Minpunt bij nieuwe persingen van oudere albums is vaak dat de reproductie van de hoes te wensen over laat. Bovendien is nostalgie vaak een reden om lp's te verzamelen en een mooi tweedehands exemplaar heeft dan toch meer karakter. Mijn collectie van jaren 80 metal albums bestaat om die reden bijna geheel uit originele uitgaven. Maar voor jazz vind ik nieuwe persingen een betere keuze. Dat is een pak goedkoper en je riskeert geen krassen en/of versleten vieze hoezen. Die albums zijn toch van ver voor mijn tijd waardoor herinnering aan de originele lp's geen rol speelt.

Dat zelfs tweedehands lp's van populaire artiesten als Dire Straits, Bruce Springsteen, Michael Jackson en Madonna prijzig worden is gewoon een kwestie van vraag en aanbod denk ik. Zelfs bij albums die in zo'n grote oplagen zijn verschenen. Amper vijftien jaar geleden in de Record Collector (Antwerpen) betaalde ik voor lp's van zulke mainstream artiesten 1 euro.

Die prijzen worden kunstmatig hoog gehouden hoor. Als je een platenzaak runt, wil je niet dat je klanten tweedehands lp's voor een euro per stuk kopen, terwijl de nette, nieuwe uitgave er voor drie, vier tientjes ligt. Die mensen willen ook een boterham verdienen.

Tuurlijk, ik gun elke lokale platenhandelaar zijn omzet, en die heeft groot gelijk als hij ('t is meestal een hij ) de prijzen van zijn tweedehands platen een beetje in balans houdt ten opzichte van het nieuwe spul. Zeker als je bedenkt dat nieuwe platen kwalitatief niet altijd beter zijn dan de oorspronkelijke uitgaven (zowel geluidstechnisch als qua persing). Maar de laatste jaren schiet het wel door, en ik verdenk daar in de eerste plaats de muziekindustrie van, de grote platenmaatschappijen dus.

Ik snap dat de veranderde economische omstandigheden van de laatste jaren (gestegen materiaalprijzen, diverse wereldwijde crises) van invloed zijn geweest, maar ik kan me niet onttrekken aan de indruk dat de muziekindustrie de hernieuwde belangstelling voor vinyl uitmelkt. Ze kijken gewoon hoever ze kunnen gaan qua prijsstelling en eerlijk gezegd verwondert het me dat mensen tegenwoordig dus standaard 25, 30 iof 40 euro neertellen voor een nieuwe (enkele!) plak vinyl. Het gaat met al die reissues in allerlei kleurtjes volgens mij allang niet meer (alleen) om de muziek of de geluidskwaliteit. Er spelen veel meer factoren mee, maar de massa pikt het voorlopig nog. Ik ben benieuwd voor hoelang...

Die redenering gaat niet helemaal op. De prijzen gelden ook in winkels die alleen tweedehands verkopen. Natuurlijk willen ze er aan verdienen. En omdat je die tweedehands lp's al niet meer voor 1 euro kan inkopen moeten ze dus meer dan 1 euro vragen. De uitgave die ik heb van het debuut van Dire Straits vind je op Discogs pas vanaf 6 euro in redelijke staat. Daar komen dan nog verzendingskosten bij. Een winkel kan dan makkelijk 15 euro vragen en 20 euro voor een exemplaar in goede staat. Dat je ze vroeger voor 1 euro kon kopen was omwille van de overvloed van populaire albums.




Ik zie de massa nog niet meteen op straat komen in protest tegen te hoge vinyl prijzen.

Als een lp in 1980 al 10 euro kostte, dan is 25 tot 30 euro vandaag een heel normale prijs. En als je een beetje vergelijkt, dan vind je zelfs veel oude albums op lp voor minder dan 20 euro. Een collega van mij vult zijn vrije tijd met een handeltje in het zwarte goud. Hij koopt grote partijen tweedehands op en daar zit zelden iets interessanters tussen dan de mindere albums van de wat minder gegeerde artiesten. En daar pakt hij dan een paar euro winst op en de rommel die overblijft van die grote partij wordt weer in zijn geheel doorverkocht aan een andere opkoper. Maar hij koopt ook nieuw vinyl. Een lp van Pink Floyd in de Carrefour voor 15 euro? Die gaat op de rommermarkt vlot weg voor 20 euro. Het is dus nog altijd zoals in de tijd van Free Record Shop. Op sommige plaatsen zijn de prijzen (te) hoog omdat de masssa amper prijzen vergelijkt.

gaucho en chevy93.

Tip: wanneer je ooit eens een keer in Amsterdam bent: Recordmania heeft bakken met lp's waar je 5 voor 20 euro mag uitzoeken. Ik zoek hier eens de zoveel tijd heerlijke ouderwetse meestal classic rock en pop-platen uit. Prima staat en je koopt ook eens wat puur op de hoes of omdat de bandnaam je vaag iets zegt. Lekker ouderwets struinen.

Even een korte reactie op twee punten:

* prijs van tweedehands - zoals veel andere dingen bepaald door vraag en aanbod, en soms een meerprijs voor "convenience" (= gesorteerd op naam/alfabet). Je kunt wel eindeloos 5 eurobakken doorspitten, op zoek naar de eerste King Crimson, maar de kans op slagen is gering en de activiteit is tijdrovend.

Inmiddels is Discogs gewoon het referentiepunt/toetssteen geworden; en handelaars prijzen ook navenant; op beurzen vaak aan de hoge kant van dat prijspeil, enerzijds om nog een onderhandelingsmarge te hebben, anderzijds omdat je op een beurs het object in handen kunt hebben, kunt inspecteren en geen verzendkosten etc meer hebt.

De tijd dat je bij Michael Jackson of David Bowie uit de 3 euro bak kon vissen is al lang voorbij en beider verscheiden heeft daar zeker toe bijgedragen. Toch kunnen beginnend verzamelaars echt nog wel e.e.a. vinden onder de 10 euro.
Lastiger wordt het als je al een aardige collectie hebt, of een heel afgebakende voorkeur - zeg Shoegaze en Indie uit begin 90s; dan moet je niet vreemd opkijken als je in veel gevallen op prijzen van 3 cijfers stuit. Voor de wat apartere zaken heb ik de laatste 6 - 10 jaar wel prijsstijgingen van 300% mee mogen maken: voor een plaat die ik in 2016 voor 15 euro kocht werd dit jaar 100 gevraagd.

* waarom tweedehands en niet nieuw? Kwaliteit van de persing (incl afwerking hoes en bijlagen), authenticiteit (originele versie). Ooit leerde een on-line geplaatste vacature van (ik meen) repertoire manager bij een grote perserij (MoV) mij dat deze functionaris bij ontbreken van originele masters (om het album opnieuw uit te brengen) langs digitale weg nieuwe masters moest samenstellen. Heb ooit Gene Clark - No Other (1974) - MusicMeter.nl gekocht in MoV re-release: artwork leek wel kopie, tekstvel met credits en meespelende musici ontbrak en kwaliteit was matig. Jaar later origineel gekocht en die was wel goed. Was idd iets duurder dan de MoV-release.

De geschiedenis lijkt zich omgekeerd te herhalen. In de jaren 80 waren veel cd-reissues niets meer dan needledrops met een verkleinde kopie van de frontsleeve als klein vierkant velletje (dus geen boekje).

En nu lijken veel (inderdaad MOV, maar ook in Back in Black) lp-reissues van jaren '90 en '00-albums die alleen op cd waren uitgekomen, niet meer dan rechtstreeks van de naar de lp-perser te gaan. Inderdaad geen mastertapes. Er zijn er sowieso niet veel meer, na die enorme Universal-brand maar dat is een ander verhaal.

Ik heb wel wat MOV-katten in de zak gekocht hoor. Met name van Gov't Mule omdat dat de enige jaren 90 band is die ik echt volgde en ze wel graag op lp wilde. Het artwork is vreselijk en de credits onleesbaar.

Laatst wat vinyl op Marktplaats verkocht (niet eens Discogs dus) en het verbaasde me wat voor bedragen mensen er voor over hebben. Zo eindigde een plaat die best voor 15 euro weg had gemogen op 40 euro (Jon Spencer-Extra Width). Overbieden troef. Dat is ver boven de gemiddelde discogs-prijs.

En platen die ik toen iedereen zijn vinyl wegdeed kocht (de classic rock standaards in goede staat) gingen voor een gulden of 5 gingen nu voor het 20-voudige daarvan weg.
Gekte!

Uiteraard, maar des te meer verbaas ik me erover dat er blijkbaar(?) een vraag is naar dure tweedehands lp's van artiesten die in groten getale in omloop zijn.

Het 'nostalgie'-argument lijkt me ook vooral gebaseerd op het überhaupt van vinyl draaien, niet per se dat de hoes geblakerd is en het vinyl knispert. Ik ken in ieder geval geen jongeren/leeftijdsgenoten die bewust een tweedehands versie prefereren boven een nieuwe versie wanneer deze grofweg even duur zijn.

Ik denk verder al helemaal niet dat de massa versies gaat vergelijken, omdat de ene persing zogezegd beter klinkt dan de ander.

@chevy93, er spelen ongetwijfeld meerdere factoren hè. Soms kan de prijs bepalend zijn (20 euro is nog altijd minder dan wat een nieuw exemplaar kost), soms de nostalgie, soms de (veronderstelde) betere geluidskwaliteit, enz.

Stel dat ik Brothers in Arms op vinyl wil. Met verzendingskosten erbij vind je een exemplaar in goede staat (VG+) niet onder de twintig euro op Discogs. In de winkel zou 20 euro dus een goede prijs zijn voor een exemplaar in goede staat want origineel en nog altijd goedkoper dan een nieuw exemplaar.

Op het moment dat je met een nieuw product uit een winkel loopt heeft het doorgaans al tientallen procenten van de waarde verloren. Als een tweedehands lp niet minstens de helft goedkoper is dan de nieuwe versie vind ik het in 99 van de 100 gevallen niet de moeite waard van het risico van tweedehands platen. En in mijn ervaring denken de meesten er zo over.

Er zijn vast fanaten die gaan koekeloeren op Discogs om de kwaliteit van de pressing te beoordelen en de plaat uitgebreid onderzoeken om de staat ervan te beoordelen, maar dat lijkt mij een smaldeel. De casual luisteraar (en die veroorzaken grotendeels de prijsstijgingen lijkt me) past voor al die moeite.

Zoals Mjuman al schreef is Discogs het belangrijkste referentiepunt geworden. Handelaars stemmen daar hun prijzen op af. Als een casual luisteraar dat mooie tweedehands exemplaar van Brother in Arms wil dan betaalt hij 20 euro. Even het vinyl zelf bekijken volstaat om het grootste risico uit te sluiten. Een nieuw exemplaar kost nog altijd meer en dan loop je ook risico. Voor veel jongeren is retro en tweedehands overigens hip. Het houdt eigenlijk ook veel meer steek om oude lp's te hebben en te kopen. Herpersingen en nieuwe albums op vinyl zijn in feite een anachronisme.

Als een verzamelaar deze compact (pun intended) verwoorde termen op zichzelf gaat betrekken, moet ie in de spiegel gaan kijken

Nostalgie, H3, het genieten van het ritueel lp opzetten kan een mens ertoe brengen de financiële grens van de verantwoorde aanschaf iets op te rekken. Dat weet eenieder die wel eens (op twee schermen tegelijk - een om te gluren, een om te bieden) via eBay op de allerlaatste seconde nog wel eens een winnend bod plaatste.

Aan de andere kant als iedereen zich modern zou gedragen en alleen muziek via spotify of andere streaming services zou beluisteren, was de platenretail snel out of business.

De werkelijkheid leert evenwel dat er vandaag de dag via de hifi-winkel maandelijks meer platenspelers worden verkocht dan cd-spelers.

De andere werkelijkheid leert dat - zoals je ook op beurzen kunt ervaren - de hippigheid van iets (de opgepompte vraag naar iets) wel degelijk het prijsniveau beïnvloedt en dat zie je ook aan de inhoud van de 3 euro-bakken tien jaar geleden en nu; de 1 euro-bakken zijn trouwens echt al verdwenen; een bijzonder iets is trouwens dat in die goedkope categorie een speciaal verzamelobject is ontstaan, nl de lp met zgn Cheesecake cover

Hee, ik heb nog zeker 200 verzamelaars, greatest hitsen op 33 toeren liggen uit de jaren '60 en '70 met dergelijke hoezen! In die tijd waren ze niet zo moeilijk. Eén van mijn favorieten blijft
https://www.musicmeter.nl/images/cover/226000/226292.jpg

uit 1970.
Je kunt met vinyl ook op bijzondere wijze collecties verzamelen. Zoals singletjes uit 1969.
Het is misschien een wat bizarre hobby. Maar ieder zijn meug.

Dacht ik even dat ik m'n verzamelwoede dáárop kon richten, blijken die opeens ook al gewild en dus prijziger geworden. Alle 13 Goed-LP's voor vijf euro? Man, man, in wat voor tijd leven we? In een tijd waarin je kennelijk twee euro-tientjes moet neertellen voor een Dire Straits-LP.
Ik zie trouwens dat de door mij gekoesterde debuut-LP van de Limburgse groep Partner ook onder die cheesecake-hoezen valt. Net als het eveneens (muzikaal) fraaie The game's up van Sniff 'n' the Tears. En ik begrijp ook waarom.
Ik kende het fenomeen niet, maar vroeg me de laatste jaren al af waarom ik die Bilitis-soundtrack - die vroeger ubiquitous was in de kringloopwinkels - tegenwoordig nooit meer tegenkom.

Wat die discussie over het prijsniveau betreft: het zijn allemaal ware woorden die jullie gesproken hebben. Toch blijf ik het van de zotte vinden: een gemiddeld prijspeil van 30 en tegenwoordig soms zelfs 40 euro voor een plaat. Ik tel het er in elk geval niet voor neer en koop tegenwoordig weer meer CD's. Hoewel nieuwe exemplaren tegenwoordig ook aardig aan de prijs zijn.

En inderdaad, Discogs is bij de meeste platenhandelaren het referentiepunt geworden voor de prijsstelling. Toch blijf ik daar een beetje tegen aanhikken: als je wilt dat mensen jouw zaak bezoeken en bij jou tweedehands platen kopen, moet je ze natuurlijk niet hetzelfde beprijzen als een online aankoop inclusief verzendkosten. Dan is de keuze voor de gemiddelde platenkoper - die inderdaad echt niet elke persing gaat vergelijken en ook al niet zo geïnteresseerd is in de staat van het object - namelijk niet zo moeilijk: thuisblijven en online bestellen. Dan blijft de platenzaak alleen interessant voor freaks als ik (en waarschijnlijk velen op deze site), die een tweedehands LP graag eerst wil zíen om zich ervan te overtuigen dat-ie waar krijgt voor zijn geld.

Binnenkort voor een weekje naar Madrid. Iemand nog tips wat betreft platenzaken aldaar?

Dan nog kan het raadzaam zijn even Discogs te openen om de EAN-code op het aangebodene te controleren. Overenthousiast een begeerd object aanschaffen heeft mij in het verleden tot minder gewenste (edoch ferm betaalde) aankopen gebracht, zoals een Slowaakse versie van een Depeche Mode album (origineel op Mute) of een Spaanse persing van Young Marble Giants (origineel op Rough Trade) en ook menig NL persing van Cocteau Twins is weinig fijn (foeilelijk label, Megadisk)

Haha, ja, die cirkelzaag. Wie dat ooit bedacht heeft...

Discogs raadplegen voor de juiste persing is zeker raadzaam. In gevallen waar ik dat belangrijk vind (meestal vinyl, bij CD's maakt het me doorgaans niet zoveel uit) schrijf ik de verkoper ook altijd nog even aan om er zeker van te zijn. Want het gebeurt nogal eens dat het te verkopen exemplaar niet helemaal overeenkomt met de versie waaronder deze vermeld staat. Net wat je zegt: een Spaanse persing, ongeacht van welke plaat, wil je niet hebben...

Of bedoel je nou dat je die platen in een overenthousiaste bui in een winkel gekocht hebt? Juist dáár kun je goed controleren wat je in je handen hebt. Altijd goed de kleine lettertjes op de achterzijde van de hoes of het label lezen.

Ik denk dat je de gemiddelde prijs van een lp toch wat te hoog inschat. Maar los daarvan, waar baseer je je op om de prijzen te hoog te vinden. Stel dat alles sinds mensenheugenis de helft goedkoper zou zijn, zou je dan nog niet gewoon klagen dat het allemaal te duur is? Hoe bepaal je de prijs van muziek, die je echt in bezit krijgt (is nog altijd anders dan streamen). Volgens mij kan je niet veel meer dan vergelijken. Als je hetzelfde album in dezelfde staat op de ene plaats het dubbele betaalt als op een andere plaats dan kan je zeggen dat de ene duur is of de andere goedkoop.

Feest in Rotterdam!

Hans ‘TweedeHans’ runt al 30 jaar een heel fijne, maar onoverzichtelijke platenzaak - Rijnmond

Leuk verhaal wel een verschrikkelijke zaak als ik eerlijk ben.

Dacht dat dat een escaperoom was.... Niet te doen die "winkel".

Mooi verhaal. Dat soort winkeltjes zie je in elke stad wel. Meestal niet alleen met platen maar ook met strips, boeken, spellen en allerhande curiosa. Mijn ervaring is wel dat de eigenaars van dat soort winkels soms lastig communiceren. In Groningen hadden we ooit Zinnebeeld. De eigenaar van die zaak was gewoon echt onvriendelijk en daardoor een reden om er niet zo vaak te komen. Ik heb wel eens gelezen dat het hem irriteerde dat 95% van zijn bezoekers langdurig door alles aan het zoeken was maar vervolgens niets kocht. Tsja...

Henk Drenth van het Zinnebeeld. Die kon inderdaad ontiegelijk bot en lomp zijn. Die heeft wel eens klanten weggejaagd.
Ik moest er ook gelijk aan denken toen ik over Tweedehans las, maar dan vanwege de chaos.
In het Zinnebeeld mocht je de laatste jaren ook niet meer zelf zoeken. Het spul stond tot aan het plafond opgestapeld en als je iets wilde bekijken moest je eerst dozen met DVD's, CD's, platen, strips en pornoboekjes (echt waar!) opzij leggen. Hij werd woest als er dan een toren met dozen omging en iets anders 'meenam'. Uiteindelijk eindigde het dat je een lijstje kon indienen wat je zocht en dan zorgde Henk ervoor dat je het na een paar dagen kon ophalen. Het verlangde zat dan in een plastic tas die aan zijn balie hing. Maar een groot deel werd niet opgehaald. Resultaat: een balie die bol stond van de plastic tassen. En toch, ik kwam er vanaf mijn 16e. Dat waardeerde hij wel door bij binnenkomst meteen te wenken met de opmerking: Ik denk dat ik iets voor je heb. En dat klopte heel vaak.

Vorig weekend ging Variaworld Utrecht open. Was er die zaterdag al even geweest - vergezeld van mijn lief, en dus kortstondig; afgelopen woensdag wat langer. Wat te zeggen? Tja, boven is het keurig gesplitst in tweedehands, links (bij binnenkomst) en nieuw, rechts. Prijzen: nieuw zoals gebruikelijk elders; tweedehands: weinig onder de 10,- en veel tikte al snel 20,- of meer aan.

In de kelder - bereikbaar via lastige trap - merchandise, w.o. t-shirts en badges; verder: tweedehands dat "minder gezocht was" woorden van de baliemedewerker - al verwarde het mij dat ook hier Roxy Music stond (stond ook boven) naast - imo - toch wel ander aardig spul. Ook dit keer was mijn verblijf niet echt langdurig omdat boven de Nationale Treurwilgenmuziek van The National werd gedraaid, weergegeven via matige boempie-boempiespeakers - zoveel bas over de stem van Berninger heen doet 'em geen goed.

Aanbevelenswaardig? Zou zeggen voor de modale mume'aan zeker - maar electronic, dance, ambient is er amper te vinden.

Dat klinkt dus niet als een aanrader.
Die in Deventer blijft de fijnste Variaworld waarschijnlijk (en daar zijn genoeg andere platenzaken om in een rondje mee te nemen)

Ik denk dat je daar gelijk in hebt. Dat laatste - meerdere platenzaken in en rond het centrum - geldt de laatste jaren gelukkig ook weer voor mijn woonplaats Zwolle. Ook daar sinds een goed jaar een Variaworld-vestiging trouwens. Aanvankelijk heel rommelig, maar daar is verbetering in gekomen. Het prijspeil ligt doorgaans wat aan de hoge kant, vind ik. Gangbare albums in iets minder goede staat kun je in de categorie '3 voor 25 euro' vinden, wat ik relatief duur vind. Individuele LP's beginnen bij een tientje, maar zijn vaker 15 tot 25 à 30 euro. Dan heb ik het over tweedehands; nieuwe platen - die staan daar volgens mij nog steeds door elkaar - hebben doorgaans de gangbare prijzen die je elders ook ziet.

Ze hebben daar wel erg veel maxi-singles, maar ook die zijn doorgaans aan de prijs (6,95 tot 9,95, met uitschieters van grote namen tot 19,95 à 24,95). Singles zijn slecht gesorteerd en kosten doorgaans 5 euro; het mindere werk vind je er voor 2 of 3 euro. CD's zijn matig vertegenwoordigd, kosten doorgaans 5 euro, maar je moet wel zelf de conditie/kwaliteit controleren, want die varieert sterk.

De achtergrondmuziek is heel uiteenlopend, maar dat is het personeel ook: elke dag een ander, zij het wel op vaste dagen in de week. Ik slaag er met enige regelmaat, maar lang niet altijd.

Ben ook al eens in Zwolle bij de nieuwe vestiging van Variaworld geweest en ik was niet echt onder de indruk van het gebodene. Zoals gaucho aangaf was het qua CD's maar matig en daar ik momenteel geen zin heb om mee te hollen in die rare vinyl hype ben ik toch afhankelijk van de CD. Ik was dus redelijk gauw uitgekeken daar. Daar komt bij dat ik in de voorafgaande week een handjevol fantastische albums op CD had gescoord in een kringloopwinkel in mijn eigen woonplaats. Eigenlijk een beetje verwend dus. Overigens heb ik de nieuwe vestiging niet afgeschreven, als ik weer eens in Zwolle ben zal ik niet aarzelen om er binnen te lopen. Je moet het wel de kans geven om te ontwikkelen.
Als ik er één of twee fantastische CD's tegenkom denk ik er al gauw een stuk positiever over.

Ik denk dat ik bij Vinylarchief in Nijmegen de meeste platen ooit verzameld heb gezien, verspreid in een tweetal ruimtes ( panden). En dat terwijl er nog 4 andere zaken zijn in het centrum