Mijn 2e mixtape kreeg ik afgelopen week van levenvergeten, getiteld zonsopgans verwacht je een enigszins vrolijk plaatje, en gezien de hoes met twee kinderen die buiten lopen wordt dit beeld alleen maar versterkt.

Het begint ook best leuk, met een mix van hiphop-deuntjes en andere zomers aandoende nummers die me best weten te vermaken, maar af en toe wel een beetje lichtvoetig blijven.. In het begin herken ik nog wel een aantal dingen die voorbij komen, vooral nummer 7 van caribou is echt een geweldig nummer... Ook het 3e nummer vind ik erg goed.

Helaas slaat het op het 2e deel van de mixtape de verveling een beetje toe door hiphop-nummers die varieren van 'best aardig' (9 en 13 bijvoorbeeld (hoewel die 2e beter zou zijn zonder zang))... tot diep diep diep bedroevend (10, 11, 15).... zomerse hiphop werkt gewoon niet erg goed, hiphop moet voor mij een bepaalde dosis aggressie en een statement hebben, wanneer ik dan een nummer hoor met op de achtergrond iemand die continu "We must be in love" over een zomers deuntje met een slappe beat zingt doet het mij zeer weinig tot niets...

Nee, doe me dan nog maar een beetje van die lekkere Panda Bear gekte als in nummer 4, in het begin zit gewoon meer afwisseling en (naar mijn mening) veel meer kwaliteit..

Na het plaatje heb ik een beetje dezelfde indruk die ik na die van Bubbachups hard, het idee "ik moet nu echt even Dead Kennedies of Dalek op maximum volume luisteren"... Er zit net iets te weinig pit in..

Maar toch, wel leuk rond een thema opgebouwd en in het begin een zeer vermakelijk plaatje.... het moet ongeveer het tegenovergestelde zijn van die van mezelf


.. en ik wil meer reviews lezen

De tweede cd die ik ontvang is van Jazper. Een vuurrode hoes met een getekend mannetje wat boos kijkt en "hmpf!" zegt. Dat mannetje is een uitstekende visuele representatie van mij toen ik klaar was met luisteren.. Die bevat namelijk precies dát soort muziek waar ik helemaal niks mij kan en mij in opperste verwarring en gefrustreerd achterlaat.

Het eerste nummer is een soort drone waarover in het Frans overheen wordt gemummeld. Meer niet.
Track twee bestaat uit een op zich mooie achtergronddrone waarover wordt geneuriet door een meneer. Dit gaat bijna negen minuten door zonder enige vorm van opbouw. Ik word er bloedzenuwachtig van.
Track drie is een akoestisch kampvuurliedje. Akoestische gitaar, leuk riffje, viool, maar ook hier trek ik de zang niet. We hebben hier te maken met een tweederangs Serge Gainsbourg-imitator. Ook in dit nummer gebeurt hoegenaamd niets.
Nummer vier: mooi melancholiek gitaartje. Zang iéts beter, maar toch te overdreven zwijmelend/dromerig/softporno.
Numéro cinq: wacht, dit is geen Frans. Klinkt Grieks, zou dat kunnen? Dat past in elk geval bij de muziek, die mij doet denken aan het soort dat wordt gebruikt als entertainment op familiecampings onder de noemer "folklore".
Zes: instrumentaal, stoffig jaren zeventig-sfeertje, zou het goed doen bij de openingsscene van "Junge Alpenblümen".
Zeven: Dezelfde sfeer, maar nu zelfs met meeuwen- en brandinggeluiden. De taal kan ik hier niet thuisbrengen, maar door het cheesy accordeonnetje klinkt het erg 'allo 'allo.
Acht en laatst: liedje met koortje en dramatische voice-over. Het lijkt of hier een tragisch verhaal verteld wordt. Op het laatst heeft de voice-over zijn emoties niet geheel meer onder controle. Erg overdreven als je het mij vraagt.
Acht nummers, toch nog drie kwartier. Het leek wel het dubbele... na afloop had ik heel erg zin om iets kapot te maken.

Helaas, op deze cd stond geen nummer, nee zelfs geen moment wat mij kon bekoren.

HMPF!

hier alvast ronde 3

Ronde 3 (16 feb t/m 1 maart)
sxesven - levenvergeten
itchy - The Scientist
bubbachups - Sietse
kaztor - lambf
Jazper - Lukas
dazzler - veerle

oi Bubba, kom je hem halen

Dat is dus de schijf van lambf ...
Een heel ambiguë mixtape is het geworden.
Hiphop, jazz, hardcore en heel veel noise.

De dingen waar dazzler nooit over schrijft, omdat hij vindt
dat je je bek moeten houden over genres die je niet beheerst.
Nood breekt wet in dit spel ... dus hier ga ik maar ...

01opent met een jazzy trompet stoot en neemt de luisteraar op sleeptouw via een luie beat. Hiphop meets jazz, dat is duidelijk. Het arrangement is avontuurlijk, alsof ik me in een rokerig jazzcafé met plantentuin bevindt. Geluidsbehang van optimale kwaliteit. 02 brengt hiphop met vocalen die bijna gaan zingen. Een R&B injectie, noem ik het daarom. De rappers hanteren een rollende "r", maar vraag me niet om ze op de rapkaart te situeren. Geen idee. Muziek die me niet zo veel zegt, maar muzikaal wel weer onderhoudend genoeg. Alleen storen die lappen tekst me bij het boek dat ik lees. 03 ligt meer in mijn straatje. Gitaar en bas breien een spannende intro. Drums kondigen een heavy werkstukje van 7.52 aan. Een regen van gitaren die stromen als synthesizers. Een instrumental die de luisteraar achterlaat met een desolaat gevoel. Tranendal, een beter woord vind ik niet. Achteraf toch niet mijn ding. 04 blaast als een satanische wind door de speakers. Deze muziek is zo onaards dat ik er bijna ziek van word. Demonisch en angstaanjagend. Meteen wordt die hoesnota van lambf duidelijk. Hier kruipt al wat leeft diep in de spelonken van woonkamer en tuin. Dit is geen natuurlijk geluid. Hier zijn mensen aan het werk. Is de mens dan toch een incarnatie van de duivel? 05 begint met een heel opgewekte melodie en voegt een struikelende beat toe. Tot een vuilbekkende vrouw raps in de mond neemt die mij niet kunnen bekoren. Waarom zijn rappers doorgaans zo boos op elkaar en de wereld? 06 voert nog een schreeuwlelijk op. Zo eentje die zijn ingewanden uitbraakt op de plaat. Hardcore metal ... ik gebruik vast een foute term nu. Dit is muziek waar ik absoluut niks mee heb. Ben ik nog engiszins gefascineerd door de geluidsmuur van 04 en de muzikaliteit van 05, dan is 06 complete nonsens voor mij. Is 07 het rocknummer waarop ik ondertussen vergeefs zit te wachten? Neen, maar het is wel vlotte hiphop met violen en gitaren. Dit is samen met 01 het beste nummer tot dusver. Hier kan ik van genieten. Folkhop, het bestaat dus, ook al duurt ie maar 1.56. 08 is opnieuw hiphop, met een Arabische inslag dit maal. Rappende moestafa's, ik vind het best iets hebben. Je hoort heel goed die typische, oosterse strijkers erdoor. Vraag me niet waarover het gaat. Een zoveelste smeekbede om respect of een pretentieloze lovesong? Don't know. 09 komt twijfelend op gang. En plots is daar die op hol geslagen elektrobeat. Een soort Apollo 440 on speed. Gepriegel van een studionerd? Ik vrees van wel. Muzikaal genoeg om indruk te maken? Ik vrees van niet. Dit zegt me niets, al heb ik best een oor voor experiment. Dit is echt gepriegel, denk ik. Maar zoals in mijn intro gezegd: ik ken niks van dit soort plaatwerk. 10 gaat verder waar 09 ophield. Maar wordt al snel een soort metalpunk die bol staat van de gewaagde wendingen en verrassende arrangementen. Toch kan de zanger niet verbergen dat ook hij dringend een primal scream therapeut nodig heeft. Vocaal minder mijn ding, muzikaal heel genietbaar. 11 lijkt een vergissing. Is dit nog dezelfde mixtape? Wat een mainstream ballad. De eerste vrouw op het plaatje. Een engeltje. Het contrast werkt wel. Plots valt een hoop ballast van de schouders. Weg zijn de opgefokte beats en de vernietigende gitaren. Dit lied lijdt een beetje aan monotomie. Het staat, hoe hemels ook, wat moederziel verloren op de mixtape. Mooie gitaarkleuren vanaf het tweede gedeelte. Iets van Within Temptation? 12 is het dubbele van 06 en wat ik bij 06 schreef, gaat ook hier op. Muziek als ontlasting ... last van darm of maagklachten? Dan moet je deze muziek draaien. Laxeermiddel eerste klas. 13 past zo in de platenkast van een aantal van mijn leerlingen. Zo'n nummer waarop je hoofd lekker op en neer kan bangen. Een zanger die dringend naar de plee moet. Dit is volgens mij wel degelijk hardcore: metal met punkinslag. 14 sluit de tape af zoals ie begon. Meer freestyle: roffelende drums en loom grommende bas. Een genietbare instrumental met heerlijke groove.

Winnaars in chronologische volgorde: 1, 5 (puur en
alleen omdat hij intrigeert, maar dat telt ook), 7, 8, 10 en 14.
De rest vind ik matig tot helemaal niet aan mij besteed.

Laat ik hier 6/10 voor geven.

Ik ben niet echt goed in recensies enzo, maar bij Veerle's cd voel ik me verdwaalt in een soort wonderland waar Italiaans wordt gesproken en via een soort Indiaase omweg begeef ik me in creepier sferen. Het klinkt als een donkere ontdekkingsreis met m'n instinct als kompas.

Italiaans wordt er nou net niet gesproken . Wel leuk om te lezen wat je ervaart bij mijn schijfje.

Oh, ik heb niet zo'n sappie van dat soort talen...

Oei, ik moet echt over die van Lukas schrijven...
zo ff doen denk ik...


maar het zijn 2 cd's dus is nogal veel

Lukas is een praatjesmaker en geen plaatjesmaker. Daarom moeten we het doen zonder sexy hoes met foto van hem ofzoiets dergelijks. Nee, een blaadje dat uitlegt waarom ik twee cd's krijg in plaats van twee. Iets met dat ik het wel begrijp ofzo.

CD Een
Het blaadje van Lukas windt er geen doekjes om, het gaat hier om post-punk. Een cd die naar iedereen zal gaan. Volgens Lukas voor mij de minder interessante cd.
Dat hij dit denkt kan ik goed inkomen, want ik ben zelf niet zo heel veel bezig met dit soort muziek.
Ik ga het kort houden bij dit cdtje, want de 2e is veel boeiender om over te schrijven denk ik zo.

Over deze cd iig een duidelijk toe werken naar nummer 5, vanaf dat nummer neemt het weer af.

Top nummers voor mij op deze cd: 1, 5 en 11
De rest is voor mij allemaal een beetje van hetzelfde laken een pak. Niet boeiend en te veel bij elkaar afgekeken hoe het moet.


CD TWEE
Kijk, that's more like it. Lukas, iemand met HUMOR en zelf-kennis, of moet ik zeggen spot. Zoals het bij geleverde papiertje verteld wil Lukas graag afrekenen met zijn eigen muzieksmaak. Dit kan ik mij ook erg goed voorstellen als je zelf al toegeeft dat je van %u2026... houdt. Ja mensen, Lukas vat zijn smaak graag samen als %u2026...... En daar dient mee afgerekend te worden.

Volgens het blaadje moet een leidraad in de nummers alhier zitten, en ik kan je zeggen die is er, maar ik geef hem niet weg. Wel ga ik in op al de voor bij komende nummers.

1)Nummer 1 is een draak van een nummer waar iedere goedaardig persoon zelfs moorneigingen van krijgt. Dit nummer is ooit eens gecoverd door een hiphop bandje. Dit is een typisch geval van %u2026...., zelfs als Lukas het niet leuk zou vinden, zo zoetsappig is dat. Verschrikkelijk gewoon.
Mijn dank is groot voor deze Lukas. Zeer groot.
2)Nummer 2 maakt veel goed. De grote doemdenker in ons komt naar buiten. Een liedje over kleine kinderen, als of er ooit nog hoop zou zijn. Vermoedelijk sluipt er ergens een beetje Alastair Crowley in dit nummer rond wat het allemaal wat zwartgalliger maakt. You and I will meet someday under a night sky lit by...
Geweldig nummer en maakt al iets duidelijker wat Lukas precies wil zeggen.
3)Een grote dikke knuffel voor Lukas. Heerlijke Schotse volksliedjes zanger zingt over lieve en zachte dingen. Gewoon eerlijke muziek, maar ook hier weer duidelijk dat die Lukas toch best wel een mietje is eigenlijk
4)Een instrumentaal intermezzo. Lukas, wat doe je ons aan. Moet dit? Gadverdamme, wordt eens een vent ofzo.
5)Dreampop, shoegazer, ergens daar tussen in vinden we het vijfde nummer op dit cdtje. Het moge duidelijk zijn dat Lukas misschien in die paar jaar dat ik hem nu via internet ken langzaam toch ergens een schrijntje muzikaal verstand heeft gekregen, want dit is welliswaar geen kraker, maar toont zeker wel een vooruitgang ten opzicht van eerdere nummers.
6)Wordt nu zelfs Lukas ooit nog eens HIP? Ik zie om mij heen een feestende bende aan wilde dieren. Lekker dromerig plaatje. Zeg Lukas, sinds wanneer vind jij dingen leuk die ik ook kan waarderen
7)Dit nummer grijpt een beetje terug naar bepaalde elementen van cd 1, iig het jaren 80 element. Zo klinkt het mij iig wel. Ik vind het niet heel erg om aan te horen, maar blijf toch nog steeds een beetje week van binnen.
Dit is een leuk nummer. Erg gewaagd tussen de rest. Ik herken trouwens de stem, maar weet het niet te plaatsen. Ik ga niet te veel op het nummer in, want ik mag niets weggeven heh.
9)Mijn god, wat zingt die gast vals. Heerlijk, want hier schuilt opzet in. Lukas schijnt toch wat minder week te worden van binnen.
10)En toen gingen we ff zo'n 40 jaar terug in de tijd. Ook een zwakheid van Lukas blijkbaar, ouwe lullen muziek. Maar het past erg goed binnen het thema van Lukas. Niet te hard heh Lukas?
11)Wisten jullie dat ik bepaalde zangers totaal niet kan uitstaan? Niet zo zeer om wat ze zingen of zo, maar meer om de misplaatste arrogantie. De zanger van deze band werd, net zoals Lukas is, gezien als groot sex symbool. Maar uiteindelijk was ie toch wat zwakjes van binnen en kon hij het allemaal niet zo goed aan. Tevens wel een van de weinige nummers van deze band die ik wel leuk vind, tot mijn verbazing. Een parade langs het een en andere onder invloed van (soft) drugs?
12)Zijn dit onze vrolijke poppunkers die het zo goed deden bij jonge meisjes toen ik zelf een jaartje of 16 was? Niets mis met dit, maar is dit niet allemaal iets te wild voor je Lukas? (al valt dat wel weer mee met wild)
13)Wow, experiment. Lukas, wat doe je toch...waar wil je nu precies heen met deze cd?
14)En toen was Lukas me helemaal kwijt. Snoei harde gitaren, veel feedback. Niets geen lieve liedjes meer. Niets rustig.
15)En dan denk je alles te hebben gehad en dan komt het nummer waar Lukas al voor waarschuwde. PIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIEEEEEEEEEEEEEEEEE PPPPPPPPPPP, rommel de rommel, KRAAAAAAAAAAAAAAAAA AAAKKKKKKKKKKKKKKKKK, BRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR, ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ, GRRRRRRRRRRRRRRRRRZOOEMM.
En ik moest het afluisteren. Nu heb ik nooit zo'n problemen met noise, dus ook dit gaat er wel in, maar dit is zo ON-Lukas dat ik het allemaal een beetje vreemd begin te vinden. Nou ja, tot het einde zei Lukas, dus dat doen we dan maar. Hmm, what de FUCK?!!! It's not that hard, is it Lukas?


CD Twee is een briljante compilatie die een grote grappenmaker in Lukas naar boven heeft gehaald. Een leuke cd waar je in het begin echt zit te zoeken wat hij nu precies wil, maar uiteindelijk wordt het allemaal zeer duidelijk. Vooral als je weet wat Lukas wel eens zegt over zijn muzieksmaak, althans tegen mij. Mijn tip, luister deze cd lekker uit als je hem ook krijgt. Deze weet meer te bieden dan cd 1, vooral als je hem tot het einde door zit.

Goed om te vermelden dat Lukas de 2de CD niet naat mij zond.
Daarom dat ik eerder enkel en alleen de eerste CD besprak.

Ja, vergat ik te vermelden dat maar zeer weinig mensen deze 2e cd krijgen. Mogelijk alleen de mensen die Lukas wel eens heeft ontmoet, of iig wat contact mee heeft gehad op andere plekken dan hier.

Ik stuur de tweede cd eigenlijk alleen naar mensen die het idee erachter kunnen begrijpen. Anders heeft het weinig zin hem te gaan luisteren, denk ik ook

Jeej. Het gaat hier weer geweldig, ik hoef deze week geen mixtape op te post te doen, hou ik er nog eentje over ook

Hoezo?

Nja, Sven had een hele tijd zijn adres niet gestuurd, maar dat is inmiddels gebeurd, dus ik ga nu mijn eigen schade inhalen; een review van The Scientist's mixtape schrijven.

ahh ok

De CD van Veerle zat vandaag in de bus.

Er was eens een griezelig sprookje ...

(Na beluistering krijgen jullie het vervolg van deze recensie).

De cd die Dazzler stuurde bevatte alleen muziek, er zat geen verdere info bij. Geen hoesje, geen titel, maar gelukkig wel muziek. Maar wat kan je dan verwachten, aangezien ik Dazzler eigenlijk nooit tegenkom op de site zal dit wel een verassing worden (Ik wel wist dat hij van elke muzikant 2 nummers zou meesturen) alhoewel Jelle een tipje van de sluier lichte en mij wist te vertellen dat Dazzler vooral naar jaren '80 muziek luistert.

Ok, jaren '80 muziek. Het zou niet mogen, maar er begonnen al enkele vooroordelen bij mij op te spelen. Helaas zijn niet al die vooroordelen die ik had ondoorgrondelijk, en hoewel er ook echt goede muziek in de jaren '80 werd gemaakt kan ik nu niet zeggen dat ik de cd van Dazzler echt positief terug kan blikken.

De cd begint gelukkig wel aardig. Een zangeres met een zoetgevooisde stem zingt over een gitaarriedeltje, met op de achtergrond een slome aanslag op het drumstel. Het geheel word nog eens opgevrolijkt met een keyboard, wat een beetje kitchig op mij overkomt. Het geheel is erg dromerig doch heeft het een vrolijke uitstraling. [1]
Het liedje dat op mij staat te wachten vind ik helaas minder aangenaam, de sfeer blijft hetzelfde, maar het geheel is meer uitgesponnen en rustiger. Het is jammer, want hierdoor klinkt dit nummer wat leeg. Hier is het zelfs saai, en het lijkt erop dat de zangeres wat minder goed voor de dag komt. Bij een her-beluistering valt op dat het hele nummer wat doffer klinkt, is hier sprake van een productionele achteruitgang of is er een ander proces gaande? [2]

De hierop volgende band vind ik wat minder uit de dag komen. Is dit Post-Punk? De gitaren hebben een typisch "early" brits punk geluid (Crass, Cock Sparrer), maar dan nog zonder snelheid die er word geboekt in wat punkiëre bands. De zang vind ik niet sterk, een beetje futloos, alsof hij geen zin had om te zingen en maar een beetje de tekst aan het voorlezen is. [3]
Het volgende nummer begint eigenlijk zoals het vorige nummer had moeten beginnen, een intro die als inleiding op het nummer word gebruikt. Er is vast een of andere priester geboekt om te komen zingen, god wat klinkt dat stijf zeg. En dan ook nog eens dat trage tempo, nee, dit nummer is het niet voor mij. [4]

De derde band gaat van start met een gevoelig liedje. Een donkere mannenstem wordt vergezeld met een fijnbesnaarde piano en waai-en gonggeluiden. Later worden er meer instrumenten aan toegevoegd, zoals een cello en orgel. Doet me wat gothic aan, maar dan met een folky laagje. [5]
Het nummer dat hierop volgt begint eveneens met een piano, maar dit keer ook met een harmonica. Het is een ode aan een meisje, maar ik vraag me af of zij er blij mee zou zijn geweest. Ongelofelijk klef en slijmballerig, en het doet denken alsof dit wel 40 jaar geleden is gemaakt. [6]

Ha, het leukste muziekje op de tape. Ik ken dit nummer, volgens mij is dit best wel bekend. (Nina Hagen schiet me te binnen, alhoewel ik nooit zo goed ben in het herinneren van namen) Lekker rommelige pop, helaas dat er in het midden zo'n belachelijke keyboardmelodie is gestopt. [7]
De mixtape van Dazzler lijkt wel te lijden aan een "het tweede nummer moet meer uitgesponnen en saaier zijn"-syndroom. Waar het vorige nummers nog zijn charmes had, zijn die hier maar moeilijk terug te vinden. [8]

Toen begon het eerste écht slechte nummer. Dit moet wel uit de jaren '60 zijn, anders begrijp ik het niet. Die zang, ongelofelijk, hoe saai kan je klinken. En neem dan die achtergrond, ze hebben duidelijk nog niet door hoe ze zoiets spannend moeten maken. [9]
Oh nee, nu krijgen we natuurlijk nog een nummer van dezelfde muzikant(en ?). Het klinkt al iets beter door de afwisseling in zang en meer tempowisselingen, maar er moet nog steeds een hele weg afgelegd worden voordat ik kan woorden overtuigd. [10]

Gelukkig is het volgende nummer iets opwekkender. Weinig opwindende pop en een irritante zanger. Het positieve aan dit nummer is wel de lekker aanwezige drumaanslag, die wel wat aanweziger had mogen zijn. [11]
Haha, dat volgende nummer. Dat kunnen ze toch niet serieus nemen, dit nummer? Een hele lichte drumaanslaf, nog lichter gitaargetokkel en een langzaam wiegden tempo, doet een beetje hawaaiaans aan, maar met zang :. [12]

Hee, weer een rocknummer. De zang is weer kwalijk saai, maar het gitaar en drumgeluid is wel lekker voor de afwisseling. [13]
Gelukkig is het volgende nummer niet minder saai en hier past de zang zelfs wel bij, en als er geëxperimenteerd word op de gitaar klinkt dat best wel leuk. Het nummer gaat wel iets te lang door voor mijn zin.[14]

Dit is Abba. Nee, bij nader inzien toch niet. Die waren nog erger, en meer disco. Maar door die verschrikkelijke achtergrondkoortjes en die "gaye" dromerige mannenvocalen en dezelfde “glitterfeel” lijkt het er toch verdomd veel op. [15]
Het volgende nummer is wat flashyer, iets bombastischer, en nog Abbaër. Dit is echt niet om aan te horen. Domper van de mixtape [16]

Jammer genoeg heeft Dazzler geen nummer neergezet die het vreselijke van het vorige nummer weet op te vangen. Een saai kersmisambient-nummer met stroef Duits gepraat. Klaus Schulze misschien ? [17]
Maar dat is nog niets in vergelijking met het gezang van het volgende nummer, de zweetdruppeltjes dwarrelen gewoon van mijn rug af *slikt* De muziek heeft nog steeds een kerstmissfeertje over zich, en hoewel het nu een beat bevat is het kitscherigheids-gehalte drastisch omhoog gegaan. [18]

Je hebt toch nog goed spul gevonden tussen je collectie, fijn We krijgen hier te maken met een soort donkere ambient.[19] Althans, dat was het begin. Toen moest er een keyboard aan te pas komen om het nummer irritant te maken en de zanger, tsja, nee nee nee nee, ROT OP. Ik had hier nog zulk goede verwachtingen van. [20]

De cd kan ik ruwweg in twee delen hakken. De eerste 10 nummers zijn saai tot redelijk leuk, en is zeker het betere gedeelte. Krijgt een 6- van mij. Maar helaas waren er ook nog 10 op de cd gebrand, die bijna allemaal slecht zijn, van statisch en ongeïnspireerd tot muziek die je rillingen geeft. Sorry, maar meer dan een 1,5 kan ik niet voor deze helft geven.

Jelle heeft zichzelf definitief onsterfelijk gemaakt en mag zich verheugen op zeven maagden nadat hij een belachelijk ambitieus project tot in perfectie heeft weten uit te voeren. En dan heb ik het in eerste instantie vooral over het artwork dat heel wat monnikenwerk moet hebben gevergd. Een dikke zwarte hoes - met enerzijds kleurrijke letters en anderzijds een onheilspellende doodskop - huisvest een dik boekwerkje met allerlei artwork en artikeltjes voor de gehele tracklist. De sfeer is al duidelijk gezet zodra je het artwork in handen krijgt en blijkt na beluistering eveneens naadloos aan te sluiten op de bijbehorende muziek. En dat voor een project dat zich heeft laten inspireren door een Neurosis quote... Je zou verwachten dat dat een draak van een mix zou moeten worden, maar het thema pakt erg goed uit en is overduidelijk en coherent aanwezig gedurende de hele mix. De tracklist had ik uiteraard niet bekeken voordat ik 'm voor het eerst afspeelde (zoals ook nadrukkelijk verzocht op de voorkant van het boekje), maar direct bij de eerste seconden wist ik wel dat het goed zat. Deze moderne klassieker van donkere ambient gecombineerd met een fraai stukje gesproken woord zet de toon voor de rest van de mix. Hoe vertrouwd dit nummer ook is, het blijft een huiveringwekkend stuk dat eigenlijk de hele mix blijft hangen. In de navolgende nummers ontvouwt zich een eclectische maar toch ook coherente verzameling van loodzware gitaar drones, experimentele electronica uit de oudheid, een stel Duitse doemdenkers met saxofoon en zelfs een stuk van onze geliefde, op MuMe helaas verbannen, componist, u weet wel wie. Zowel relatief bekende als mij nog onbekende nummers, welke ik niet individueel ga bespreken, dat mag iedereen voor zichzelf ervaren, maar een "fijne" (indien je daarvan kunt spreken met dergelijke sinistere muziek) luisterervaring was het voor mij zeker! Nogmaals mijn complimenten voor het indrukwekkende artwork.

En Veerle, heb je er nog zin in na het hakmes van lambf.
Like a lamb to the slaughter ging mijn mixtape ...



Gelukkig vond Lukas hem wel nog te pruimen.

Veel Plezier staat er met kleurrijke letters op een donker hoesje. Een wetenschapper die je veel plezier wenst en je vervolgens meesleurt in een moeras van ellende. Het begint al met een ambient-stuk, dat onderbroken wordt met een stuk tekst over onze fascinatie met de dood. De sfeer ontvouwt zich niet als enigszins regenachtig, voor melancholie is geen ruimte. Alles wat er op deze rustige middag over mij wordt uitgestort is zwart. Daar lig je dan, weg te zakken in je moeras, terwijl daarboven iemand staat die je bedelft met containerladingen vol donkere, sinistire en slepende muziekstukken.

Niets ten nadele hiervan. De sfeer staat er vanaf de eerste minuut, nieuwe ontdekkingen wisselen af met oude bekenden en het wordt hoe langer hoe donkerder. Favorieten zijn er genoeg. Zo is er reeds bij nummer drie de voltooiing van de Berlijnse tragedie. Iets wat steevast verblijft in het donkerste hoekje van mijn platenkast (en soms op mijn pick-up geslingerd wordt - het liefst op donkere herfstnachten). Mooi is ook muziekstuk 5, met prachtig violen die langzaam voortbewegen.

Soms komt de tape helaas weinig tot leven. Sommige stukken komen niet tot leven (nummer 6) en sommige stukken beginnen gelijk met een groots geluid dat net niet boeiend is (nummer 7). Het draagt zeker bij aan de sfeer, maar ook muzikaal gezien wordt ik hier niet vrolijk van. De verveling slaat langzaam toe wanneer deze nummers elkaar opvolgen. Gelukkig wordt met het laatste nummer alles goed gemaakt. Een zeer bijzondere act met een heel duidelijk eigen geluid.

De nummers die ik kende blijven goed, een enkele ontdekking en wat tegenvallers. Het meeste respect gaat uit naar de sfeer en het artwork. Het boekje, met daarin wat verzamelde quotes en foto's ziet er erg mooi uit en is mooi om te hebben. En dat terwijl je langzaam, vergezeld door schaarse lichtpuntjes. het een moeras ellende wordt ingetrokken

Vandaag van Bubbachups zijn cd gekregen.
Net de eerste keer geluisterd en kan nu al zeggen dat dit een van toppers van de serie zal zijn.

Goede afweging tussen onbekender materiaal en enkele indie-klassiekers.

VEERLE met haar lugubere sprookjes mixtape ...

Het artwork was onheilspellend ...
... dode kinderen liggen gevoelig in Vlaanderen.
Een bos en een spinnenweb ... gifgroene natuur.

Een eerste screening bracht me bij de labels "folk" en "wereldmuziek".
Muziek die ik best kan pruimen, maar die zichzelf hier (door de overvloedige
aanwezigheid van anderstalige artiesten) soms tot achtergrondmuziek degradeert.
Het is moeilijk om mijn aandacht te focussen op liederen die ik niet begrijp.
Bij gebrek aan tolk, laat ik me dan maar leiden door de muziek zelf.

(1) begint met een geest die onder de douche staat te neuriën.
Naarmate deze korte impressie (amper één minuutje) vordert,
hoor ik datzelfde spook de straat en het drukke verkeer inwandelen.
We zijn op weg naar de buiten, naar het bos van het artwork?
Zal ik verstrikt geraken in het snarenspinsel van de folkgitaar?

(2) steunt volledig op de folkgitaar, klinkt wat zuiders. mediterraan.
De dame in kwestie zingt met een tongval die me naar de balkan voert.
Flamenco of fado is het niet, maar zo klinkt het gitaarspel wel een beetje.
Dit is een haunting song ... een treurlied wellicht ... moeder over kind?

(3) klinkt oosters met die ... (hoe noem je zo'n snaarinstrument ook al weer?) ...
Vrouw jammert op leadvocalen, man ondersteunt op backing vocalen.
De eerste drie tracks dragen allemaal een klacht in zich.

(4) ken ik verdorie ... niet in deze, wellicht originele versie,
maar het doet me denken aan een lied van Guido Belcanto,
de Vlaamse troubadour van de kitsch met oog voor zigeunermuziek.
Rouwen Heze en Daniel Lanois zijn ook muzikale referenties
die hier opgaan: het enige hitgevoelige nummer van de hele CD.

(5) dompelt me helemaal in de wereldmuziek. Klinkt als een Afrikaans lied.
Met gitaar en fluit wordt met heel veel weemoed in de stem een pastorale aquarel
geschilderd: dit lied verklankt de kleuren van de avond in een zuiders land.
Het beste lied tot nu toe ... moet ik zeker onthouden.

(6) stoeit met draailieren en akoestische gitaren. Een stem die me opnieuw
meevoert naar de Middelandse zee ... een beetje Angelo Branduardi in de kleuren.
Duidelijk een rondedans ... dansen op de liefde of op iemands graf?
Hier kan de Dead Can Dance fan in mij (album Aion) van genieten.

(7) is het derde nummer dat onder de twee minuten speelduur blijft.
Weer zo'n verwrongen sound (zie nummer (1)) alsof de kraan staat te druppelen.
Maar veel kaleidoscopischer met een zuivere akoestische gitaar vooraan in de m ix.
Een interludium dat de overstap naar een volgend, zeer ingetogen nummer maakt.

(8) begint als een verzonken muziekdoosje.
Een vrouw lijkt het lied wel te wenen: moeder over kind (ik blijf naar een link
zoeken met het sprookje dat bij het artwork van de mixtape zit) misschien?
Dit is een nummer dat niet werkt omdat de juiste context (taalbarrière) ontbreekt.

(9) is een piano in de veranda.
Daarop speelt een papa deemoedig een elegietje.
Ik verbeeld me maar wat, want het zijn hier (op track 4 e 5 na) bijna
uitsluitend vrouwenstemmen geweest die een droevig verhaal vertelden.

(10) gaat weer gehuld in een nevelige productie (zie ook (08)).
We blijven op de wereldkaart ergens rond de Middelandse zee en het balkangebied.
Soms aan de noordelijke kusten van Afrika, soms op Europese bodem.
Opnieuw mis ik te veel van de context ... het nummer eindigt in een nevel
van achtergrond geluiden: krakende spoken die door de kieren binnensluipen.

(11) heeft eveneens de geluidskwaliteit van een stofferige chrome cassette.
Muziek die bewust korrelig geproducet werd of muziek die met zeer primitieve
middelen op band werd gezet (ik gok het laatste). We horen eindelijk weer
eens een man die een verhaal kwijt wil in een taal die niet te ontcijferen valt.

(12) zit met beide voeten in het Franse chanson. Een jonge deerne die
dueteert met een oudere man (Birkin en Gainsbourg zijn het niet): een nummer
dat een zekere rust uitstraal: lome bas, percussie met krakkelures als een
Franse schilderij dat tot leven wordt gewekt door de muziek ... prima lied.

(13) heeft een moderner geluid, alsof het met meer middelen werd geproducet.
Toch blijft hier een sluier van krakende zoldervloeren en stoffige kelders domineren.
De muziek op deze mixtape is minder luguber dan het sprookje bij het artwork.
Maar voortdurend kruipt de muziek kreunend door de huiskamer,
hier met scheurende cello's in de hoofdrok ... een mooie instrumental.

(14) klinkt al meteen veel Britser van aanpak. Goed, Engelstalige vocalen
natuurlijk, maar ook het lied zelf heeft iets van een lullaby. En weer gaan de
stemmen door de vervormer. Kate Bush deed het ook vaak als ze elfen en trollen
tot leven wilde zingen ... ik hou wel van het sfeertje op deze mixtape.

(15) zet me in gedachten bij het haardvuur met een harp.
Een vrouw fluistert een Engelstalig gedicht in mijn oor.
Vanaf track 12 evolueert de mixtape van pijn naar genezing.
Er zit helemaal geen harp in het lied: maar wel een stel akoestische gitaren
die met kriepende akkoordenwissels de intimiteit van de muziek onderstrepen.

(16) brengt ons een dronken Atilla de Hun in uitgelaten draf door de steppe.
Dit lied staat wat haaks op wat voorafging (net als track 4 verrassend hitpotent was,
is dit nummer merkwaardig vrolijk). Opnieuw rijzen vragen op omtrent de context
van de liederen. Percussie met lepels en een zacht rockende gitaar begeleiden.

(17) is dan een heel ijl coda, een echte lullaby.
Doet me nog meer fronsen over (16) dat zo onstuimig tussen (15) en (17) in zit.
Veel meer dan lalala komt er niet meer uit de mond van de zangeres.
De stemmen van genezijde zijn moe, de luisteraar van de mixtape ook.

Een begeesterende ervaring, deze tape van Veerle.
Ik hoorde een paar sterke nummers (5, 6, 12 en13 bijvoorbeeld).
Maar jammer genoeg ook liedjes die context of vertaling nodig hebben.
De CD is duidelijk van een vrouwenhand ... verwacht geen testosteronvuur.
Een heel verschil met het schijfje van lambf, me dunkt.

Ik geef met plezier 7/10 en wie weet na verdere exploratie (tekst, tracklijst) meer.

Oh, wat een interessante recensie! Ik ben blij dat je schijfje enigszins kunt waarderen. Ik zal de tracklist plus wat uitleg dadelijk wel sturen.

Nummer acht (het nummer met de taalbarrière dus) is wel degelijk Engelstalig. Ik zeg het er maar even bij .

Ja, laat dat nu net het eerste Engelstalige nummer van de CD zijn.



Maar het punt dat ik wilde maken was algemener: moeilijk om de meeste
anderstalige nummers te "begrijpen" omdat de "context" ontbreekt.

Ben wel benieuwd naar jouw recensie, hoor.

Veel Plezier!

Overigens de CD van levenvergeten mogen ontvangen, die van mij is onderweg naar hem. Nieuw artwork overigens.

Ik loop achter!

Laat ik hier eens beginnen Sietse te complimenteren met het werk dat hij heeft verzet. Aan informatie ontbreekt het mij als luisteraar in elk geval niet: een heus boekwerkje vergezelt het schijfje 'Maximaal 4'. Die titel verraadt meteen het thema van Sietses cd: de betreffende platen zijn op deze veelgeprezen site nog karig bedeeld met stemmen. Maximaal 4, dus. De kans dat ik wat van deze muziekjes ken, lijkt dus op voorhand klein. Een blik op het boekje bevestigt dat geen van de artiesten een belletje doet rinkelen.

Ik begeef me dan ook veelal op ander muzikaal terrein dan dat Sietse doet. Ambient, noise, avant-gardistische en vaak instrumentale folk... ik heb er maar weinig kaas van gegeten. Wat ik van dit schijfje moet verwachten: het is mij voor beluistering nog een raadsel.

Welnu, die noise, die blijft redelijk achterwege. Ik had natuurlijk stiekem op een zeldzame bootleg van Orphax gehoopt, maar dat zit er helaas níet in. Wat me na eerste beluistering wel meteen opviel: Sietse lijkt zich hier wel van een genre te bedienen dat toch voor mij voorbestemd was. Iets met soft, ofzo. Want of het nu ambientachtig, folky of wat dan ook is, het kabbelt vooral op deze plaat.

Soft of niet, het plaatje staat in zijn totaliteit toch wel een eindje van mijn muzikale voorkeuren af. Daardoor blijft het voor mij veelal bij kabbelen. Uitzonderingen zijn er natuurlijk ook: het eerste nummer smaakt namelijk naar meer. Het is meteen de meest poppy track op de tape, vandaar misschien . Het gaat om een onbekend Nederlands bandje dat ik op basis van dit nummer het genre 'herfstcollagepop' zou willen opplakken. Het doet me dan ook erg denken aan van die kunstwerkjes die we vroeger op de basisschool maakten met gedroogde bladeren in het bos. Hoewel het er verder niet echt op lijkt, heeft het met name door het getingel op de achtergrond wat weg van een meer psychedelische en minder georkestreerde variant van The Nits.

Het tweede nummer is vooral even schrikken als een mevrouw ineens in het Nederlands begint te vertellen dat ze het heel erg leuk vond dat ik hier was. Gepruttel, geluiden, wat vogeltjes overheersen verder het tweede en derde nummer op deze plaat. Niet echt mijn ding. Ik stoor me er niet aan, maar genieten doe ik er ook niet van. Grappig trouwens dat ik nog geen week na het ontvangen van deze mixtape opnieuw een plaat van buitenlandse makelij hoorde waarop een Nederlandstalig geluidsfragment staat. Nu ik dit zo schrijf: dat plaatje lijkt me best wat voor Sietse.

Een pianootje, wat ruis en serene, kerkachtige zang domineren nummertje vier. Kan ik iets meer mee dan de voorgaande track: ik krijg er spontaan kerstgedachten van. Maar ook hierbij moet ik oppassen dat het niet geheel langs me heen gaat. Geconcentreerd luisteren vergt hierbij toch veel moeite, merk ik.

Het folky introotje van vijf krijgt me beter bij de les, vooral als de volumeknop wat omhoog gaat en het snarengepluk wordt vervangen door wat akkoorden. Tot het moment dat er allemaal freaky piepgeluiden doorheen gaan spelen, doet het me denken aan Kiss the Anus of a Black Cat. Wat volgt is dus een uitbarstinkje, lekker gitaarwerk wel. Ergens tussen Six Organs of Admittance en de instrumentale stukken van Espers, zegt mijn beperkte referentiekader. Hoogtepuntje wel.

Met het volgende nummer blijven we bij de folkleest, zij het dat dit weer veel bedeesder en voortkabbelender is. Aan het eind komt er wat (bescheiden) noise bij. Zal allemaal best mooi zijn voor de liefhebbers, maar ik kan er zelf niet echt enthousiast van worden. Bij nummer zeven krijg ik toch sterk de neiging iets anders op te zetten. Het is niet lelijk of storend, maar het blijft voor mij nogal op de achtergrond. Ik heb gewoon nogal moeite met dingen die lange tijd grotendeels instrumentaal zijn (hoewel hier wel in gezongen wordt: aaaaaaaa-aaaaaaa-aaaaaaaaa-aaaaaaa).

Acht opent opnieuw folky met fijn samenspel van een gitaarriedeltje en wat pianoklanken... alleen... het houdt maar niet op. Ik doezel dus weer een beetje in, merk ik, en ga weer andere dingen doen dan aandachtig deze cd luisteren. Misschien ligt het aan adhd-neigingen, drukte op het werk (of toch gewoon smaak), maar ik heb hier het geduld denk ik niet voor.

Als klap op de vuurpijl bewaart Sietse de langste nummers voor het laatst. Hoewel lang betrekkelijk is in het geval van de Japanse band die het negende nummer verzorgt: de ruime zeven minuten is op de moeder-cd een betrekkelijk tussendoortje. De rest gaat richting het kwartier of langer. Ik deins nogal snel terug voor dat soort platen, maar moet zeggen dat dit nummer zo wel iets heeft. Het toch al bezwerende toontje krijgt door het Japans nog wat extra creapyheid (nee, da's geen woord) mee.

Op het één-na-laatste nummer duiken we toch nog even de noise in. Het is in elk geval een afwisselende track die van folkrock met geluiden naar shoegaze naar ambient naar noise leidt, ongeveer. Met 5. wel een van de heftigste momenten, maar het ligt mij toch niet heel erg dit. Tot slot duiken we nog ruim een kwartier de lang uitgesponnen psychedelische folkhoek in, waarna Sietse (of nou ja, de betreffende artiets eigenlijk) ons als klap op de vuurpijl nog even wat drones laat horen. Ik val in herhaling als ik zeg dat het door het repeterende karakter van de muziek bij mij nogal snel naar de achtergrond gaat.

Al met al is het dus best luisterbaar, maar voor mij te langdradig om op de voorgrond te treden. Toch wel een paar fijne momenten. Met name naar nummer 1 en 5 ben ik wel benieuwd geraakt. Niet zodanig dat ze bovenaan de benieuwdheidslijst prijken, maar fijne nummertjes waren het zeker. Tot zover!

hahaha, ik had niet verwacht dat je er zo'n moeite mee zou hebben....
Het is allemaal niet erg up-tempo, dat klopt, maar het meeste is nou niet bepaald repetitief.

Mijn tip is iig om van de dame van nummer 4 die vorig jaar verschenen plaat eens een keer of 5 te luisteren. Denk dat die je dan wel erg kan bevallen

1 is trouwens niet echt een heel erg onbekend Nederlands bandje hoor. Het is zowaar internationaal zelfs een zeer gerespecteerde band act die al jaren mee draait in de electronica. Ooit begonnen met meer drone achtige dingen en nu via post-rock (zie vorige twee albums) naar een meer poppy geluid toe gaat.
Maar zeker hun laatste album zal je zeer wel gevallen denk ik Lukas.

Als je nog meer wil weten dan hoor ik het wel