The Beatles waren evenals Elvis Presley inderdaad dé idolen van destijds maar hebben de muziekscène ingrijpend en blijvend veranderd. Inderdaad moesten the Beatles in het begin het niet zozeer hebben van diepgang en technische perfectie maar wel van enthousiasme en pakkende melodieën. Zij brachten de rock'n roll in een nieuwe plooi.
Er zullen trouwens altijd idolen blijven bestaan, idols of niet.

Punt is dat The Beatles ook begonnen zijn met het maken van wegwerpmuziek (op het geniale Ob La Di, Ob La Da na), voordat ze de muziekscene veranderden; zo ook Elvis.

Een cirkel is rond, maar deze niet - dit is eerder een Gausse-curve of een rookworst van de Hema: twee einden met een touwtje ertussen.

Eerder heb ik dit al een stellinng hierover geformuleerde (7 mei 14:36 - zie hierboven) : het essentiële verschil zit 'em hierin dat niet eerder de PLATENMAATSCHAPPIJ aan de potentiële klant vroeg (de doelgroep/target audience) help ons een nieuwe act te kiezen die het kan gaan maken in JULIE wereld: een act die uit jullie is voortgekomen, waarin jullie je herkennen en van wie je platen wilt kopen.

Dat was niet het geval met The Beatles hoe populair ze ook waren. Voorheen werden acts gelanceerd zonder openlijke verificatie/authenticatie door/met de doelgroep (afgezien van INTERNE paneltests).

"Just Take it or Leave it"

Zelfs bij Idols zitten er veel acts tussen die het wel degelijk geprobeerd hebben om op een andere manier een plek te veroveren in de muziekwereld. Acts die zeker wel talent hebben.
Maar blijkbaar is het moeilijk om je op de kaart te zetten.

Boris en zelfs Jamai hebben zich uiteindelijk wel ontwikkeld, en waar zij zich nu mee bezig houden; heeft nog weinig met Idols te maken.

The Beatles waren eerst een doorsnee rock'n roll-bandje dat in kleine clubs optrad en voornamelijk covers bracht maar geleidelijk begonnen ze meer eigen nummers te schrijven en werden ze live alsmaar beter. The Beatles braken pas door enkele maanden nadat ze door EMI gecontracteerd werden.

Elvis Presley zong eerst lange tijd in de kerk alvorens hij ontdekt werd door het legendarische Sun-label, nadat hij een bandje voor zijn moeder had opgenomen (augustus 1953). De Sun-opnamen worden trouwens door velen als zijn beste werk beschouwd. Pas nadat kolonel Parker zijn manager werd en hem een contract bij RCA liet tekenen brak Elvis wereldwijd door (begin 1956).

Inderdaad, bij Idols (althans wat ik in België heb gevolgd) waren er veel die eerder bij een band speelden of waarvan sommigen zelfs al een platencontract hadden maar nooit waren doorgebroken. Idols was het laatste redmiddel om hun plek te veroveren in de muziekwereld, wat vaak nog niet lukte. Talent alleen is niet voldoende, doorzetting, uitstraling en originaliteit zijn even belangrijk.

Sorry, jullie zien het punt niet: het gaat erom dat de aanbiedende partij (platenmaatschappij - want die zit in Idols etc) de afnemer/klant/koper vraagt: help ons een goede act te vinden die jullie leuk vinden en dat ook nog openlijk doet op Televisie en via Internet doet. Dat is nieuw, nouveau, new, ny, neu, nova. Voorheen was dat geheim, achter de schermen, niet zichtbaar voor het publiek.

Ooit gehoord van de Soundmixshow van Hennie Huisman??

Begon in 1985.

Had de platenmaatschappij daarmee iets van doen? Volgens mij niet toch. Was puur een initiatief vanuit de televisie-omroep destijds.

@Mjuman
Ik snap je punt wel, maar in hoeverre is dat van belang? Je doet voorkomen alsof de gehele muziekindustrie op die manier werkt. Dit is niet het geval, het gaat slechts om een klein percentage.
Ik dacht dat we het hier over de '4 grote verschuivingen' hadden?

Zonder Soundmixshow geen Idols.

Dan is het toch allemaal de schuld van Hennie Huisman.

Surprise, Surprise.

Was Gerard Joling niet één van de eerste succesvolle artiesten die uit de soundmixshow kwam? Marco Borsato en Helmut Lotti kwamen ook uit de soundmix-show. In ieder geval, de sterren uit de soundmixshow (dat niet zozeer als talentenjacht was bedoeld maar een imitatiewedstrijd) hebben het veel verder geschopt dat de Idols-sterren.

Ik vind het toch wel ver gaan om de Beatles te vergelijken met Henny Huisman, alsof ze beiden een gelijksoortige bijdrage aan de muziek hebben geleverd. Als het gaat om de business is Idols en de SMS natuurlijk een beweging van formaat, maar dat gaat toch meer over stardom, het noodzakelijk aanvullen van de bejaarde groep bekende Nederlanders, dan om een vernieuwing in de muziek? Je kan ook het omgekeerde beweren: het is juist een soort van faillissement van de business, dat zij kennelijk niet meer in staat of van zins is om nieuwe muziek op te pakken en dat de toevlucht wordt genomen tot het maken van eigen sterren. Dat is goedkoper, efficienter en beter te behappen door de media, doorgaans geregeerd door mensen die NOG ouder zijn dan ik.

Zowel idols als de SMS heeft mij nog nooit doen besluiten een plaat te kopen. Vooral idols is een programma dat zich enorm richt op pubers (en dan vooral meiden ben ik bang). Ik betwijfel het belang voor de popmuziek te zeerste.

Henk Jan Smits was A&R manager bij een platenmaatschappij en het was een initiatief van een commerciële omroep. Het business model van de commerciëlen en hun missie zijn fundamenteel anders dan die van de publieke omroep (de missie van de publieke omroep is verwoord in de mediawet).

Traditioneel pushen producenten content naar het doelpubliek (tegen betaling) - verkoop vanuit een push van producten: ik heb voor jou klant een mooi stel cd's die mag jij kopen. Daartegenover staat het het 'pull'-model: wij muziekluisteraars, kijkers etc. willen graag ... en als jullie (platenmaatschappij/omroep) etc ons erom vragen vinden we dat prettig. Focussen op een relatief jonge doelgroep is begrijpelijk vanuit de socialisatiegedachte: zo creëer je een "habit that sticks".

Het is het verschil tussen focussen op aanbod en focussen op vraag - een econoom (zeker een commerciële) kan dat goed uitleggen.

De soundmix-show is een product, gemaakt door de omroep vanuit push-model: kijk eens wat voor mooie content wij voor jullie maken. Daarmee halen we mooie kijkcijfers en waardering; eyeballs + waardering = meer pegels voor reclame om het programma heen. Zo werkt het.

Waarbij ook de artiesten hoopten op een platencontract (en dat vaak ook kregen).

Even over dat push en pull:

pull: fabrikant maakt (over de hoofden van de detailhandel) reclame voor product X. detailhandel wordt min of meer 'verplicht' deze in zijn assortiment op te nemen, omdat de klant anders voor de deur staat en hij het product niet heeft.

push: fabrikant 'duwt' product X door het verkoopkanaal. de detailhandel (of groothandel) wordt via leuke marges o.i.d. 'lekker gemaakt' om dit product toch vooral in z'n assortiment op te nemen. detailhandel zal dit product prominent in z'n assortiment opnemen, omdat hij het graag verkoopt.

Ik kan nu niet zeggen dat platenmaatschappijen traditioneel een 'push-strategie' kiezen.

Dit topic gaat/ging over de veranderingen in de muziek. IMO is er door externe factoren op macro-gebied-, o.a. infrastructuur (internet + breedband), de veranderde houding van de platenmaatschappij, het gewijzigde mediaconsumptiepatroon een context ontstaan die gevolgen heeft voor de muziekindustrie (en dus ook de muziek zelf).

Laten we hier de discussie tot de muzikale veranderingen beperken. Ik ben van mening dat die contextuele factoren een belangrijke rol spelen bij de totstandkoming en rijping van een muzieksoort. Punk is een muzieksoort van politiek en sociaal engagement en vind daarom zijn ontstaan in de mid/late 70's - house en in breder perspectief, dance is escapistisch en hedonistisch (narcistisch) en vindt daarom zijn oorsprong in de mid late 80's.

Wellicht is het daarom beter de discussie over de rol van de platenindustrie en de sociale en economische context te verplaatsen dit topic - R.I.P. Muziekindustrie

Ik denk het niet.

Dat is op zich waar, maar dat heeft grotendeels een andere oorzaak. Tot eind jaren '60 is popmuziek voornamelijk een singlecultuur, vanaf de jaren '70 (begint al een beetje zo rond '66) wordt serieuzere popmuziek vooral een albumding en de single blijft vooral een medium voor korte termijnsucces. Dat zet zich verder door in de jaren '80, '90 en verder. Wat er echt gebeurt is niet vervlakking van de popmuziek, maar een scheiding tussen albummuziek en singlemuziek.waarbij de single vooral de drager wordt van de vlakke, voorbijgaande popmuziek. De top 40 is zeker vanaf begin jaren '70 maar deels representatief voor wat echt populair is in de popmuziek en is dat in de loop der jaren zelfs steeds minder geworden. Nu, met het instorten van de singlemarkt, wat niet of nauwelijks gecompenseerd wordt door betaalde downloads, is de top 40 minder representatief dan ooit.

Overigens hoef je maar in oude top 40 lijsten te duiken om uit te vinden hoe erg de vervlakking van de top 40 in de jaren '70 al was. Ik heb echt de indruk dat heel veel mensen een te rooskleurig beeld hebben van de hitlijsten uit die tijd of dat sommigen doordat ze in de jaren '70 zijn opgegroeid en door nostalgie de nieging hebben de jaren '70 minder vlak te vinden. Goed, er was af en toe een Bowie die een hit wist te scoren. Maar als we eens gaan kijken naar een aantal grote seventiesnamen en hoeveelheid top 40 hits die ze in Nederland hadden kom je toch opvallende zaken tegen:

Led Zeppelin scoorde 4 top hits (waarvan 1 top 10 hit, eind jaren 60 al trouwens, in de jaren '70 niet meer dan twee kleine hitjes)
Pink Floyd 3 (waarvan 1 pas in 1994 (!) en de enige serieuze was eigenlijk Another Brick In The Wall, de andere twee bleven onderin hangen)
Bob Dylan had in de jaren 60 7 top 40 hits, in de jaren 70 nog maar 3, waarvan het slappe novelty hitje Wigwam (vrijwel vergeten) de grootste was. (Eigenlijk tamelijk bizar dat de grootste hit die Dylan ooit in Nederland had geen tekst had.... Dylan... geen tekst)
Neil Young had er 4.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Allemaal ontegenzeggelijk invloedrijke artiesten, populair en met een paar van hun beste albums in de jaren '70.

Zelfs punk (wat eigenlijk in het begin juist een weer een singlesgenre was) en new wave gingen vrijwel geheel voorbij aan de Nederlandse hitlijsten. In de jaren '70 waren vooral BZN, Luv, Boney M, George Baker, Vader Abraham en Demis Roussos die de top 40 domineerden. En vooruit: Ook Queen en Abba en in aanzienlijk mindere mate Bowie mochten meedoen.

Overigens heb ik het idee dat de situatie hier bij de Britten ook weer anders ligt. De Britse hitlijsten zijn tot voor vrij kort altijd een stuk interessanter geweest dan de Nederlandse (of eigenlijk dan alle andere). Hoe het komt weet ik niet precies, maar het lijkt alsof de scheiding tussen albumacts en singleacts in Engeland minder scherp was. Dat verschil is de laatste jaren bijna weggevaagd.

Maar wat ik met heel veel woorden zeg: De popmuziek is niet vervlakt, de singlemarkt wèl, maar al veel eerder dan 1980, omdat de 'betere popmuziek' zich op albums ging richten

Nederland heeft een traditie en cultuur van cabaret, levensliederen en schlagers (die zich vooral op single manifesteren) en dat weerspiegelt zich in de top-40. In de jaren '70 had Vader Abraham meer hits dan Abba, in de jaren '80 scoorde André Hazes vrijwel evenveel hits als Michael Jackson, Marco Borsato heeft in Nederland nu zowat evenveel nr.1-hits als the Beatles en Willeke Alberti, Corry Konings en Zangeres Zonder Naam behoren tot de zangeressen met de meeste top-40-noteringen (gedurende een tijdspanne van zo'n 30 jaar).

Verder ben ik het volledig eens met starbright boy. Tot rond 1967 stond zowat alle relevante popmuziek in de hitlijsten, nadien manifesteren de betere popacts zich hoe langer hoe meer op albums en optredens en brengen ze sporadisch een single uit (Pink Floyd bv.). Hierdoor wordt de scheidingslijn tussen rock en hitparadepop (dat zich vooral op tieners richt) alsmaar groter. Al zijn er in de hitlijsten nog belangwekkende artiesten zoals Abba, Queen en David Bowie in de jaren '70 en U2, Prince en Michael Jackson in de jaren '80. Sommige hitparade-acts richten zich dan weer tot een zo breed mogelijk publiek (Middle of the Road of MOR-pop, nu mainstream genoemd) waarbij Demis Roussos, BZN en George Baker Selection schoolvoorbeelden zijn.

Zeker sinds de CD vanaf de jaren '90 een hoge vlucht heeft genomen waarbij de CD-single niet echt uit de grond is gekomen is de top-40 nauwelijks van belang meer.

Klopt, de opkomst van het album heb ik eerder ook al aangestipt als belangrijke ontwikkeling in de popmuziek, al is dat een beetje ondergesneeuwd in de onzinnige idols-discussie. Ik pleit ook niet dat popmuziek in het algemeen vervlakt is vanaf de jaren '80, maar wél de hitparadepop. Die ontwikkeling is idd ingezet vanaf de jaren '70, maar ik vind de opkomst van muziektelevisie in de jaren '80 er ook een grote invloed op hebben gehad...

Het toenemend belang van albums tegenover de singles vanaf 1967 heb ik reeds aangehaald. Vanaf begin jaren '70 begon de vervlakking van de hitparadepop, maar in de jaren '80 was dat nog meer het geval met de opkomst van MTV en videoclips waarbij het imago belangrijker werd dan de muziek, en die trend zet zich de daaropvolgende decennia verder voort.

Ik denk dat wij het behoorlijk eens zijn, Luc

In de jaren '70 werd er toen, zeker door rockliefhebbers, massaal gespuugd op acts als BZN, Boney M, Baccara, Vader Abraham en zowat alle disco (ik was daar ook niet bepaald een fan van). Doordat het nu nog veel slechter is gesteld met de hitparadepop worden de jaren '70 dan weer als rooskleurig gezien, mensen hebben steeds de neiging om vergelijkingen te maken. Als je nu de plastieken pop van bv. Rihanna of Pussycat Dolls daarnaast zet, zou je inderdaad gaan zeggen dat BZN of Boney M tenslotte wel goed waren.

Ben jij in de jaren '70 opgegroeid soms?
Ik zie amper kwalitatief verschil tussen Rihanna, Pussycat Dolls en Boney M. BZN vind ik op een paar nummers na wel minder dan die drie.

Zoals eerder gezegd, ik ben niet bepaald een fan van BZN maar ze hebben tenminste een eigen sound en zeker vocaal zijn ze toch heel wat beter dan Rihanna en Pussycat Dolls.

LucM beantwoord altijd heel volledig en correct, maar de schijn van onpartijdigheid is soms wel eens te zoeken, duidelijk opgegroeid in de jaren 70
Ik ken persoonlijk bijna niets lulligers en slechters dan Boney M... dat er ouwe lullen zijn die daar iets nostalgisch mee hebben kennelijk lijkt me amper een reden aan te nemen dat het kwalitatief beter zou zijn

Ik moest destijds ook niet veel hebben van Boney M en BZN en ook niet van disco, integendeel, maar met Rihanna, Pussycat Dolls en ook de rock van bv. Kane en Nickelback heb ik helemaal niets. Tot daar toe dat ze artistiek niets voorstellen maar wat mij vooral stoort is de pretentie die er van die acts uitgaan, ze brengen quasi serieuze maar zielloze en lege pop waar het alleen draait rond de verpakking.
Boney M en bv. Luv' en Dolly Dots stellen in wezen artistiek ook niets voor, het is niets meer dan simpele huppeldepup of feestmuziek maar pretenderen ook niet meer dan het is. Liever 'foute' muziek dan lege muziek zonder ziel.