vijf heeft mooie verstilde zang in het begin (onherkenbaar taaltje uiteraard, ik begin inmiddels stilaan te vermoeden dat dit de rest van de cd zo blijft). Helaas maakt de fluit het erg kazig, ik hou niet zo va fluiten. Nummer zes is weer meer uptempo, opzwepend zelfs. Akoestische gitaar, viool en stemmen jagen elkaar op. Bij de eerste luisterbeurt viel dit nummer me niet zo op, maar nu tijdens het typen word ik hier best wel enthousiast van.

Nummer zeven: mooi sfeertje. Maar het nummer is alweer klaar voordat het goed en wel begonnen is. Aha, dit was een interlude (tussenstukje)! Acht dan. Die sluit mooi aan bij het tussenstukje. Dezelfde sfeer, dezelfde klank. Goed gekozen. Spookachtig als het hoesje. Dit is het meest mysterieuze en intrigerende nummer van de cd wat mij betreft. Bepaald geen couplet/refreinliedje en dat past erg goed.

Piano luidt track negen in. Ik zit te wachten op de rest, maar het blijft alleen maar piano. Een mooi pianostukje, dat wel.

Track tien is –tadaa!- de eerste die ik ken. Het is Paavoharju met een liedje van de cd Yhä Hämärää. Ik vind deze band voor één track goed te doen, laten we het daar maar op houden. Op cd-lengte vind ik het allemaal net iets te gekunsteld. En ziedaar het nut van verzamelcd’s! Door naar track elfje. Doet me heel erg ergens aan denken, waar ik even niet op kan komen maar dat kan het niet zijn want dat waar ik niet op kan komen wordt in het Engels gezongen. Ik vind dit wel een intrigerend liedje.

Track twaalf is een taal die ik herken! Namelijk Frans. Het klinkt enigszins droefgeestig. De dame en meneer vullen elkaar mooi aan op de zang. Mooie melodie. En het hoeft inderdaad niet lang te duren als er niet zo veel gebeurt. Goed gedaan.

Liedje dertien. Een krassende viool, lekker! Nagels over het schoolbord. Verder valt er niet zo veel over te melden. Door naar track veertien: het eerste liedje wat in het Engels wordt gezongen. Geloof ik, want mijn oren duizelen duizend talen. Mooie contrabas in dit nummer. Mooi arrangement ook, leuke wendingen. Nummertje vijftien: ook weer een mooi klein liedje met akoestische gitaar, dameszang en niet heel veel meer. Het blijft de volle lengte boeien.

Nummer zestien: de uptempo krassende gitaar en de percussie van het intro deed me heel even aan The Ex denken. Maar ik vermoed dat dit wel eens The Decemberists zouden kunnen zijn, waarvan ik slechts enkele tracks ken. Althans, de zang stuurt me die kant op. Ben benieuwd wat dit is.

En dan alweer het laatste liedje. Het is het thema uit de film Rosemary’s Baby, maar dan gecoverd door iemand anders. Goed gekozen, sluit mooi aan bij de sfeer van de cd en is lekker dreigend en spookachtig. Hier heb ik ook al een andere cover van gehoord, van Fantômas. Op een zeer andere manier.

Ik vond de cd van Veerle erg prettig. Misschien wordt het nog wel eens wat tussen folk en mij, deze cd kan daarbij helpen. In elk geval ben ik naar bepaalde tracks heel benieuwd (kan je mij de tracklist sturen?) en blijken bepaalde bezwaren van mij jegens het genre voor het grootste deel weer eens op vooroordelen te zijn gebaseerd.

Mooi omschreven die van mij trouwens...ik moet echt ff gaan zitten om die van jou te beschrijven...

01.
De zang, tsja, een Japaner die het aan zijn strot heeft van te veel sigaretten klinkt mij niet al te fijn in de oren.
De muziek is niet onaardig, maar dit hebben we toch beter gehoord. Hangt heel erg aan de kant van de prog/psych rock uit de jaren 70.

02.
Volgens mij heb ik deze dame ooit live gezien. Japanse electro/hip hop. Grappig? ja. Lang boeiend? nee. Irritant op den duur? Zeer
Muziek is heel knullig en te repetitief om echt te boeien. En zingen/rappen...ik dacht een maat te horen in de muziek, nu zij nog.

03.
Intermezzo. Leuk, maar of het Japans is...het is dat je het zegt
Boeiende track, hoe kort ook.

04.
Eerste 30 seconden is echt niet boeiend, zelfs heel saai.
Dan barst het ff los, om daarna weer te verzanden in slecht afgemixte drums. Niet mijn ding.

05.
Eindelijk wat ik van Sven had verwacht. Gepiep, gekraak en andere herrie. Geen harsh noise, dat niet, maar wel lekker iig
Klinkt als een gestructureerde Wolf Eyes.

06.
Jazzy nummer. Doet me ergens aan Björk denken.
Heerlijk nummer. Fijne muziek dit.

07.
Heerlijke power violence hardcore/punk takke herrie. Doet me denken aan iets met stranden en sex. Vraag Sven maar om uitleg ooit, want die weet vast wat ik bedoel.

08.
Noise en drones, altijd fijn. Meer van dit graag.

09.
AU!!!! Dit doet heel veel pijn. Echt verschrikkelijk.
In het Engels trek ik dit soort shit niet, en in het Japans ook niet.
Verschrikkelijke rock muziek die het goed doet bij tienermeisjes (althans toen ik wat jonger was wel, hoe dat nu zit...)

10.
HOERA!!!!!
Lekkere metal, snel, hard en met veel gekrijs.

11.
Intermezzo 2.
Iets te veel Akira Kurosawa gekeken ofzo? Leuk muziekje wederom.

12.
Dit behoeft verder geen uitleg. Geweldige band. Moet ik toch ook nog eens een keer wat meer van kopen.
Baanbrekend werk hebben de heren gedaan in het vermengen van metalcore met post-rock werk (sommigen zullen het wel Screamo noemen)

13.
Ja, waarom ook niet. Niets mis mee. Misschien wat netjes, maar verder niets mis mee.

14.
ARGHHHH!!!! Naast dat ze vals zingt is J-Pop gewoon verschrikkelijk om aan te horen. Knullig en goedkoop.
Zwaar irritant.
Je moet echt minder anime kijken Sven

15.
Ik kan natuurlijk vertellen wie dit is (of zijn moet ik zeggen), maar ik zal mijn mond houden.
De dame heeft geweldige albums gemaakt, de heer vind ik solo stukken minder, althans ik ga er maar vanuit dat dit van het album 28 komt. Samen is het niet verkeerd, maar ook niet geweldig. Ik hoor de dame liever solo. Maar over het algemeen niet slecht.

16.
Gelukkig we waren er nog niet met de grafherrie. Meer van dit. Oren moeten bloeden. Heerlijk.

17.
Hmm...mij te ballade en dan net niet van het goede soort. Geef me dan maar Bacharach...


Ja en dan nu het oordeel van het geheel.
Ik had al aangegeven dat ik binnen de Japanse muziek toch liever andere dingen hoor dan het gene dat hier op cd staat.
Er staan een paar lekkere nummers op waarbij nummer 12 toch echt wel de topper is. Maar nummers zoals 1, 2, 4, 9, 14 en 17 maken het schijfje voor mij uiteindelijk toch niet echt boeiend en iets om naar terug te grijpen.
Daar waar ik heb aangegeven dat ik het tof vind zou ik echter wel meer willen horen...

Kom maar op met die playlist

Fuck On The Beach! Klopt niet, maar wel een zeer terechte gok en +10 indie creds voor de referentie! Erg leuk om te lezen zo, ik doe je de tracklist even PM'en zo inclusief wat korte uitleg!

Wauw, mooie (en positieve!) recensie van mijn schijfje! Ik zal de tracklist wel even pm'en.

Ik zal ook maar eens beginnen een stukje te schrijven over de mixtape van Bob (bubbachups), een mixtape waar ik bij een aantal nummers het idee heb dat ik ze zou moeten kennen… maar er niet heel veel ook echt ken.
Ik heb echt niks met analyses per nummer, dus zal meer de sfeer proberen te omschrijven... De hoes.. allereerst.. toont ons een winterlandschap, enkele mensen met slees en mutsen, en wat bomen... komt redelijk overeen met wat ik zag als ik naar buiten keek 2 weken geleden, alleen dan nog witter...

De mixtape begint met muziek die hier prima op aansluit, nummers met volgens mij viool (ben slecht in instrumentherkenning) die nogal ambientachtig en winters aandoen, waarvan ik het idee heb dat ik de sfeer ken, maar de nummers zelf niet direct, ze hebben wel wat Stars of the Lid achtigs, maar heb niet het idee dat die ertussen zit... wel mooi, maar het zou van mij iets spannender mogen... Dan krijgen we iets meer gitaar met zowaar op 1 nummer zang... Maar heel ijle zang.. Hiervan krijg ik trouwens van track 4 heel erg het vermoeden dat het Colleen is, alleen dan niet een nummer dat ik ervan herken... dus ik zou het ook fout kunnen hebben Track 5 ken ik zeker, dat is Goldmund, een plaat die ik zelf in de kast heb staan.. Zeker positief dus.

Dan krijgen we een paar iets concretere nummers, nog steeds wel het ambient-sfeertje, maar vaag wat klinkend als rock (alleen dan langzaam).Oren Ambarchi hier wellicht (track 8 heb ik wel heel sterk dat vermoeden bij), hoewel ik hem niet direct herken... Maar krijg hier wel een beetje het idee dat de nummers wel iets actiever mogen. (Na deze plaat heb ik elke keer nog zin gehad om dingen als Yeah Yeah Yeahs of Dead Kennedies te draaien).

Hierna krijgen we wel mooi iets meer actie, drums, meer instrumenten (fijne bas).. en weer een paar keer zang... Paar dingen die me erg aan Smog doen denken, maar het geloof ik niet zijn... Vervolgens eindigt het met een beetje postrock-achtige dingen, soms een beetje shoegaze-achtig, maar voor mij net iets te tam om me echt te fascineren, maar de nummers zitten prima in elkaar, het zijn niet echt de 13 in een dozijn-postrock dingen... Toch zijn het vooral door de zang niet echt dingen die ik snel weer op zou zetten.

Al bij al een plaat met een aantal geweldige ambient-dingen, en verder ook leuke postrock en (licht) folky muziek die wat mij betreft wel iets meer pit had mogen hebben... Ook het winterse gevoel raakte ik na track 8 een beetje kwijt, het voelde daar meer drukkend warm voor mij... Maar zal er zeker vaker naar luisteren

Klein beetje laat met mijn stukje, sorry Levensvergeten. De titel van deze CD, zonsopkomst zonsondergang, doet vermoeden dat er een sfeervol muziekje aan zit te komen. Het eerste nummer is dan ook behoorlijk sfeervol, maar veel kan ik er niet mee. Een Soulnummer met een flinke portie Hip-Hop. Ik vind het nogal saai en kitchig, alhoewel ik wel van de raps kan genieten. [1]
Hierna krijgen we te maken met een nummer dat wel goed op het vorig nummer afsluit, doordat het qua sfeer veel overeenkomsten heeft. De kwaliteit van dit nummer lijkt niet zo goed te zijn, of hoort dat zo? Dat kinderstemmetje had van mij niet gehoeven, maar ook de zang van de dame vind ik niet geweldig, zeker in combinatie met de nadrukkelijke Hip-Hop beats. [2]
Ik had het niet verwacht, maar 3x blijkt zomaar scheepsrecht te zijn. Een Hip-Hop nummer geremixed door een rockband. De rap is gelukkig intact gehouden, hoewel ze een ondergeschikte rol in lijkt te vullen. Jammer dat die drums zich niet vaker voorkomen, want dat maakt het nummer lekker organisch ! [3]
Het minst .... Wacht, ho, stop. Het meest vreselijke nummer is nu aan de gang. Net alsof je in een kerk bent terwijl ze een kerstviering houden, met op de achtergrond geluiden die ze via tapes laten afspelen. [4]
Ook in het volgende nummer is het kerst. Ik vind het niet zo veel verschillen van de muziek die je tijdens de kerst op de radio te horen krijgt. Ok, ik overdrijf een beetje, maar het zit er niet ver vanaf. Op de achtergrond zit er nog wel een lekker trompet (?) aanwezig. [5]
Ambient chiptune zonder chiptune, een zeer rustig nummer en voor mij ontbreekt het ook enige prikkeling. Het nummer glijd makkelijk weg, maar het interesseert me niet, het drijft langs me heen. [6]
Dit nummer heb ik al eens eerder gehoord. Ergens op de radio, kan dat? Rustige, maar toch ook energieke rock met een electronishe ondertoon. Niet te vergeten, de wel erg lijzige zang. Het nummer is niet vervelend of lelijk, maar saai is het wel. [7]
Dit bandje is al een keer langsgekomen, het is dezelfde die voor nummer 3 de remix verzorgde. Ik dacht dat het een bandje is, maar dit blijkt niet zo te zijn. Een erg levendig geheel van drumpatroonen en ritmes waaronder wat ambient is gelegd. Naarmate het einde in zicht is word het geheel chaotischer, waar ook de sax een rol in speelt. Ik ga hier naar op zoek, het klinkt erg leuk. [8]
Nu wel een echt chiptune nummer. De claps vind ik niet zo geweldig, maar de drumroll die er een keertje doorheen vliegt wel. Het nummer straalt een hoop vrolijkheid uit, maar echt overtuigen doet het me niet. [9]
Teruggrijpend op het eerste nummer. Hip-Hop overladen met een Soul-sfeertje. Dit is toch wel te zeikerig voor mij, en dan bedoel ik echt niet alleen de tekst. [10]
Beetje jammer dat dit nummer iet in contrast staat met het volgende nummer, maar dezelfde sfeer opvolgt. Nu kan ik het vorige nummer niet wegspoelen. Dit nummer is gelukkig wel wat beter en volgt het niet echt de soul, maar die refreintjes vind ik te zoutloos. [11]
Jeej, mijn lievelingsnummer van de CD. Mooie instrumentale Hip-Hop, lekker relaxt en ongedwongen sfeertje zonder dat het flauw of zoutloos word. Vooral wanneer de sax word toegevoegd gaan hier de pannen het dak af. Krash Slaugtha zou er nog jaloers op worden. [12]
Hier word het niveau van het vorige nummer niet gehaald, maar dat is niets om voor te schamen. Een eh, oud nummer dat door de mangel is gehaald, incluus stemvervorming en toegevoegde beats. Maar het is zo constant hetzelfde dat het gewoon saai word [13] ....intro....
Het laatste nummer, nog eens een nummer met een Soulnummer. Gelukkig is het hier wel allemaal in orde, zodat het lekker wegluistert. Lekkere beats, ietsjes uptempo en natuurlijk wat zeikerige zang / raps, wat in dit geval niet heel erg uitmaakt, omdat de productie zich er ook goed voor leent. [15]

Afgelopen dinsdag lag er zowaar een met 'urgency' verzonden pakketje in de bus. Land van herkomst: België. Dat had Dazzler een stuk professioneler en slimmer aangepakt dan ik, want mijn toch ongeveer gelijk, maar zonder 'urgency' verstuurde envelop zweeft blijkbaar nog steeds ergens tussen Tilburg en Kortrijk. Hopelijk komt het goed...

De tape dan maar. [nummer 1] is maar al te bekend bij me, want dit is ook een van mijn favoriete bands uit de jaren 80. Het is de openingstrack van het bekendste album van deze Schotten. De zweverige, ijle sfeer kan ik erg waarderen, al vind ik de opvolger van deze plaat wat dat betreft nog net wat beter. Het mag de pret echter niet drukken: een fijner begin kon ik me maar nauwelijks wensen.
[Nummer 2] is meer van hetzelfde. Zo blijkt de hele mixtape in elkaar te zitten. Steeds twee opeenvolgende nummers van dezelfde plaat. Alle tracks van het betreffende album zijn behoorlijk aan elkaar gewaagd, al zou ik zelf twee andere favorieten hebben gekozen (4 en 7 namelijk ).

Bij [nummer 3] wel een andere band dus, een heel erg bekende wel te verstaan. Het album waarvan deze derde track afkomstig is draai ik maar zelden, omdat ik een voorkeur heb voor de opvolger. Dit is echter wel meteen het beste nummer van die plaat, dus het blijft allemaal erg genietbaar.
[Nummer 4] is zogezegd weer van dezelfde artiest en dezelfde plaat. Omdat ik de plaat niet heel goed (meer) ken, herken ik het niet meteen en zou ik ook de titel in eerste instantie niet weten. Wat mij betreft een beetje te vlak: ik geef toch de voorkeur aan [nummer 3] en het tweede album van de band.

Bij [nummer 5] moet ik even nadenken. Een Tori Amosachtig piano-intro dat ik wel ken, maar niet direct herken. Als de zang invalt, weet ik natuurlijk snel welke band het is, want de zang (en speelstijl) is uit duizenden herkenbaar. Het nummer ken ik toch wel, maar had ik een tijd niet meer gehoord. Mooi, sfeervol popnummer dat me er weer eens toe aanzet dit album te draaien. Dat heb ik namelijk wel eens gedaan, maar vond het meeste andere werk van deze mannen toch beter. De oudere platen ken ik daardoor een stuk beter.
[Nummer 6] is lang niet zo goed als [nummer 5], maar opnieuw mooi. Tot nu toe ben ik dus dik tevreden: drie leuke artiesten, waarvan er twee zelfs wel tot mijn eigen favorieten behoren. Maar ik ben nu wel toe aan iets onbekends.

Dat is [nummer 7] niet, al ken ik geen album van deze zangeres. Dit nummer heeft iedereen waarschijnlijk wel eens gehoord. Prima popnummer op zich, al zou ik het uit mezelf niet zo snel opzetten. Wel het eerste liedje in een andere taal dan Engels. Bovendien heeft Dazzler na zeven nummers al twee van de vier buurlanden van zijn thuisland gehad .
[Nummer 8] is ook weer meer van hetzelfde. Ik vind tot nu toe elke keer het eerste van de twee nummers beter. De indeling in tweetallen vind ik zelf eerlijk gezegd een klein minpuntje. De verrassing is er dan een beetje van af...

De eerste artiest waar ik echt even voor moet zoeken is de band achter [nummer 9]. Leuk nummer wel, typisch iets van rond 1980. Beetje punk, beetje ska, beetje pop... dat werk. Ik tik - nieuwsgierig als ik ben - eens een regeltje tekst in op de google-zoekmachine. Dat biedt meteen uitsluitsel. Een band waar ik wel wat nummers van ken en die ook wel op de nominatie staat om wat meer van te leren kennen. Dit vind ik in elk geval erg leuk.
Dat geldt ook wel voor [nummer 10] al is die toch ook weer net een tikje minder dan het eerste nummer van deze artiest. Maar al met al reden genoeg om eens een albumpje op te snorren. Ze zijn bovendien voor weinig geld te krijgen vaak, geloof ik

[Nummer 11] herken ik uiteraard meteen, want ik draai de laatste weken heel veel muziek van deze band. Het is een van de betere nummers van de betreffende plaat wat mij betreft. Lekker melodieuze 80s-pop, met een beetje een melige en eigenzinnige twist. Ik hou hiervan
Vreemd is [nummer 12] ook wel een beetje, maar daarom niet minder leuk. Toch een kleine teleurstelling, want ik had in de wetenschap dat een nummer van dezelfde plaat als [nummer 11] volgde graag de tweede of derde track gehoord. Het toeval is trouwens de wereld nog niet uit: Dazzler krijgt een tapeje in de bus met een ander nummer van deze band.

[Nummer 13] ken ik écht niet, maar het zou me niet verbazen als ook dit uit de jaren 80 komt . Het is met afstand het wildste nummer tot nu toe, met heuse dwarse kreten in het begin. Bij vlagen flink postpunkerig. Daar ben ik blij om, want dan zit Dazzler voor mijn mixtape in elk geval gebakken...
[Nummer 14] klinkt eindelijk eens béter dan het eerste nummer van de betreffende artiest. Ik ken het ook ergens van, maar wat het is... geen idee. Ook hier lekker uitbundige postpunkpop. Heb het nog niet opgezocht, maar ben erg benieuwd waar ik naar geluisterd heb.

Dat vervelende waar-ken-ik-dit-toch-van-gevoel kon ik bij [nummer 15] weer niet bedwingen. Een track die erg lekker klinkt en volgens mij ook wel bekend is van de radio. Na mijn vriend google te hebben geraadpleegd bleek het om een nummer te gaan van een band die al lang op de 'ga-dat-nou-eens-luisteren-lijst' bivakkeert. Ik ben namelijk best een beetje fan van de reïncarnatie van deze mannen, maar ben voor wat betreft het moederschip nooit verder gekomen dan één plaat die ik met 'wel aardig' heb afgedaan.
[Nummer 16] klinkt aansluitend ook lekker. Wat minder catchy, maar met lekker zwaar drumwerk en ijle synthesizers die het nummer zijn sfeer meegeven. Naar dit album (afgaande op Dazzlers top 10 heb ik een vermoeden welk) ga ik snel eens op zoek!

We verruilen bij [nummer 17] voor de tweede maal het engels voor het duits. Ook dit heb ik volgens mij al wel eens gehoord. Het is me allemaal net iets te synthi. Niet slecht, maar het boeit me ook erg weinig.
Dat geldt ook voor [nummer 18], dat wel een lekkere synthmelodie heeft, maar daar blijft het voor mij verder een beetje bij. Ik ken dit wel ergens van, en heb vanwege het Duits ook wel een vermoeden in welke richting ik moet zoeken. Fan zal ik niet zo snel worden, denk ik.

[Nummer 19] ken ik ook niet, maar sluit qua sfeer behoorlijk aan bij de vorige artiest. Ook niet echt mijn smaak dus. Gezien het feit dat ik een plaat die echt heeeeel hoog in Dazzlers top 10 staat nog niet langs heb horen komen en dit wel erg als de betreffende band klinkt, vermoed ik zomaar dat het om de plaat gaat (sterker nog: het nummer) waar Dazzler zijn username vandaan heeft.
[Nummer 20] sluit direct aan op nummer 19 en sluit de plaat af op een manier die perfect recht doet aan de smaak van Dazzler.

Da's helaas in dit geval dus even níet mijn smaak, maar ik ben toch over het algemeen wel te spreken over de inhoud van dit schijfje. Behoorlijk wat bekends, maar ook wel een paar artiesten die ik vooral van naam of enkele nummers ken en die het ontdekken waard zijn. Als ik de vooraf verwachte smaakverschillen (ik ben niet zo van de echte synthpop) in ogenschouw neem, vind ik het een verrassend leuk schijfje. De laatste vier tracks spreken me niet aan, nummer 7 en 8 ook niet echt, maar de rest mag er zeker wezen. 't Is wel érg jaren tachtig allemaal (hoor mij... ik heb ook zo'n schijfje!) en daarom denk ik niet voor iedereen weggelegd. Maar hier scoort-ie toch zeker een ruime voldoende!

Oef ... ben blij met de geslaagde luisterervaring.

Ik heb ook op veilig gespeeld en voor herkenbaar gekozen.
Dat wordt de volgende keer wellicht anders ...

En ja ... de jaren 80 .... op 4 nummers (op 20) na, bijna onvermijdelijk.

Hopelijk zit die van Lukas morgen eindelijk bij de post.

Nieuwe ronde!
En nog hopelijk een boel achterstallige reviews van afgelopen ronde....

Ja, sorry dat de mijne er nog niet is. Dat had iets te maken met een paspoort dat kwijt was en even later met vergeten sleutels . Ergens deze week komt ie!

Nog steeds geen schijfje van Lukas ontvangen ...
Het zou al bijna 10 dagen onderweg moeten zijn.

Is het neit een idee die digitaal uit te wisselen, zodat je hem in ieder geval vast kunt luisteren?

Yep, working on it.

Lukas tape is digitaal tot bij mij gekomen.
Een recensie dringt zich op een dezer dagen.

Het is een onvervalste new wave tape en dat kan dazzler altijd smaken.

(Wedden dat hij morgen in de bus zit?)

Een krasserig design en kinderlijke tekeningen, allemaal erg stijlvast maar geen duidelijk hoesje vormend (wat is de voor en wat is de achterkant?). Op meerdere blaadjes staat 'Noise across the room will silence your family.' Terwijl mijn familie beneden kopjes thee drinkt en verkade-koekjes eet, zet ik lambf's tape in mijn cd-speler. Noise, maar:

1. Het begint met een saxofoonsample en wat gescratch. Er wordt een donkere beat ingezet en de rapper heeft de daarbij passende donkere stem. Fijn nummer, ligt prettig in het gehoor. Noise is het niet echt.

2. Een volgend rapnummer. Het klinkt Britser, luchtiger en nog prettiger. Veel bravoure, veel gezelligheid. Goed plaatje voor een biertje (oi, let's have a pint mate) alvorens te gaan stappen.
3. Is hier dan de noise? Klinkt als een soort overstuurde Nathan Fake die gemarteld wordt in een donkere kelder. Mooi, vol geluid dat het gebrek aan beats goed kan hebben. Toch lijkt het alsof er soms een verdwaalde drum langskomt. Niet zo tof als het vorige nummer, zonder branie-rapper ook, maar het luistert goed weg. Alhoewel dat groots opgezette geluid na een tijdje wel begint te vervelen. Na het korte momentje stilte mag het wat mij betreft wel afgelopen zijn.

4. Dan begint de echte echte noise. Als een soort wervelwind door een verlaten stad. Je hoort zo ongeveer het fluiten van de wind. Imponerend. Mooi geluid ook, hoe het soms een beetje lijkt de worden opengetrokken en in golven op en neer gaat. Na die samenwerking van Sonic Youth met Mats Gustafsson en Merzbow te hebben gehoord, moet ik me misschien sowieso maar wat meer in noise gaan verdiepen.

5. De apocalyptische stormen zijn naar huis, het grootse geluid heeft plotsklaps plaatsgemaakt voor wat olijke beatjes. Een vrouwelijke rapster, weer Brits, komt met een bravoure waar heel de feministische gemeenschap u tegen mag zeggen. Een bitch, in de positieve zin van het woord; voor zichzelf opkomen, snel en gevat. Weer erg leuk, dat Britse accent is sowieso erg leuk.

6. Ineens wordt weer het grootse geluid opgezocht. Gitaren, veel gitaarmuren, maar ze klinken foeilelijk. Een zanger die zowel kant als wal niet raakt. Compleet zinloos nummer, lelijk en waar het tot nu toe de goede kant opging met de tape, vliegt het hier compleet uit de bocht. Drie keer niks.

7. Maar gelukkig, een symphatieke Britse rapper mag wisselt succesvol af. De beat is niet waanzinnig en het werkt allemaal niet perfect, maar na het vorige nummer is het een welkome afwisseling. Erg kort ook, en wat hoor ik daar, een soul achtige sample op het eind?

8. Britten geweest, Fransen nemen het over. Aggressie, bevlogenheid en een gangsterbeat. Leuk nummertje, Frans werkt erg goed bij hiphop door het zangerige karakter van de taal. Waar ze het over hebben weet ik niet, pardon my french, maar leuk klinkt het.

9. Begint wat rustig, met wat stemgeluid, maar verzandt vrij snel in overstuurde beatjes. De sfeervolle sample blijft op de achtergrond mee doen en vult de stukjes rust op. Apart trackje, luistert leuk weg maar blijft tegelijkertijd wel erg op de oppervlakte.

10. Gitaren. Volgens mij is dat waar het op deze tape fout gaat. Man schreeuwt wat in een microfoon, riffje erbij. Na de uitbarsting een rustig middendeel, maar dan gaat het weer verder. Niet erg boeiend en zeker niet iets wat ik voor mijn lol op zou zetten.

11. Een zwoel zingende vrouw. Waar de tape als leidraad een donker, stads geluid heeft, klinkt hier eerder een sirene. Het doet me afvragen, is lambf bekeerd of hopeloos verliefd? Ineens een totaal onverwacht nummer. Veel lieflijker dan alles, erg sfeervol ook. Waar we eerst in donker, kille kelders bivakkeerden is nu ineens een prachtige vrouw binnengelopen met kaarsjes, een verwarming en een fles rode wijn. Jammer van het gitaargedeelte op het eind, voegt weinig toe en doet eerder af aan het lieflijke karakter. Als de piano erbij komt, is alles weer vergeven. Fijn om ook eens een keer zoiets te horen.

12. Gitaren. Schreeuwende zanger. Hou maar op, je komt niet hard je komt niet wopwopwop. Zo'n zanger kan ik echt helemaal niets mee.

13. Volgende nummer onderscheid zich niet echt naar mijn idee. Dat geschreeuw en die gitaarmuur imponeert niet maar begint langzamerhand te vervelen.

14. Afsluiter gaat gelukkig weer de goede kant op. Hol klinkende drums met een vreemd geluid dat op de achtergrond meebromt. Niet heel erg opzienbarend, maar best prettig.

Uiteindelijk zijn het toch de nummers zonder gitaren die het doen. Voornamelijk genoten van de hiphopnummers, die eigenlijk zonder uitzondering naar meer smaakten. De schaarse stukjes elektronica waren leuk voor de afwisseling maar minder opzienbarend. Erg leuk ook om het diverse klankenpalet te horen, dat vrijwel altijd duister is, maar vaak wel sterk.

Dat zijn geen Fransen Leuk om te lezen trouwens.

Laat wel weer zien hoe goed mijn Frans is, maar een Iraanse afkomst had ik er niet achter gezocht.

CD Lukas eindelijk ontvangen in natura.
CD lambf is onderweg naar Nederland.

Recensie Mixtape Lukas volgt hopelijk deze week nog.

CD Lukas vandaag binnen.
Later ff luisteren...

hebben jullie hem bijna tegelijk binnen

Die van jou is hier gisteren geland Sietse, dus die zet ik vanavond eens op. Vast complimenten voor het werk dat je gemaakt hebt van de uitgebreide handleiding

LUKAS TAPE review (deel 1)

Deze CD is een kolfje naar mijn hand.
Ik denk dat ik hem bij deze al meteen 4 sterren geef.
Er zitten nog een paar groeinummers tussen ...

New wave (of zoals Lukas het zelf omschrijft
in de begeleidende nota postpunk met knallende bas).
Opvallend is de aanwezigheid van vrouwen achter de microfoon.
Dankzij deze mixtape ingezien hoe fijn ik die new wave dames wel vind.

01. Ik heb er het raden naar wie het is, maar het is ongetwijfeld
één van de ontdekkingen hier. Quasi akoestische gitaren en virtuoos
knallende bassen. Dit ruikt wat naar een vrouwelijke variant van The Stranglers.
Rechttoe rechtaan punkrock die me meteen bij het nekvel had.

02. Herkende ik meteen toen de zanger zich aanmeldde.
Een nummer uit hun prille beginperiode, dat nog altijd overeind staat.
Het heeft behoorlijk lang geduurd voor ik me in deze groep ging verdiepen.
Sinds een paar jaar een favoriet: The Doors van de new wave.

03. Een postpunk klassieker van het zuiverste water. Normaal ben ik niet
zo voor de gothic side of new wave, en op album kunnen ze me ook niet altijd
even hard boeien. Maar ze hadden een handvol singles die er mochten zijn.
Op deze hebben wij ons vroeger sufgedanst. David Bowie was een inspiratiebron.

04. Ik moest even denken, maar dan wist ik het weer.
Helemaal uit Duitsland kwam deze punkdiva, en meteen weet
de goede verstaander wie hier aan de beurt is. Een stevige saxstoot
tussen het knallende baswerk ... alleen de titel ontgaat me nog.
Ik heb alvast haar best of van de discotheek mee om na te pluizen.

05. Ja, jongens, wat was ik blij dat ik deze nog eens hoorde.
Eeuwen geleden was het toen ik dit album onder mijn favorieten rekende.
Vreemd genoeg heb ik zelf nooit een exemplaar in huis gehad.
Avant garde in de new wave ... heb ik een zwak voor.
Mijn eerste gok was meteen de juiste ... beste nummer van de mixtape.

to be continued ...

Leuk om te lezen, Dazzler. Toch zit je er hier en daar een klein beetje naast, want bij #01 is geen vrouw te horen. Ondanks het feit dat de zang wat androgyn aandoet en ook de bandnaam anders doet vermoeden . #04 is voor zover ik weet niet Duits, maar gewoon een Engelse band met een Engelse zangeres. Maar mooi dat-ie bevalt! Ben benieuwd naar de rest van het verhaal.

Ik weet nu dankzij je pm wie 1 is. Moet ik absoluut onthouden.

Ik dacht dat 4 Nina Hagen was ... opera uithalen en maniakale
manier van zingen ... maar 't was natuurlijk niet in 't Duits, maar in 't Engels.

Ik bereid de volgende 5 tracks voor.

LUKAS TAPE review (deel 2)

06. Dit keer echt een dame aan het woord.
Doet me denken aan de hogepriesteres van de new wave.
Reggae ritme is prominent aanwezig, zeer goeie song weer.
Wedden dat ook hier weer een aha erlebnis op me zit te wachten.

07. Dit nummer vraagt een grotere luisterinspanning.
Misschien zo'n song die meer spreekt in de context van zijn album.
Ik hoor een keyboard dat wat aan The Stranglers doet denken.
Er wordt door elkaar gepraat en niet echt gezongen ... solerende viool,
kort en vurig drumwerk ... experiment troef en toch blijft het boeien en intrigeren.

08. Dit nummer rock recht voor zich uit en heeft een heerlijk synthesizerjasje aan. Ik moet onwillekeurig aan die hit van dat Canadeese new wave bandje denken,
maar dit lijkt me toch wat steviger ... alsof ik het al duizend keer gehoord heb.
Een instrumental ... wie kan dat toch zijn?

09. Deze ken ik maar al te goed. Weer zo'n briljant gearrangeerd nummer.
Blijft uren na beluistering in mijn hoofd draaien .... hooked on it.
Altijd wat eigenwijs in de strofes, maar meezingbaar in de refreinen.
Hun albums uit 1980 en 1982 blijven zonder meer de beste ...

10. Een vette bas en een speelgoedsynthesizer.
Zanger met Brits accent. Punkwave van het zuiverste water,
maar minder beklijvend en minder gesofisticeerd dan bijvoorbeeld nummer 9.
Ik ben er bijna zeker van dat Lukas voor de obscuurdere,
early 80s belpop (new wave) zou kunnen vallen.

to be contintued.

lambf tape is aangekomen.

Zal me moeten reppen met het derde en laatste deel van de Lukas recensie.
Maar vanavond is het vooral een hele leuke tv-avond ... we zien wel.

Sorry, maar ik heb echt te weinig tijd voor echt uitgebreide recensies... Maar ik waardeer ook Veerle's cd ten zeerste. Ik ben een sucker voor de zuiderse invloeden gecombineerd met wat spookiness.

Later ga ik op beide verzamel-cd's wat dieper in.

LUKAS TAPE review (deel 3)

11. Leek bij de eerste drumslagen op Dreaming of Me van Depeche Mode.
Werd al gauw gitaarwave met een vrouwelijke stem die ik spontaan in het 4AD
kamp plaats. Volgens mij moet ik de band kennen ... maar ik twijfel.
Het nummer balanceert voortdurend op een tweetal akoorden.
Misschien wel het zwakste nummer van de tape.

12. Hier hoor ik in de intro een variant op Shadowplay van Joy Division.
Als postpunk het thema van Lukas' mixtape is, mag het niet verwonderen.
Klinkt zeer amateuristisch, lijkt wel in de huiskamer opgenomen.
Ook op deze track hoor ik een groep die haar best doet, maar niet overtuigt.

13. Een klassieker, al van bij de eerste noten herkenbaar.
Lukas houdt van lange tracks op zijn schijfje, en precies de lengte
stoort me in deze ander zeer grappige ode aan een schaaldier.
Het is leuk dansen, maar na een aantal minuten gaat ie vervelen.

14. Volgens mij is dit ofwel de kameleon zelf, ofwel aardige imitators.
Ik heb me nooit zo in het werk van de kameleon verdiept, omdat
hij me iets meer een handig camoufleerder leek, dan een oprecht vernieuwer.
Ik hoor nu dat het een groep is die dichter bij de new wave aanleunt,
maar vooral vocaal doet denken aan ... inderdaad David Bowie.

15. Een fade in die wat doet denken aan The Cure. Zo'n slome
new wave beat met ondersteunende bas en spaarzame gitaren.
De zangers is niet echt een talent en veel meer dan een Cure epigoon
lijkt deze act me niet te worden ... het nummer sleept zich naar het eind.

De mixtape van Lukas verdient 4 sterren.
Naar het einde toe zitten er iets te veel nummer in
die vooral schoolvoorbeelden van postpunk of new wave
mogen genoemd worden, maar die me niet echt raken.

Dat doen de volgende tracks wel met verve (een top vijf).

01. track 5
02. track 9
03. track 1
04. track 6
05. track 2

Nu over naar het schijfje van lambf.

Hoewel het schijfje van Maarten meteen al op maandag 20 januari in mijn brievenbus lag (als allereerste van de hele cirkel denk ik?) heb ik nu pas een recensie geschreven. Sorry dus.

Het artwork laat een vrouw zien die voor een schoolbord met voor mij vrij onbegrijpelijke rekensommen staat en de tekst math rock. Aha. Math rock. Het zegt me niet heel erg veel, behalve dat het wel rock zal zijn en ook vast niet zo rustig en meanderend. De binnenkant van het doosje geeft nog meer sommetjes en een kort bijgevoegd tekstje over math rock en dudes. Googlen op de tekst geeft één hit, maar totaal geen duidelijkheid aangezien het iemands ondertitel op een forum is en geen informatieve website waarop ik gehoopt had .

Het album opent met een man en vrouw die heel snel en vaak tot zes tellen. Neuh. Niks voor mij. Ik beschouw het maar als intro, de term mathrock wordt in ieder geval wel duidelijk zo .
Het tweede nummer bestaat vooral uit een man die de hele tijd hetzelfde rekensommetje maakt. Even googlen geeft een resultaat dat me niet veel zegt. Ik vind zijn stem niet erg mooi - en die is dermate overheersend dat de muziek er omheen me niet erg opvalt.

Dan nummer drie. Een nogal lang nummer voor op zo’n mixtape, ik vond het vorige nummer van amper vijf minuten al zo lang. Maar dit bevalt me stukken beter. Het is een beetje Slint-achtig (bij gebrek aan betere vergelijkingen), inclusief geschreeuw. Wel met minder stiltes. Na ruim tien minuten komt er een fijne finale in het nummer. Heel fijn nummer. Het gekke is dat de mixtape al best vaak beluisterd heb en dat dit nummer een paar minuten lang maar wat door lijkt te kabbelen tot na die tiende minuut – waarbij het me telkens weer opvalt en ook boeit.

Het volgende nummer gaat door in enigszins dezelfde sfeer. Veel gitaren, gemompel, geschreeuw en geen vervelende rekensommetjes zoals de eerste twee nummers. Misschien vind ik dit nummer ondertussen nog wel mooier dan het vorige.

Nummer vijf. Beduidend rustiger! Een elektrische gitaar, piano en een heuse zanger in plaats van schreeuwmompelaar. Het nummer klinkt wat zeurderig. Toevallig houd ik daar wel van. Geen idéé wat het is, maar mooi is het wel.

Ook het zesde nummer klinkt fijn. Het heeft weer zo’n postrockachtige sfeer.
De intro doet me even denken dat het nummer instrumentaal is, maar als de zang invalt wordt het alleen nog maar mooier. Ik wil eigenlijk wel graag weten wat het is. Ik heb gegoogled op een stukje tekst, maar niks gevonden, al kan dat natuurlijk aan mijn Googleskills liggen.

Het zevende nummer klinkt wel leuk in het begin maar dan komen er gitaren bij die me in de verte aan de metal van mijn broertje doen denken. Dit nummer is wel echt instrumentaal. Hoewel ik het zeker geen onaardig nummer vind bevat het toch iets teveel rock voor mij.

Helaas gaat nummer acht in deze sfeer door. Ik hoop dat het nog verandert. Met dit soort dingen is het zo dat ik het niet vervelend vind om te horen, maar ik het ook niet graag zelf op zet. Sjonge, dit stukje muziek klinkt zelfs wat machinaal. Een vrouw met vervormde stem zegt op de achtergrond af en toe wat.

Maar met nummer negen lijkt de sfeer te zijn omgeslagen door een rustig maar wel enigszins onheilspellend intro. Die intro wordt snel doorbroken met een schreeuwerige zanger en snel gitaarwerk. Vreemd misschien, maar dit nummer vind ik weer heel wat prettiger dan het vorige. Hoewel mijn ouders in de kamer naast mij wel zullen denken dat ik me bekeerd heb tot punk/metal/mathrock ofzo.

Ik weet niet hoe je dit soort muziek kunt noemen. In het tiende nummer is een man iets aan het doen dat ik grunten zou noemen maar ik vermoed dat het dat niet helemaal is. De nummers op de cd zijn in elk geval goed op elkaar afgestemd: tot nu toe lijkt bijna elk volgend nummer wel een klein beetje op het vorige hoewel er een duidelijke verandering is in de cd.

Nummer elf. Elke keer dat ik de cd weer luister moet ik weer even nadenken voordat ik het herken van de vorige luisterbeurt. Het grootste gedeelte van de track klinkt weer wat metalig (jeetje, ik moet echt iets doen aan mijn genrekennis aangezien ik nogal wat nummers metalachtig vind klinken). Het intrigeert me wel. Naar het einde toe vallen er steeds meer korte pauzes waarna alle instrumenten (voornamelijk gitaar ) weer invallen. Daar word ik meestal vrij zenuwachtig van.

Het volgende nummer is een ware stijlbreuk met het vorige! Vage, rustige muziek met een soort van dromerig sfeertje. Na ruim twee minuten komen er meer instrumenten bij waardoor het onderwaterachtige effect verdwijnt. Het nummer blijft wel boeien! En dat is maar goed ook, want het gaat negen minuten lang door. Ik ga er zelfs op bewegen. Dat komt niet erg vaak voor.

Dan nummer dertien, het voorlaatste nummer. Weer leuke muziek, heel wat korter dan het vorige nummer. Wat me wel opvalt is dat het vrij vaak van ritme wisselt. Het nummer doet me wat aan het vorige nummer denken, alleen vond ik dat prettiger om naar te luisteren.

Dat allerlaatste nummer is vrij hyper. Een vrouw zingt. De Yeah Yeah Yeahs, denk ik na een minuut, maar na even googlen kom ik erachter dat die het niet zijn. Een andere vrouw dus. Volgens mij is ze best bekend ondertussen, ik (ja, zelfs ik!) heb wel eens iets over haar gelezen. Ze is in ieder geval een goede gitariste zo te horen. Dit soort muziek is iets te punky voor mij, maar het is wel een pakkende afsluiter van het album.

Ik herkende totaal niks van het schijfje . Dat is een nogal trieste openbaring. Een aantal nummers beviel me namelijk wel erg goed, vooral uit de eerste helft. Meestal luister ik nogal veel folkachtige rustige liedjes en géén rock, laat staan mathrock, een subgenre waar ik nog nooit bewust naar geluisterd had en waarvan ik eigenlijk ook niet echt wist wat het betekent. Misschien was ik ook ietwat huiverig voor het cd’tje. Maar! Ook dat viel dus weer alleszins mee.

Leuke bespreking
Tracklist en info verzonden.