Het probleem met jou is dat jij wel 'groffe' kritiek mag geven, maar anderen niet op 'jouw'muziek, want als dat gebeurt sta je op je achterste poten. Daar gaat het om, niet om welke muzieksoort, toplijst of welk deccennium dan ook. Prettige, donkere nachten dit weekend (en wat minder hallucineren)....

Je mag van mij best grove kritiek geven hoor, maar doe het dan onderbouwd en verwacht ook tegengas Denk je nu echt dat als ik een plaat of genre de grond in boor, dat mensen hier lopen te klappen of juichen? Dan moet ik ook van alles uit de kast halen om mijn stelling te rechtvaardigen.. en niet meer dan normaal lijkt me. Ik weet verder niet wat je probleem is of welk beeld van jezelf je nu op mij aan het projecteren bent, maar fijn weekend inderdaad. Ik zoek overigens de zon op morgen en stap in het vliegtuig

??? Was je niet net terug? Wazdat, eerst wintersport en drie dagen later weer weg naar Torremolinos oid?
Jij zwemt ook in de poen volgens mij.

Ik zit er redelijk losjes bij inderdaad.. goed dat je dat hebt opgevangen trouwens, kan me niet herinneren dat ik het hier over mijn wintersport heb gehad?? Maar nu ga ik naar een congres (wat grotendeels betaald wordt, dus de kosten vallen wel mee) in Barcelona, dus die zon valt ook wel mee

Ah, dat heb je wel nodig zo te lezen. Je bent nodig aan onstpanning en zonlicht toe als "vleermuis" zijnde . Veel plezier en neem je favoriete muziek mee, want daar gaat het om.

Ik weet best zelf wel waar ik op doel.

Leeftijd speel altijd een rol want niemand ontsnapt aan het muzikaal landschap
waarin hij/zij opgroeit, tenzij hij radiodoof is of zich ver weg van de bewoonde wereld waagt.
Al die youngsters waarover jij spreekt kennen de hedendaagse hits die zij op de radio horen.

Sommigen vinden die hits maar niks en duiken in de platenkast van vader of moeder.
Daar vinden zij veel oudere muziek en precies omdat ze die in hun jeugd intens beluisteren
zal die muziek of het nu om jazz of hip hop gaat hun muzikale identiteit ontwikkelen.

Mijn stelling is: wat je beluistert als youngster zal doorheen je verdere leven
als een klankbord of referentiekader dienen in je verdere muzikale ontwikkeling.
Mijn stelling is niet: wie in de jaren 80 opgroeit, luistert vooral naar jaren 80 muziek.
Dat laatste voorbeeld maar even om niet te zeer off topic te gaan.

Binnen nu en 10 jaar zullen heel wat youngsters niet enkel jazz en 60s rock
in paps of mams platenbak vinden, maar punk en new wave ... let maar eens op.

@Dazz - ik citeer even het centrale woord: "referentiekader"

Dat verwijst naar twee dingen die ik beide heb gebruikt: socialisatieproces én context.

Ik zag mijn tekst ook eerder als een aanvulling/nuancering van de jouwe.

Nog even overhet tijdsperspectief - want dat is nu esentieel anders dan het zeg 10 - 15 geleden (en zeker in vergelijking toen wij - indeed ider op zijn eigen moment - 20 waren.

Het merkwaardige van veel content (muziek, literatuur) is dat ie tegelijk diachroon/discreet maar toch ook weer synchroon en continu is. Ik lijk wartaal uit te slaan, maar ik zal het toelichten.

Diachroon: een album wordt op een bepaald moment (in het verleden, vandaar dia- ) gemaakt en is dan gereed voor release - dat is discreet. Later kan blijken dat out takes, demo's etc van die opname-sessies toch interessant zijn en die belanden dan op de remaster. In zekere zin heeft dit proces van re-mastering iets continu's in zich; de release zelf is uiteraard weer discreet en wellicht ook iets synchroons, vanwege de aanpassing aan de eisen dezs tijds.

Vroeger had je een discreet en diachroon product; en als je mazzel had werd een album opnieuw geperst - veel van de back catalogue van labels is tot ca 1995 niet leverbaar geweest en daarna kwamen de re-releases een beetje op gang; pas in de 21e eeuw werd begonnen met het uitmelken van de back catalogue.

De betekenis hiervan is dat je vroeger als 20-jarige veel minder met de back catalogue in aanmerking kon komen dan (zeg ruwweg) na 2000. In 1980 was er heel veel oudere muziek die ik alleen van horen zeggen kende (of bij mensen die e.e.a. hadden).

Na 2005 - toen de breedbandinternet-penetratie op gang kwam, verandere er weer wat: enorm veel albums zijn met een beetje zoeken (specialistenblogs) te vinden en te beluisteren. Internet heeft veel muziekcontent ontsloten en de 20-jarigen van nu hebben de keuze uit een veel breder aanbod dan wij ooit hadden en dan heb ik het nog niet eens over de beperkingen die voortvloeien uit een logistieke infrastructuur: in kleine dorpen in NL en B kon je in de jaren 80 bepaalde albums gewoon niet vinden.

Het frappante is dat veel youngsters het doodnormaal vinden dat ze heel veel muziekcontent overal gratis vandaan kunnen plukken - alsof het nooit anders geweest zou zijn.

Ik vraag me af of jongeren in de toekomst eerder naar muziek uit (begin van) de jaren 80 grijpen, dan naar muziek uit de jaren 90. Ik durf het niet te zeggen.

Misschien zou je moeten beginnen met een kwantitatieve analyse te maken van labesl, releases, aantallen, waarderingen over de gehele jaren 80 en pas dan kan je echt een piekperiode aanwijzen. Als ik bijv kijk naar een label als 4AD zie ik daar eind jaren 80 toch een aantal interessante bands.

Wat is daar frappant aan? Voor mij is het ook nooit anders geweest. Zelfde als op vakantie gaan naar het (verre) buitenland. Doodnormaal voor mij. Waarom zou ik stil moeten staan bij het feit dat het ooit anders is geweest? Of meer reagerend op de quote: Waarom is het frappant dat ik hier niet bij stil sta?

In de context van de discussie is het toch wel een essentiële ontwikkeling: het internet heeft de muziekbeleving in sommige opzichten revolutionair veranderd. Dat sommige jongeren zich daar amper van bewust zijn mag toch wel worden opgemerkt en aangestipt?

Net zoiets als het gebruik van de euro, mobiele telefoons en YouTube. Allemaal dingen die heel vanzelfsprekend lijken, terwijl het toch iets is van de laatste jaren. Jongeren weten niet beter dan dat het bestaat, terwijl ouderen het meerendeel van hun leven zonder hebben gedaan.

Hoe zit die schoen, past ie - trek de veters maar aan. Zit het lekker, beweegt het fijn?

Verleden is ongetwiifeld iets wat je niet eens kent via Back to the Future want dat is voor jou al een ver verleden.

En verder laat ik jouw woorden voor zich spreken - serves you right. "Dream on white boy". Nick Carr (The Shallows - What the Internet Is Doing to Our Brains) had gelijk.

"Dream on white boy"? Michael Hutchence?

Alle informatie is tegenwoordig overal voorhanden. Niet alleen muziek. De vraag is of dat de wegwerpcultuur bevordert.

Mijn muzikale leven was in ieder geval een stuk meer overzichtelijk toen ik nog maar vijf of zes albums in de kast had staan.

Anderszijds droom ik ervan dat ik mijn scripties van toen had kunnen maken met de informatievoorzieningen van nu. Vroeger was het maar hopen of de literatuur over dat ene onderwerp waar je over wilde schrijven in de bieb (tijdig) voorhanden was.

Mijn vraag is waarom dat frappant is. Stond jij je leven stil bij het feit dat er vroeger geen elektriciteit was? Stond jij vroeger stil bij het feit dat je vroeger niet zomaar de auto pakte?

Nou, iedereen van mijn leeftijd heeft de opkomst van de mobiel meegemaakt en de euro ook gewoon. Wat er voor YouTube was zou ik eigenlijk niet weten. Niks lijkt me.

Waarom kan je niet normaal reageren? Ik stel gewoon een normale (misschien niet quasi-filosofisch genoeg gestelde) vraag en dan kom jij weer met je rare uitspraken die zogenaamd moeten zeggen wat je wil, maar eigenlijk kant, noch wal raken.

En FYI: Ik ken Back to the Future niet. Ik hou niet van SF-films. En als het om het verleden leren kennen dmv films gaat, kan ik net zo goed films uit 1955 kijken. Iets wat ik wel heb gedaan.

Ik weet dat het geen verplichting is maar je zou ook eventjes wiki o.i.d. kunnen raadplegen voor je zo maar wat roept. Dat verkleint de kans dat je je lichtelijk belachelijk maakt.

Dat is een heel interessant stuk. Ik merk het ook wel op mijn werk. E-mail hier, e-mail daar en als je niet meteen reageert mis je van alles. Dat het daarna moeite kost om weer in het rekenwerk te komen, heeft daar zeker mee te maken.

Aardig om het ook eens op muziek te betrekken. In hoeverre kun je, als je twintig albums op een rijtje hebt die je nog niet geluisterd hebt, allemaal beluisteren en doorgronden door gewoon bij de eerste te beginnen? Hoe groot is de drang om na één of twee nummers niet alvast de volgende even op te leggen?
Als ik dat doe weet ik bij album drie al niet meer goed hoe album één klonk.

Toen ik een knaapje van tien was, vond ik het overigens een wonder dat we onze nieuwe televisie via een afstandbediening konden bedienen. Hoefde ik nooit meer dat hele eind naar het toestel te lopen.
Daar sta ik zeker nog wel eens bij stil, als ik naar mijn eigen kinderen kijk. Die beginnen al te gillen als de batterij van de afstandbediening leeg is. 'Spoiled brats", denk ik dan wel eens.

In 1980 kocht je je singles stuk voor stuk, nummer voor nummer dus eigenlijk. En af en toe een LP. Daar ging al je geld dan inzitten, voor een beetje verzamelaar van muziek. En die waren er veel. Gelukkig overigens. Het was voor jongeren haast een nationale sport.

Ik vraag mij wel eens af of ik gelukkiger zou zijn geweest als ik destijds al een hele database zou hebben gehad met alle muziek die tot dan toe zou zijn verschenen.
Dat ik niet meer de boer op hoefde naar platenzaak, beurzen.

Nieuwe trends werden ontdekt via vrienden, door 'van horen zeggen' of beluisteren van een album bij een platenzaak of de radio.

De 'spanning' die dit alles met zich meebracht leidde volgens mij tot een intensere muziekbeleving (in de gehele samenleving) dan nu. Gemiddeld dan uiteraard. De muziek werd opgezogen als een spons, besproken en onuitwisbaar op je eigen harde schijf opgeslagen.

Die oude ervaringen leiden er m.i. nog steeds toe, dat bands uit die periode het momenteel nog steeds voor het zeggen hebben in allerlei op- en overzichten. Als je je beperkt tot een top 100 aller tijden: met de eerste lijst (in 1968) stond er ook hoofdzakelijk jaren '60 werk in en dan met name vanaf 1965. Nauwelijks van daarvoor.

In 2011 levert een top 100 aller tijden juist heel veel nummers uit de jaren '60, '70 en ''80. Dit jaar werd Bohemian rhapsody verdreven door Hotel California op één, om maar een indicatie te geven. Hoe komen we aan die voorliefde voor oude krakers? Volgens mij omdat de generatie muziekliefhebbers uit die tijd hun onuitwisbare muziekbeleving meenemen in tijd en ook hun kennis overdragen.
De oude muziek/artiesten van toen worden blijkbaar nu nog steeds omarmd door veel jonge muziekliefhebbers (waarom ook niet) óf jonge liefhebbers van huidige muziek zijn getalsmatig inmiddels sterk in de minderheid.

Dat was in 1980 natuurlijk ondenkbaar. Muziek uit de jaren '40, '50 of nog ouder! Stel je voor, alleen een enkeling kocht nog muziek uit die tijd.

Ik beantwoord maar niet de vraag of ik gelukkiger zou zijn geweest, in 1980 met een database van alle muziek die destijds was uitgebracht. Maar de ervaringen uit die tijd zijn inderdaad nooit meer overtroffen. Ik maak in 2011, misschien daarom, nog steeds liever gebruik van die oude 'infrastructuur' dan dat ik bijvoorbeeld download. Afgelopen vrijdag nog gevallen voor een (overigens oude) cd die ik hoorde in de plaatselijke betere platenzaak. Niets mis mee, met dat systeem.

Dat vind ik een goeie, al drijven we steeds meer off topic.

MuMe geeft een forum om bij albums over albums te discussiëren,
maar hoe relevant is het albumformnaat nog in de huidige muziekcultuur?

Wie heeft er nog tijd om een album als album uit te luisteren?
En worden albums tegenwoordig nog wel als albums uitgebracht?
Met een kop en een staart, een concept of een evolutie.

Toen New York (1989) verscheen zei Lou Reed: het album laat zich luisteren
als een roman. Track 1 is hoofdstuk 1 en zo ontvouwt zich het verhaal dat ik wilde
schrijven over New York. Reed speelde het album ook integraal in die trackorde.

Vandaag lijkt het me meer gebruikelijk dat men een paar seconden beluistert
van een beschikbare snippets van een song online alvorens diezelfde song
eventueel te downloaden. Weg is het album van weleer ...

Toch blijft MuMe een site die via albums werkt.
Niet dat het anders moet, maar vanuit die optiek zou het kunnen
dat de jongere generatie het concept album anders ervaart.

De samples die de oudere generatie te luisteren kreeg
waren de singletjes die op de radio gedraaid werden.

Ik heb een aantal albums thuis liggen die ik nog nooit beluisterd heb.
Gekocht voor een prik omdat het felle aanraders zijn uit het rockrepertoire
van de laatste jaren (allemaal de schuld van MuMe ). Maar ik voel me
zelden in de stemming om eens echt voor zo'n plaat te gaan zitten.
En dan nog kom ik er met een paar draaibeurten niet vanaf.

De platen waarmee ik opgroeide (en nu kom ik weer bij het aspect leeftijd)
in mijn jeugdjaren hebben de tijd gekregen om echt te gaan groeien.

Zoals Edwynn opmerkt stonden er maar een paar full albums in de kast,
maar die koesterde ik dan ook door ze heel regelmatig te draaien tot ze echt
vastgeschroefd zaten in mijn hoofd en ziel. Dat lukt me nooit (meer) met recente
platen of beter gezegd met platen die ik nu pas leer kennen.

Op enkele uitzonderingen na: niet zelden jaren 80 platen
omdat zij een muzikale taal spreken die de mijne is geworden.
Doordat ik me die taal in mijn jeugd heb meester gemaakt.

Om-daaaat?...

Ja, daar sta ik wel eens bij stil. Is dat zo raar? Ik snap niet waarom je zo moeilijk loopt te doen.

Ik snap niet waarom volwassenen (als ik jou daar onder kan scharen) altijd moeten refereren naar het verleden en bijna eisen dat wij (jongeren) daar stil bij moeten staan. Het is totaal nutteloos en volledig onnodig om terug te halen. Hoe zou het leven zijn als we niet zouden evolueren in levensstijl? Oftewel: vast blijven houden aan onze jeugd en onze kinderen volgens exact dezelfde normen en waarden opvoeden.

"Vroeger hadden we geen iPods". Ok.. nu wel. Je punt?
"Vroeger gingen we bijna nooit ver op vakantie". Jammer voor je, maar tegenwoordig wel.
"We moesten vroeger veel meer boeken lezen op school". Het onderwijs is blijkbaar verandert? Raar hè? Dat dingen veranderen in de loop der tijd.
"De jeugd van tegenwoordig..."

En het toppunt is nog wel het omrekenen naar guldens.

The past should be left in the past, otherwise it can destroy your future. Live life for what tomorrow has to offer, not for what yesterday has taken away.

Ik weet niet wat jij je allemaal in je hoofd hebt gehaald, maar jouw citaat uit de post van Mjuman heb je dan wel heel erg verkeerd begrepen. Er wordt een beeld geschetst van hoe de muziekmarkt in een bepaald opzicht veranderd is en gesteld dat het frappant (grappig, opmerkelijk) is dat jongeren zich er niet eens per se bewust van zijn. Daar werd verder geen waardeoordeel aan gehangen. Totaal geen reden dus om je daar zo over op te winden.

Je schrijft zelf wel eens dat je van sommige berichten geen chocola kan maken. Misschien kan het dan geen kwaad wat terughoudender in je stellingname te zijn, voordat je weer in een discussie belandt waar niemand wat wijzer van wordt.

Hij die zijn verleden niet kent, kent zijn toekomst evenmin.

Maar goed, de jaren 80...

.... waren over het algemeen zo gek nog niet.
Veel mooie platen. New-wave,synthpop en metal groeide uit tot volwassen genre's.
En voor ons proggers belangrijk: een heel aardige neo-prog stroming.

Wijze woorden!

Waardeoordeel of niet, ik snap nog steeds niet waarom het frappant (ik weet wat het betekent...) is dat ik hier niet bij stilsta? Dat men hier niet van bewust is, is onzin. Iedereen weet het. Alleen het boeit ons niet, waarom zou het ook? Wat is de meerwaarde om er bij stil te staan dat het vroeger anders was? Hooguit zal het een keer in onze gedachten komen, maar wat dan? Schouderophalend weer verder met het leven natuurlijk.

Daar wind ik me helemaal niet over op. Ik wind me op over het feit dat er niet gewoon normaal gereageerd kan worden op mijn (simpele...) vraag.

De verhelderende gedachte of het wellicht aan je eigen toon, je denkwijze en manier van vragen zou kunnen liggen komt niet bij je op?

Overduidelijk niet...

Wie zijn "ons" en "onze" eigenlijk allemaal?