Maar dat is wel persoonlijke smaak natuurlijk.. ik zou een band als Nickelback geenzins kwalitatief 'slechter' noemen dan die spruitjesluchtmuziek uit de 70s, en al helemaal niet Boney M. Het gevoel dat je daarbij hebt stamt denk ik toch grotendeels aan de goede herinneringen uit die tijd.

@ orbit
Nickelback brengt rock zonder ziel, zonder passie, zonder sfeer en vooral zonder degelijke melodieën (en daar hecht ik veel belang aan), dát is pas spruitjesluchtmuziek. Het is niet omdat het rock is dat ik dat goed moet vinden als rockliefhebber.
Boney M brengt simpele pop dat alleen bedoeld is om mee te zingen of om op te dansen, niet meer en niet minder. En daar is er tenminste sprake van melodie en sfeer. Als ik Boney M hoor zal ik dat niet harder zetten maar ook niet afzetten, het stoort mij niet. Ik kan het af en toe wel aanhoren, maar niet constant. Waar dat enkele nummers van Nickelback voor mij al te veel zijn, mede door de zang.

Tsja, dat is voor mij precies andersom.. ik zou nooit iets van Nickelback aanschaffen, maar op de achterfrond kan het mij niet storen. Melodie heeft het trouwens toch wel, net zoals Keane en soortgelijken. Het is redelijk inwisselbaar, maar ik heb er weinig problemen mee. Ik vind de meeste van die stampdisco uit de jaren 70 nou juist platisc (daar begon dan ook het plastic tijdperk mee in de muziek) en veel glamrock ook. En ondragelijk knullig en oubollig.
Maar dit betreft natuurlijk puur verschil van mening. Slechter kun je de rock van Nickelback of anderen niet noemen dan die flutmuziek van Boney M (konden die al een instrument bespelen, of alleen maar in rieten rokjes de koffieboon uithangen?) of zelfs de meeste glamrock.

Precies. Zoals ik al aangestipt heb is volgens mij de enige reden om de jaren 70 hitparadepop minder vlak te vinden dan die uit de jaren '80, '90 of die van nu nostalgie of smaak. Ik heb een zwak voor de hitpop van de jaren '80. Veel leuker dan die van de jaren '70 imho, maar ik ben me ervan bewust dat dat grotendeeld komt dat doordat dat de hitmuziek uit mijn jeugd was.

Smaak wordt hier vaak door elkaar gebruikt met het woord "kwaliteit". Dat sommigen bijv. Rock/Soul/Funk niet goed vinden , komt omdat ze er niks aan vinden. Ik heb dat bijv. met Techno/ Electronic/House; het verschil is hier echter wel dat dat laatste rijtje eigenlijk ook niet echte muziek is, want het wordt vooral gemaakt m.b.v. .....computers (het is meer' lawaai' /geluidseffecten/ 'toetsenbordmuziek'). Teken van compositorische/muzikale armoede.

P.S. wat betreft Boney M. ; daar zit tenminste nog melodie in...

Ik luister op werk nu de top 500 van de jaren '60. Nou, het niveau van de top 40 was toen net zo dramatisch.

Glaasje op, laat je rijden.

Daar zit iig melodie in én nog een 'boodschap' ook; daar kunnen vele notoire drankrijders nu nóg wat van leren. Je kunt het lied niks aan vinden, maar dat is wat anders.... (een echte classic).

De beste muziek blijft voor de jaren 80 zitten over het algemeen; gelukkig heb ik ,wat je nog goede muziek kunt noemen, nog een beetje meegekregen eind 70's. Het neergang begon zich daarna al langzaam een beetje in te zetten en in de jaren 80 was het al gedeeltelijk magerder gesteld met de muziek, maar kon je er nog behoorlijk wat leuke dingen tussen uit zoeken (bijv. The Smiths; 'echte' muziek ). In de 2e helft van de 80's werd het nog wat minder om nog maar te zwijgen wat er zoal in de 90's voorbij kwam en nu, uizonderingen daargelaten; jammer.

De Nederlandse hitlijsten zijn altijd voor een derde gevuld geweest met dit soort schlagers of het in de jaren '60 of nu is. Ik ben daar ook geen liefhebber van, maar er is altijd een publiek voor en ik respecteer dat. De Britse hitlijsten zijn - wat starbright boy zegt - veel interessanter en meer representatief.

Ik ben wel opgegroeid met de jaren '70, maar de hitparade uit de tweede helft van de jaren '60 vind ik beter (Beatles, Stones, Kinks, The Who, Jimi Hendrix, Doors ...). Ik laat mij dus niet leiden door nostalgie.

En in de jaren '80 stonden beslist ook heel wat goede dingen in de hitlijsten (U2, Eurythmics, the Cure, Prince ...) maar daarnaast ook Modern Talking, Bros, Milli Vanilli en die Stock, Aitken & Waterman-producties en dat is nog dramatischer dan Boney M en de disco in de jaren '70 (Donna Summer, Jacksons). Het is beslist niet zo dat de vervlakking van de hitparadepop in de jaren '80 plots ophield, die zette zich gewoon verder en ook de daaropvolgende decennia.

Verder ben ik het volledig eens met stuart. In Boney M (en "Glaasje op, laat je rijden") zit tenminste nog melodie, bij vele housedreunen in de jaren '90 is daar geen sprake meer van.

Sorry hoor, maar wat een ouwelullenpraat. Vanochtend op de fiets de nieuwe Nathan Fake geluisterd en dat heeft meer melodie dan die bejaardenmuziek.

Geef gewoon toe dat het je smaak niet is ipv onwaarheden te gaan zitten verkondigen.

Inderdaad. In Boney M zit niet meer melodie of boodschap dan in de nieuwe Pussycat Dolls.

En er is zat electronic met veel meer melodie.

Ik ben geen jaren '60, '70 of '80-nostalgicus of -fanaticus en goede muziek is van alle tijden. Ik gun ook ieder zijn smaak maar iemand die Boney M plastic noemt en Pussycat Dolls niet vind ik weinig geloofwaardig.

Hij zegt toch niet dat Pussycat Dolls minder plastic is dan Boney M? Hij vindt het juist allebei even plastic. Goed lezen.

Overigens:



Ik mag hopen dat dat gezien die smilie niet helemaal serieus is, want anders is dat echt de grootste onzin die er in dit topic is verkondigd.

Boney M is inderdaad fake en ook een beetje plastic maar Pussycat Dolls is dat nog meer. Plastic pop palmt hoe langer hoe meer de hitparade in.

@Arrie; vind je... ...er zit op zijn minst een kern van waarheid in, i.t.t nog al wat andere onzin die ik op Mume voorbij zien komen...

(P.S. trouwens, wat jammer dat Nas weer uit de Top 10 is ; komt vast nog wel goed....Metallica komt ook in zicht.... )

Stuart: jij houdt niet van electronic/techno/house. Dat is je goed recht, maar stellen dat het geen muziek omdat het door computers gemaakt wordt en een armoedig genre is behoorlijk bekrompen. En eigenlijk zelfs een schofferende opmerking naar alle mensen die wel gevoel/emotie/melodie/etc. uit die muziek halen.

En wat betreft Boney M en PCD: beide bestaan uit een groepje modellen/danseressen/zangeressen dat door een producer of choreograaf bij elkaar is gezocht. Qua muziek hoor ik ook niet zoveel verschil in kwaliteit. Misschien dat ik PCD zelfs hoger aansla omdat behalve Don't Cha de grote hits allemaal in ieder geval origineel zijn, terwijl die van BM bijna allemaal covers/bewerkingen van andere nummers zijn.

Hmm, dan zie ik die kern van waarheid niet. Maar misschien moet je je horizon eens verbreden met wat mooie electronische muziek.

En inderdaad jammer, maar ik denk dat Nas morgen weer op 10 is, het is een beetje stuivertje wisselen tussen Nas en Coldplay de laatste dagen. We houden het in ieder geval spannend.

Heb net voor het eerst dit topic eens doorgelezen.
Wat me vooral opvalt bij de oorspronkelijke stelling en de latere reacties van Terry A, is het oh zo bekende eilanddenken waaraan de meeste Britten leiden.
Dit blijkt vooral aan het volgens mij toekennen van veel te veel muzikale waarde van het hele Madchester gebeuren.

Inhoudelijk vind ik vooral '2002' een er met de haren bijgesleept jaartal, om zijn stelling kloppend te maken.

Populaire muziek wordt namelijk al vanaf de 19e eeuw gefabriceerd ( manufactured), denk aan 'Tin Pan Alley: ook toen al was muziek een industrie; straten vol componisten die nummers schreven waar zangers, zangeressen en orkesten bij werden gezocht om ze te vertolken.

Wat me verder opvalt is dat anderen in hun reactie rock and roll weer laten beginnen met Elvis Presley, daarbij vele zwarte muzikanten weer terzijde schuivend.

Ik ben nooit zo''n "muziekboekenlezer" geweest, maar ik dacht dat het vooral over de impact van verschuivingen in het 'popmuzieklandschap' ging; uiteraard zijn de wortels bij de "zwarte gemeenschap" te vinden (vergeef me die omschrijving).

Voor de rock'n roll halverwege de jaren '50 had je de blanke country en de zwarte blues, twee totaal gescheiden muzikale werelden waaruit de rock'n roll is ontstaan (door versmelting van die twee genres). Het is pas rond 1955 dat er echt muziek ontstond dat op de jeugd is gericht nl. rock'n roll, de begin van wat nadien popmuziek werd genoemd.

Zoals eerder gezegd, de Madchester-scène was een louter Brits fenomeen. De punkexplosie anno 1977 was dat eigenlijk ook (in de VS was punk eerder gekend), het is vooral de daaropvolgende new wave dat het popklimaat danig veranderde.

@Oldfart: nou hoop ik dat jij niet op een Waddeneiland woont, want dan zou je eerst de hand in eigen boezem moeten steken.

Op zich heb je een punt met dat "eilanddenken" maar dat is ook niet zo moeilijk en heel begrijpelijk. De mensheid lijdt 'en masse' aan selective distorsion: de neiging om de veranderingen die eigenlijk nog niet zo lang geleden hebben plaatsgegrepen als al lang bestaand te beschouwen; datgene wat het meest vers in ons geheugen zit, 'leeft' bij ons het meest.

Dat eilanddenken is helemaal niet zo vreemd omdat in de jaren 50, 60 en 70 de wereld nog niet zo klein was - door de moderne communicatiemiddelen - als ie nu is. USA en Europa waren lang twee gescheiden werelden en het releasebeleid van de platenmaatschappijen bepaalde wat er naar Europa kwam. Met 1 -2 uur populaire muziek ("voor de tieners") op de radio in de jaren '60 en een uur tv - mid jaren '70 (Vara's Fanclub) waren er niet veel mogelijkheden - afgezien van de piratenzenders - om muziek uitde USA te leren kennen.

Vergeet niet dat de tv deed zijn intrede deed in de jaren 50 - net als jij ben ik een OW'er en ik herinner me nog dat ik bij de buren naar Lassie of The Texas Rangers ging kijken. A.h.v. gegevens van CBS/CPB kan je zien wanneer er een infrastructuur bestond voor intensieve werelwijde massacommunicatie en dat was pas echt in de loop van de jaren 70.

Dat "eilanddenken" heeft echt nog lang doorgewerkt. Anders dan jij ben ik wel van mening dat in/rond 2002 wel een verandering heeft plaatsgegrepen door de beschikbaarheid van een alomaanwezijge inftrastructuur voor intensieve internetcommunicatie en download. De manier waarop je de muziek kunt verwerven (oa distributie) heeft ook gevolgen voor de vorm en presentatie van de muziek (en dus de muziek zelf). Of je die verandering nou in 2001, 2002, 2003 laat plaatsvinden maakt imo niets uit. Hij is er echt wel. Presentatie en vorm (inhoud) van de muziek heeft echt wel gevolgen voor de beleving van de muziek. Al zal iedere frequente downloader dat absoluut ontkennen.

Het staat er wel juist, maar enigszins cryptisch en ik snap de verwarring. De moderne communicatiemiddelen hebben wat veraf is nabij gebracht en de (fysieke) afstanden verkleind - daardoor lijkt de wereld an sich kleiner: nieuws van ver is in no time bij ons - een eerste duidelijke voorbeeld daarvan was bijv. de beelden over/van de eerste Golfoorlog (1991) - dat was 10 jaar eerder (80/81)ondenkbaar. Het grappige is juist dat daardoor onze belevingswereld groter is geworden.

De opkomst van de MP3 en het downloaden van muziek rond de eeuwwisseling is wel van groot belang, niet op artistiek vlak maar eerder commercieel. Via internet hebben artiesten een nieuwe mogelijkheid om muziek te promoten. Dankzij internet (waaronder MuMe) heb ik nieuwe artiesten leren kennen die je anders op de radio nooit te horen krijgt.


Zoals eerder gezegd, louter artistiek stelt Boney M niet veel voor (dat is nooit de bedoeling geweest), maar sommige nummers vind ik nog wel hun charme hebben en "Ma Baker" (geen cover) vind ik gewoon een prima nummer, daar zijn Pussycat Dolls nog niet eens aan de buurt gekomen. Maar zoals ik vaak zeg, ieder zijn smaak!

"het oh zo bekende eilanddenken waaraan de meeste Britten leiden."? - is dat ook te vergelijken met de het oh zo bekende "kleinlandje die denken dat ze voor de rest van de wereld kunnen praten" waaraan de meeste nederlanders leiden?

aangezien sommige van de reacties op 9 mei had ik oorspronkelijk gedacht, laat maar want verschillende personen willen "van overtuigd blijven" dat ze het beter weten omdat ze het een keer gelezen hebben op een slecht vertaalde nederlands wikipedia pagina of in de OOR

ik ben wel misschien koppig maar als iemand iets probeert te beweren dat een feit is dat ik weet gewoon niet klopt dan zit het in me dat ik dat gewoon recht moet zetten.

Deze hele topic was een theory ... sommige mensen kunnen blijkbaar niet accepteren dat iemand zoals mezelf zo kan denken en gaan dus op kleine puntjes springen ... want dan kunnen ze zeggen "zie je wel, dat stukje klopt niet, of dat had hij niet volledig uitgelegd ... dus ALLES wat hij zegt kan niet waar zijn"

als reactie op " ...toekennen van veel te veel muzikale waarde van het hele Madchester gebeuren" zou ik dan zeggen dat in mijn opinie heb je dan duidelijk die hele scene en wat daarvan kwam grootendeels gemist en niet gesnapt.

Denk je in dit topic in termen van 'waarhied' dan? Het is gewoon een bepaalde interpretatie van gebeurtenissen, dat is neit 'waar' of 'onwaar'... als het voor jou werkt is het voor jou een zinvolle interpretatie, maar blijkbaar is hij dat ook voor veel mensen (waaronder ik) niet....

Daarom gaat de discussie ook neit echt ergens over het grootste deel van de tijd

Ik heb mijn best gedaan om hierboven uit de doeken te doen waarom dat "eilanddenken"tot in de jaren '80 helemaal niet zo vreemd was (het us in Europa vs het 'them"in de USA), eigenlijk heel normaal: de massamedia opereerden toen nog niet zoals ze nu werken. Lees gewoon nog maar eens wat ik daar schrijf. Met name internet heeft vanaf deze 21e eeuw de wereld een stuk openener gemaakt.

In onze beleving kan het anders zijn, maar dat is aantoonbaar (met gegevens van CBS en CPB (over tv's in huidshoudens etc etc). Dat is geen verzinsel, dat is gewoon een feit - pas na 2002 kreeg Nederland als tweede land ter wereld (na Korea) een omvattende breedbandpenetratie.

Terry A is nog niet zo gek, nee hij is van Britse origine (maar daarom niet de weg kwijt) en hij heeft er MIDDENIN gezeten; d'r zijn knapen die nog geboren moesten worden toen Joy Division debuteerde - en in die scene heeft hij rondgelopen - en die willen hem uitleggen dat hij niet snapt hoe die wereld in elkaar zat.

Je verwijt een Fransman toch ook niet dat ie de Franse keuken de beste van Europa vindt.

een goede samenvatting met een hele boel common sense.

Helaas zijn er sommige die hun opinies of meningen willen hechten aan wat OOR een keer geschreven heeft, en dat kan ik mijn eigen aan ergen soms!

Zoals ik al zei, was ik van plan om het te laten voor wat het was maar dan krijg je sommige replies waar je niks anders kan denken dan wtf!?!

ik ga wel op een van Titmeister reageren (van 9 mei) omdat het erg veel van de waarheid afwijkt

dus dan moet het een fact zijn wat je zegt?!


Je vertelt maar "een gedeelte" van het hele verhaal (hieronder), verdraait heel wat info, en dus je zogenaamde feiten kloppen gewoon niet meer ... ik snap dat je een samenvatting probeert te gebruiken, maar zie wat ik er van denk of weet ...





1988? - geschiedvervalsing? ... Die incident dat je noemt in Ibiza met Shaun Ryder en de Mondays was volgens mij in de zomer van 1987, en er waren al politie invallen voor xtc in de Hacienda in begin 1987, dus voordat die Ibiza verhaal zelfs afspeelde
In de zomer van 1987 hadden The Happy Mondays toen al hun eerste album uit (van 1986) en die Ibiza verhaal was vanwege de xtc die ze dan zelf gingen verkopen in Manchester. Er waren ook vanaf de zomer van 1987 twee verschillende house scenes (een dat begon al in 1986 in Manchester, en een tweede met London DJs wat later en het was die mensen dat in de zomer van 1987 dat ook gingen opzetten in Ibiza)
En de xtc dat gebruikt was in de periode 1986 - 87 kwam zelfs voor de grootste gedeelte van een van de manchester drug gangs vanuit nederland! (er was zelfs ook een grote raid door wat was toen de rijkspolitie en Britse douane op boerderij in bossen vlakbij de NL - Belgie grens in 1987 voordat die hele Ibiza verhaal afspeelde!)

samenvatting (en zie ook mijn andere post naar Oldfart van 12 mei 2009, 17:08 uur ): House was tot 1986 alleen in homo (gay) clubs te horen in o.a. Chicago - The Hacienda was de eerste non-gay club dat dan House ging spelen vanaf 1986 (door DJ en promoter Mike Pickering, en vanwege New Order op bezoek in de VS) en werd zo populair dat ze zelfs op elke vrijdag avond in 1986 en dan 1987 een speciale avond (dat "Nude" was genoemd) voor hadden.
House werd dan acid house en rave ... en ja, de rest van de wereld volgde pas later.





als je info vanuit deze sources is gekomen dan zou ik je sterk aanraden om je geld terug te vragen of een andere vak te kiezen, en zeker (met betreking tot OOR) je info van een meer reliable source zoeken!


read on ...

The Haçienda club in Manchester is associated with the rise of acid house and rave music from the late 80s and into the early 90s ... In 1986, it became one of the first clubs to start playing house music, with DJs Mike Pickering (of Quando Quango, M People) and Little Martin (later with Graeme Park) hosting the visionary Nude night on Fridays. Pickering had the perfect playlist to lead the club from post-punk to electro funk. There were no rules. He was playing house before anyone else.
This night quickly became legendary, and helped to turn around the reputation and fortunes of the Haçienda, which went from making a consistent loss to being full every night of the week by early 1987. The Haçienda's pioneering Ibiza night called "Hot" which was an acid house night hosted by Pickering and Jon DaSilva reached its highpoint in July 1988.

en hier een gedeelte van een interview met Dave Haslam (DJ):
"... by 1986 live music was clearly not making the Hacienda any money. I always believed that starting some club nights was a last resort; at that time having DJs playing was so much cheaper than booking bands. I was invited to launch a Thursday ‘Temperance Club’ night in May 1986. The first night five hundred people came in, which was pitiful in the context of what went on later, but it was enough, at the time, for me to be given Saturday nights as well. By the end of 1986 my DJing was deemed a success. On Thursdays I played hip hop, New Order, The Smiths, The Stooges, and Public Enemy. Saturdays were more funky, then housey. Mike Pickering had already been joined by DJ Graeme Park and ‘Nude’ was already legendary. By the end of 1987 the famous Hacienda queues were there from Wednesday through to Saturday, each night having its own identity."


Misschien kan je deze stukken info vertalen in het nederlands en dan aan je leraar of docent geven? - als je meer "facts" wil weten hoor ik het wel

"Ma Baker" is wel degelijk gebaseerd op een Tunesisch volksliedje, eigenlijk is het gewoon de discovariant erop. Niet dat het uitmaakt verder, stiekem vind ik deze en Daddy Cool ook wel erg leuk hoor.

Als rockliefhebber werd je destijds geacht te walgen van Boney M maar sommige nummers zoals "Ma Baker", "Daddy Cool", "Rasputin" en nog enkele andere vond ik stiekem leuk. De kloof tussen rock en hitparadepop zat toen al diep.

Idem met de eurohouse begin jaren '90, rock/alternatief en hitparade of dance waren 2 totaal verschillende werelden. Hoewel ik toen in de ban van grunge was vond ik een aantal nummers van bv. Snap!, 2 Unlimited en "Mr. Vain" van Culture Beat ook stiekem leuk.

Zoals ik eerder vermeldde is house in de jaren '80 in Chicago ontstaan en rond 1987-1988 naar Manchester overgewaaid, vanaf 1990 kwam daar een Europese variant dat de hitlijsten veroverde.

Dit lijkt gezien de discussie hierboven (zie ook de inbreng van Terry A) niet alleen een eenzijdige interpretatie, ook nog een tamelijk onjuiste -in de zin van track 6 en 7 van dit tweede album van China Crisis

Vanaf het prille begin dat de house in NL zijn intrede deed, hebben NL dj's altijd al een eigen inkleuring eraan gegeven: eerst in de Mazzo en de Roxy, later in de IT en dat was echt geen "your regular eurohouse". Dan denk ik eerder aan de Escape (Linda de Mol en de Eurochart Top 50 - maar da's beduidend later dan '91). Ik heb hier op de plank een Franse compilatie - Antholologie de la Techno uit 96/97 (4 cd's) en da's om de dooie dood geen Eurohouse. Weer een geval van 'selective distorsion' en 'selective retention'. Feiten zijn belangrijk!