Ik las laatst een artikel waar verondersteld werd dat als alle mensen met IQ < 80 het land zouden worden uitgezet dit slecht was voor de verkoop van de muziek van Frans Bauer en de verkoop van bier.
Ik weet niet of er bedoeld werd dat dit betekende dat Frans ook het land uit werd gezet of de complete fanclub (of beide).
Ik ken de meetmethode van bovengenoemde suggestie niet.

muzieksmaak heeft zoveel invloedsfactoren, in de post hierboven worden er ook al enkele genoemd.
Omgeving (grote broer, zus, aanwezige platenzaken, concertzalen, vrienden).
Financiële mogelijkheden (dure muzieklessen, muziek kunnen aanschaffen, concerten bezoeken).

Ik denk dat Mjuman door te wijzen op het vermogen om smaak te ontwikkelen dicht bij de kern komt.
Nieuwsgierigheid, zoeken naar wat je mooi vindt door verschillende muzieksoorten en smaken te beluisteren.
Maar heeft dit met intelligentie maken?
Bepaalde jazz en klassieke muziek is wat "zenuwachtiger"en vraagt meer tijd om deze muziek te doorgronden.
Dit laatste geldt ook voor bepaalde popmuziek (ik noem maar even Coil en Captain Beefheart ).

Misschien moeten we (tijdelijk) in het gebruikersprofiel een tab hebben waar we ons IQ kunnen invullen.

Maar wie laat zijn favoriete muziek vallen als plots blijkt dat je dan bij een groep zit met een laag gemiddelde?

Speciaal voor jullie, en ook omdat lengte een teken van mannelijkheid is;

1. Over universele waardeoordelen:

-Het bewijs voor 'het bestaan' van universele waarden is reeds geleverd. Het waardeoordeel dat moorden niet slecht is, wordt onderdrukt door het universeel (zij het in de relatieve betekenis van dat begrip) geaccepteerde waardeoordeel dat moorden wél slecht is. De dominante moraal legt dus zijn waarden op aan de onderdrukte moraal. Het zou immers onleefbaar zijn om alle waardeoordelen gelijk te stellen.

Zoals John Stuart Mill zei:
'Niemand zou durven beweren dat mensen op hun levenswijze, en op het nastreven van hun behoeften, nooit het stempel van hun eigen oordeel of hun individuele karakter zou moeten achterlaten. Anderzijds zou het absurd zijn om net te doen alsof mensen moeten leven alsof er in de wereld volstrekt niets bekend was totdat zij op die wereld kwamen; alsof ervaring tot dan toe op geen enkel punt had aangetoond dat de ene levenswijze, of gedragswijze, de voorkeur verdient boven de andere.'

Nu heb ik het gehad over morele waardeoordelen, maar voor de esthetische geldt eigenlijk hetzelfde. Zoals ik in een eerder bericht zei, kan je aan de hand van de geschiedenis een beeld vormen van de eigenschappen van datgene dat door vrijwel iedereen tot schoonheid gerekend wordt, en de eigenschappen van datgene dat tot lelijkheid gerekend wordt.

Jullie schreeuwen natuurlijk terecht om een concreet voorbeeld. Ik geef jullie 'vals zingen'. Hoewel 'vals zingen' een rekbaar begrip is, onderhevig aan de kwalen van interpretatie en taalkundige onnauwkeurigheid, zijn er toch voorbeelden te vinden waarvan iedere onbevooroordeelde, oprechte luisteraar niet anders kan dan te concluderen dat er wel degelijk sprake kan zijn van universele basiseigenschappen die we kunnen verbinden aan de begrippen 'schoonheid' en 'lelijkheid'.

Wanneer ik 'vals zingen' intik op YouTube, voldeed het eerste resultaat al meteen aan mijn eisen:
YouTube - Alles moet weg - karaoke - erg vals zingen

Wat voor een absurditeit is het om dit niet te durven, of te willen beschouwen als lelijk (tenzij in de betekenis van de persoonlijke voorkeur). Zouden er, ergens ter wereld, mensen bestaan die deze uitvoering beschouwen als het schone, het sublieme, het goede, en er de voorkeur aan geven boven de muziek van Schubert of Frans Bauer? Deze verkrachte geluidsgolven, die zelfs bij een dove een oceaan, nee, een tsunami van walging, gruwel en afgrijzen zou voortbrengen. En zelfs als ze bestaan, zulke onmensen, zou dat dan iets veranderen aan het waardeoordeel van al die anderen, vrijwel iedereen, dat stelt dat deze uitvoering wel degelijk behoort tot het lelijke, het lagere, het slechtere, het minderwaardige. Zijn we zo onzeker over de waarde van ons eigen gevoel dat we, wanneer zelfs maar één persoon het gevoel van miljoenen anderen tegenspreekt, we niet durven te stellen: ons gevoel is beter, verfijnder, hoger, dan het gevoel van die ene persoon. Daarmee ontneem je die persoon niet eens van zijn intrinsieke gelijkwaardigheid als mens, of het recht om zijn mening te uiten.

Natuurlijk bevat schoonheid wel een heel groot, genre-overschrijdend spectrum. Binnen dat spectrum, bestaan er volgens mij echter nog variabelen, gaande van de oppervlakkige, lege, platvloerse, toegankelijke soort waarvan Frans Bauer ongetwijfeld één voorbeeld is, tot een ontoegankelijke, diepzinnige, verfijnde soort waarvan Schubert één voorbeeld is. Ik vind de tweede soort superieur, zoals ik ook een sterrenrestaurant superieur vind tegenover een fast-food restaurant.

-Ik geloof niet dat de drang naar het betere, het hogere of het goede instinctief is, maar moet worden aangeleerd en onderwezen door middel van traditie.


2. Over ontwikkelen van smaak:

-De enige eigenschappen die volgens mij noodzakelijk zijn om smaak te ontwikkelen zijn 1) interesse en 2) goed werkende zintuigen.
-Ik wil je gerust ergens tegemoetkomen door te zeggen dat bij het luisteren van muziek inderdaad cognitieve processen in werking worden gezet (dat geldt voor iedere activiteit). Maar dat wil niet zeggen dat daar een hoge of zelfs nog maar een gemiddelde intelligentie voor vereist is. (Voor de geïnteresseerden: Henkjan Honing schreef een boek over muziekcognitie met de titel 'Iedereen is muzikaal'.)
-Het uiten van je smaak (verbaal of tekstueel) bepaalt je smaak niet, het is er gewoon een (taalkundig) gevolg van.

1. De mens is veel te beperkt om tot een universeel waardeoordeel te kunnen komen. Dat is n.m.m. voorbehouden aan een god.

Wel zouden we kunnen zeggen dat binnen de context van onze tijd en cultuur, door een elite van muziekkenners, laten we zeggen de gebruikers van Musicmeter, kan worden bevestigd dat het positief waarderen van de muziek van Frans Bauer niet getuigt van een goede smaak. Mogelijk zouden ze zelfs bereid zijn te erkennen dat de muziek van Schubert inderdaad beter is.

2. Waar het over smaak gaat, bedoelen we soms het onderscheidingsvermogen zelf, maar meestal het produkt daarvan, onze voorkeur.

Waar het gaat over het onderscheidingsvermogen, is het nog maar de vraag of dit inderdaad ontwikkeld kan worden óf dat het reeds in volle glorie aanwezig is.
Ik ben bereid aan te nemen dat er gedurende de jeugd, misschien tot de volwassenheid, sprake is van een zekere ontwikkeling van dat vermogen (ook al twijfel ik)
Maar daarna?
Ik denk niet dat je het moet voorstellen als het bestijgen van een trap, waarbij je, naarmate je hoger komt, steeds beter wordt. Het is eerder een rondreis, een ontdekkingsreis, zo je wilt.

Als je zegt, dat je smaak gedurende deze reis is veranderd, zeg je eigenlijk dat je voorkeur is veranderd, wat niet noodzakelijkerwijs betekent dat je onderscheidingsvermogen zich heeft ontwikkeld.

Op dit punt ben ik het dus ook niet eens met Mjuman. Ik denk zijn interpretatie van het "groeien" van een plaat niet geheel juist is. Als je een plaat/CD voor de eerste keer beluistert, hoor je vaak niet alle details (behalve bij Frans Bauer en dergelijke).Daarom moet je 'm sowieso een paar keer horen om 'm goed te kunnen beoordelen. Maar is dat een ontwikkeling, een leerproces?

Er zijn allerlei soorten muziek waardoor ik om diverse redenen wordt geraakt. De ene soort omdat het een bepaalde gevoeligheid heeft, de andere om op te dansen., enzovoorts. En soms hou ik van zo'n walgelijke, smakeloze plaat, omdat het toevallig een hit was toen ik verliefd was op die ene vrouw (die me alle andere deed vergeten). Mijn voorkeurselectie laat veel (teveel?) toe.

Vandaag denk ik er weer anders over. Wellicht heb ik Mjuman gisteren te kort gedaan (sorry, mjuman).

Wat kan veranderen is de context waarin je muziek beoordeelt, je referentiekader. Dat wordt gevoed door emoties, ervaringen, modes e.d. , maar ook door luisterervaringen en het lezen over muziek. Wat betreft de luisterervaringen en kennisverwerving lijkt er inderdaad sprake te zijn van een leerproces.

-De twee voorbeelden die ik gaf vormen het bewijs dat zulke [universele] waardeoordelen wel degelijk bestaan. Ze vormen namelijk de moraal. De mens is de oorsprong van de moraal. De mens bepaalt de moraal. Op welke God of Goden zouden we ons immers moeten baseren? De God van het christendom, het judaïsme, de islam, Tezcatlipoca, Apollo, Wodan, Vishnu? En waar zou die moraal, afkomstig van God, geschreven zijn? In de Bijbel, de Koran, de Thora, het Boek van Mormon? Een moraal zonder God is perfect mogelijk. Meer zelfs: met God als fundament van de moraal kan je eigenlijk niks aanvangen. Maar dat een punt waar we in deze topic jammer genoeg niet verder op in kunnen gaan omdat het te ver afwijkt van het onderwerp.

-Hoe meer verschillende producten je proeft, hoe beter je de waarde van die producten kan bepalen. Wie zich beperkt tot het eten van appels en bananen, zal nooit weten of een appel en een banaan tot de lekkerste fruitsoorten behoren. In die zin is het ontdekken inderdaad een ontwikkeling. Geen intellectuele ontwikkeling. Hoe vaker je iets eet, of luistert, hoe groter de mate van gewenning en (mogelijk) appreciatie wordt (= het proces bij een 'groeiplaat').

-Ik heb overigens geen probleem met mensen die kiezen voor vormen van licht vermaak, zoals de muziek van Frans Bauer. Alleen is het belangrijk om te beseffen dat het licht vermaak is. Dus niet gelijkwaardig aan hoog vermaak. In de literatuur doen mensen daar overigens veel minder moeilijk over: Brusselmans op gelijke hoogte of zelfs hoger plaatsen dan Tolstoj, wie zou het aandurven?
Het is ook niet zo dat ik mensen belachelijk wil maken, vernederen, uitlachen, of ze van hun gelijkwaardigheid als mens wil ontnemen. Volgens mij zou meer onderscheid durven maken mensen net meer aanzetten, stimuleren, motiveren om zichzelf in positieve zin te verbeteren, of alleszins interesses te ontwikkelen.

Welnu het zal even schrikken zijn, maar die groep is onzettend groot.
Kijk even rond op het broertje van muziekmeter en boekenmeter.
Ook onder de recensenten zijn er die mensen als Brusselmans hoger aanslaan.
Mijn voorkeur gaat naar Tolstoj maar smaak is echt subjectief.

Ha grapje?
Goed hoewel we misschien enigszins afdwalen.
Ik heb naast een grote popmuziek verzameling ook nog een 300 albums met klassieken muziek.
Met een felle sopraan aria (belcanto) of Schubert lied krijg je bepaalde mensen ook wel gillend weg (wat is dat voor katten gejank), nooit gehoord?
Kijk even hoeveel hits op youtube het erg vals zingen heeft en zoek dan een klassiek stuk.
Mensen vinden dit toch tenminste amusant of vermakelijk, sterker nog hier worden hele televisieavonden mee gevuld.
In de film "My best friends wedding"zing Cameron Diaz een cover van I don't know what to do with myself" best wel erg vals, zelfs zo vals dat het weer leuk wordt (wat het doel dan ook weer is ).
Dit stukje staat ook op youtube.
Neil Young heeft een album gemaakt dat Tonight's the night.
Hier op wordt vals gezongen en gespeeld en ik vind het zijn mooiste studioalbum, sterker nog hier op MM zijn het diverse mensen met mij eens (zie topic).
Bij het album wordt ook erkent dat het vals maar erg mooi is.
Behoorlijk subjectief want dit vindt lang niet iedereen mooi.

En toch lijkt er een universeel idee over schoonheid te bestaan:

Gulden snede - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Ok, maar dit is duidelijk

Als dat sarcasme is moet je me even helpen, want dat zie ik niet op een forum . . . .

Lijkt me wel sarcasme, ja...

Daar was ik al bang voor.

In het artikel staat: "De esthetische status van de gulden snede blijft omstreden".
Dus ik weet niet of dit nu een universeel idee over schoonheid is?

Maar het is wel een hele interessante mogelijkheid.

Ook schijnt het zo te zijn dat we een (nagenoeg) symmetrsch gezicht mooier vinden, dan een a-symmetrisch..

Ga we hier nu met zij allen obv

1. een moraal denker J.S. Mill (utalitarianism) uit de 19e eeuw
2. een theorie die voor een groot deel verankerd is in het werk van Da Vinci

denken een leidraad te vinden voor de vestiging van een leidraad intelligentie/smaak? Zijn we als soort zo gedegenereerd dat de 20e eeuwse filosofen (Feyerabend, Marcuse, Adorno om er een paar te noemen) ons geen beter houvast kunnen bieden?

Als we naar hedendaags toneel gaan verwachten we toch ook niet meer dat die toneelstukken voldoen aan de wetten van Aristoteles?
In een notendop: eenhied van plaats, tijd en handeling.

Ik wilde me hier niet meer in mengen, maar nu zijn we echt ver aan het afdrijven van de essentie.

- Misverstand. Ik bedoelde niet te zeggen dat een moraal afhangt van een god. Maar ik probeerde te zeggen, dat je om een universeel waardeoordeel te kunnen uitspreken, alwetend moet zijn. Mensen zijn niet alwetend, een god is dat wel (dat is wat de geloven beweren).

Nog een misverstand: jouw voorbeelden vormen niet het bewijs.
Jouw "moorden is slecht" (zelf zou ik liever zeggen: het doden van een medemens is slecht) is slechts een beginsel. Het wil niet zeggen dat het doden van een medemens in geen enkel geval goed of geoorloofd zou kunnen zijn. Dat ligt aan de omstandigheden.
Ik vermoed dat een meerderheid van de bevolking het vermoorden van een kindermoordenaar helemaal niet slecht vindt, hoewel dat volgens de wet niet is toegestaan.

Overigens vind ik dat je met "moorden is slecht" gewoon in de joods-christelijke traditie staat. Het is een variatie op "gij zult niet doden" (zou dit ook voor het doden van dieren gelden?).

Over "vals" staat het volgende in de Wikipedia:
"Een samenklank is objectief vals als de frequentie-waarden van de losse tonen geen veelvouden of een eenvoudige breukrelatie tot elkaar hebben. Men spreekt van objectief zuiver of objectief rein als dit wel het geval is. 100 Hz en 150 Hz zijn objectief rein, 103 Hz en 160 Hz zijn objectief vals. Opvallend is dat in onze gebruikelijke huidige gelijkzwevende stemming alle toonverhoudingen op het octaaf na objectief vals zijn. Door gewenning echter ervaren wij de kleine afwijkingen als zuiver."

Met andere woorden: de muziek die jij bewondert, is eigenlijk ook vals.

- Mooie vergelijking, m'n complimenten. Het enige wat ik nog kan tegenwerpen, is dat onderwijs ook voor een groot deel bestaat uit herhaling. Zou herhaling/gewenning geen deel kunnen uitmaken van een intellectuele ontwikkeling?

- Voor het grootste deel ben ik het met je eens. Ik heb er geen moeite mee jouw waardeoordelen te volgen. Alleen, een universeel waardeoordeel zie ik er niet in.
Mijn waardeoordeel is beslist niet universeel. Ik sla Tolstoj hoger aan dan Brusselmans, omdat ik weet dat Tolstoj tot de wereldliteratuur wordt gerekend. Ik heb nooit iets van hem gelezen.
Maar welke auteur in het Nederlandse taalgebied zouden we hoger kunnen aanslaan dan Tolstoj?

Neem het allemaal niet zo zwaar op. We verbinden ons aan een moraal of andere hoogstaande ideeën, omdat we daar een belang bij hebben.
Mogelijk universeel zijn eigenbelang en het verlangen naar sex en macht.

Dat ligt er dus aan wat je onder vals verstaat . . . .
Maar je hebt gelijk. Tenzij je van a capella houdt. Dan heb je nog een kans dat je naar 'echt' zuivere muziek luistert. Of een stuk voor enkel strijkinstrumenten.

Ok - we gaan even door met "eten" (gevoegelijk kan je eten vervangen door luisteren en voedsel door muziek). Even het proces:

Worst proeven (jazeker: "of je worst lust ):

* worst beetpakken, voelen - het is een harde worst (zintuigelijke ervaring 1)
* plakje afsnijden, zintuigelijke ervaring 2: het is een harde, droge worst
* ruiken: olfactorisch - zintuigelijke waarneming
* proeven: gustatorisch - zintuigelijke waarneming
* herkenning of niet (navragen wat proef ik).
* smaken identificeren - opslaan in geheugen
* geheugenbeeld vormen incl. smaak, sensatie

Vervolgens bij een tweede worstsoort/andere gelegenheid dit proces herhalen en evt identieke smaak vaststellen. Hoe zou je dit proces noemen. Mij lijkt het een cognitief proces, getuigend van een zekere intelligentie.



Vals: luister eens naar het laatste album van Beach House (Teen Dream) of dat van The Horrors en je zult ontdekken dat een vasl geluid onder deel kan uitmaken van een compositei - de vraag is dan wel wat het met je gehoor doet en of je het kunt hebben (ik niet altijd btw).



Jazeker: herhaling is belangrijk om iets in te leren: oefening baart kunst (en een ongelukje kinderen - )



De literatuurwetenschap leert ons dat veel afhangt van iemands literatuuropvatting (zeg maar persoonlijke voorkeur) - realistisch vs romantisch, vs post-modern. Er bestaat wel een soort van consensus; maar hoe dichter je bij de hedendaagse periode komt, hoe meer men divergeert.

Nederlandse literatoren vs Tolstoj: Couperus, Nescio, Du Perron, Simon Vestdijk, Cees Nooteboom en dan vergeet ik er nog wel enkele. Maar goed, veel hangt af van mijn literatuuropvatting. En qua Russen heb ik meer met Toergenew, Gogol en Dostojewski dan met Tolstoj.

Ik vond de vergelijking met Brusselmans niet helemaal eerlijk. Tolstoj is al door de zeef van de tijd gegaan. Terwijl ik vermoed/hoop dat Brusselmans spoedig zal zijn vergeten. (Bijna?) iedereen is beter dan Brusselmans.

Aanvulling: Multatuli, Elsschot.

Ik ben een groot liefhebber van W.F. (Nooit meer slapen) Hermans en van Jan Wolkers. Hotze de Roos, Havank en Godfried B. sla ik nog hoger aan dan Brusselmans.

Onder gebruiker Rudi S heb ik op boekenmeter ook een top 10 staan, zie onder.
Hoe is de relatie intelligentie versus smaak bij een "goede boeken keus"en een slechte muziek keus?
Hoewel ik slechte en goed smaak niet onderschrijf omdat dit subjectief is.
Ik geloof zo als eerder gesteld dat er veel meer invloeden in smaak meespelen.


1. Twee Vrouwen - Harry Mulisch (1975)


2. Prestoeplenije i Nakazanije - Fjodor Dostojevski (1866)
Alternatieve titel: Misdaad en Straf


3. Nome della Rosa, Il - Umberto Eco (1980)
Alternatieve titel: De Naam van de Roos


4. Krejtserova Sonata - Lev Tolstoj (1889)
Alternatieve titel: De Kreutzersonate


5. Twits, The - Roald Dahl (1980)
Alternatieve titel: De Griezels


6. Ontdekking van de Hemel, De - Harry Mulisch (1992)


7. Mertvyje Doesji - Nikolaj Gogol (1842)
Alternatieve titel: Dode Zielen


8. Donkere Kamer van Damokles, De - Willem Frederik Hermans (1958)
Alternatieve titel: De Donkere Kamer van Damocles


9. Misery - Stephen King (1987)


10. Doktor Zjivago - Boris Pasternak (1957)
Alternatieve titel: Dokter Zjivago

Wolkers vervang ik door Reve. Ik hou niet zo van die korte vergelijkingen met als, waarin Wolkers (naar Amerikaans model?) grossiert.

Ik lees veeleer herhalende en hier en daar intellectueel oneerlijke opmerkingen. (De context waarin ik Mill citeerde had uiteraard geen betrekking op het onderwerp van deze topic.)



Eerst een citaat van Roger Scruton (om eens een eigentijdse filosoof te raadplegen)

'Het is waar dat onze oordelen over kunstwerken subjectief zijn in de zin dat ze voortkomen uit onze persoonlijke ervaring, indrukken en smaak. Maar daaruit volgt niet dat ze subjectief zijn in de zin dat er geen argumenten voor kunnen worden gegeven, of dat ze zich niet verbinden met belangrijke ervaringen en emoties die door het leven kunnen worden beproefd.'

Op basis van die argumentatie kan je vanuit de objectiviteit stellen dat het ene oordeel aannemelijker is en meer waarde heeft dan het andere.


Ik zei in mijn vorige bericht al dat vals zingen een rekbaar begrip is, onderhevig aan de kwalen van interpretatie en taalkundige onnauwkeurigheid. Ik hoef "vals zingen" helemaal niet te definiëren, want het "vals zingen" waar ik op doelde, kan je ervaren door te luisteren naar de YouTube link die ik eerder postte. Wie de absolute subjectiviteit van waardeoordelen verdedigt, kan eigenlijk niet anders dan [de gelijkwaardigheid van] dat voorbeeld ook te verdedigen. Ik stel vast dat niemand dat tot nu toe doet.


Oftewel in de vorm van een parodie, waarbij het komische aspect bestaat uit een nabootsing waardoor het originele product belachelijk wordt gemaakt. Dat zegt dus niets over de schoonheid ervan. Oftewel lacht men omdat het "vals zingen" heel ver verwijderd is van het beoogde ideaal. Dat wil zeggen dat het zo lelijk is, dat mensen erom moeten lachen.


Ik had het (natuurlijk) over het vermoorden van een onschuldige. Andere voorbeeld zijn seksueel misbruik, slavernij, genocide etc. Eigenlijk staat ze te lezen in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Hier dwalen we echter af!


Tandenpoetsen is ook een cognitief proces! Daaruit volgt echter niet dat er een hoge intelligentie voor nodig is (zelfs geen gemiddelde) en dat er sprake is van wat wij kunnen beschouwen als een intellectuele ontwikkeling. Nogmaals: muziek is niet iets dat je moet begrijpen, het speelt in op gevoelens. Het enige dat mogelijk nog een rol kan spelen in de ontwikkeling van smaak is een bepaald concentratievermogen en geduld (al hangt dat vast aan interesse).

@opiononated: Als je nou de user-id bij de citaten had gezezet, was het wat makkelijker geweest om te reageren. Met dit manipulatieve knipwerk (zonder bronnerd) schiet je weinig op.

Die manipulatie van dat laatste citaat en de afleiding die je daarvan maakt om vervolgens je conclusie te trekken is echt niet te volgen. Je zult je eigen redenering en conclusie obgetwijfeld briljant vinden. Omdat je niet te volgen bent en ongefundeerde conclusies trekt kan ik het niet beamen - ik kan het evenmin verwerpen; ook daarvoor ontbreekt het fundament: inzichtelijkheid.

Je bedrijft te veel pseudo-logica in de trant van: "Napoleon was een mens", "ik ben een mens" >>>> "ik ben Napoleon".

@opiononated, Jij beroept je herhaaldelijk op autoriteiten.
Dat is nog geen bewijs dat jou interpretatie juist is.
Jij weet toch ook wel dat met name filosofen zich herhaaldelijk tegenspreken.

Verder kun je beter een discussie voeren op persoonlijke argumenten immers de aangehaalde autoriteit kan zijn gebruikt argument niet toelichten.

@the opinionated:
Natuurlijk kunnen we een oordeel, dat met argumenten is onderbouwd, aannemelijker en waardevoller vinden dan een niet onderbouwd oordeel. Maar je kunt niet zeggen dat iemand die zijn oordelen goed onderbouwd, ook per se een betere smaak heeft, dan iemand die zijn oordelen niet onderbouwd.

Zelf streef ik ook ernaar mijn meningen te voorzien van zo mogelijk objectieve argumenten, maar dat blijft misschien een utopie.

Ik ben het met je eens dat de valszingers op Youtube lelijk zingen. Maar je kunt moeilijk stellen dat zo'n oordeel universeel is, omdat je niet kunt weten wat miljarden andere mensen ervan vinden. Het blijft n.m.m. een aanname.
Bovendien vinden de valszingers zelf hun eigen gezang vaak helemaal niet lelijk. In de jaren 60 heeft een Amerikaanse huisvrouw, Mrs. Miller, een aantal LP's opgenomen. Ze vond zichzelf een geweldige zangeres, maar het was eigenlijk niet om aan te horen.

Overigens vermoed ik dat honden geen nuance horen tussen een beetje vals en heel erg vals. Die vinden nagenoeg alle mensenmuziek afschuwelijk.

Het feit dat het recht op leven is opgenomen in de Universele Rechten van de Mensen betekent m.i. juist dat het helemaal niet vanzelfsprekend is (en dus ook niet universeel), anders hadden ze het niet universeel hoeven te verklaren.
Op Wiki las ik dat de Nederlandse rechtsgeleerde Paul
Cliteur betoogt dat in alle culturen bepaalde beginselen gelden als een basis van rechtvaardigheid. Elke cultuur kent het verbod op moord en diefstal, de plicht tot de eerlijke behandeling van onrecht, en de plicht tot bescherming van zwakken tegen de willekeur van machthebbers. Einde citaat.
Maar goed dat hij rechtsgeleerde is en geen historicus. Als antieke culturen dergelijke rechten hadden vastgelegd, dan waren deze rechten veelal bestemd voor de heersende kaste, het eigen volk of de eigen stam.
Vb. In veel culturen konden meesters zonder beperkingen beschikken over het leven van hun slaven.Vele volkeren brachten zonder enige scrupules mensenoffers. En de Romeinen vonden het plezierig om te zien hoe mensen werden afgeslacht in een arena. De Thugs (Wurgers) uit India zagen geen kwaad in het wurgen van voorbijkomende reizigers. Enzovoorts.

Volgens Mjuman ben ik een manipulator, iemand die zichzelf briljant vindt, iemand die pseudo-logica bedrijft en wiens redeneringen onnavolgbaar zijn. Ik kan enkel zeggen dat ik het jammer vind om zulke frustratie, ja, zelfs vijandigheid, vast te stellen. Verder moest ik er, ondanks mijn afkeer van cynisme, om glimlachen.

Rudi S: Ik presenteer niets als de absolute waarheid. Ik haalde dat citaat erbij om mijn opvatting kracht bij te zetten.

Prototype: Ik vrees dat we zullen blijven verschillen van mening - gelukkig zonder frustratie. Toch heeft het weinig zin om onszelf te blijven herhalen. Over de moraal wil ik nog zeggen dat het immorele gedrag van een persoon of een cultuur niet uitsluit dat er universele waardeoordelen bestaan. Ik hecht mijn geloof aan de opvattingen van Schopenhauer, die het medelijden als de basis van elke morele handeling ziet - de onwil om leed toe te voegen aan zij die lijden. Moraal kan je dan als een gevolg zien van onze diepste sociale instincten.

zo, zo meneer pretenteert de absolute waarheid in pacht te hebben. Knap hoor!

Nee, die link volg ik echt niet. Dus als iemand uitlegt waarom hij iets mooi vindt, heeft hij meer gelijk dan een ander? Ik zie ook niet waar je dat uit het citaat haalt.

Dit draadje lijkt steeds meer op een reclamecampagne van LOI.