Volledig mee eens dit. En als blijkt dat die hobbyist uiteindelijk zo goed blijkt te zijn dat 'ie ontzettend veel werken kan verkopen en daar van kan leven dan is dat helemaal te gek. Maar besluiten om muzikant te worden van beroep en vervolgens gaan zeuren dat je geld moet hebben ondanks dat je niet voldoende verkoopt vind ik een achterhaald concept. Dat geldt overigens voor alle kunstenaars.

Dat wil niet zeggen dat er geen stimulerings subsidies zouden kunnen zijn.

Materiaal alleen al kost ook geld. Als iemand langere tijd te weinig geld heeft gaat hij echt niet verder.

Ik speel m'n hele leven een instrument. Heb in een aantal bands gezeten. Helaas is m'n talent nooit erkent in de vorm van een miljoenendeal
Toch heb ik het voor elkaar weten te krijgen om zeker € 7500 te investeren in apparatuur. En daar is geen subsidie aan te pas gekomen.

Een gitaar hoef je niet elke keer opnieuw te kopen. Voor muziek ligt het dus inderdaad iets eenvoudiger. Elke keer hoge kwaliteit doeken, lijsten, kwasten en verf kopen kost echt een klap geld. Dat betaal je niet zo makkelijk van een gewone uitkering en incidentele verkoop. De crisis komt bij veel kunstenaars keihard aan.

Van bv. Karel Appel, Piet Mondriaan en Theo van Gogh hadden we heel wat minder gehoord als ze geen overheidssubsidies hadden gehad.

De eerste twee weet ik niet, maar ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat we van Theo van Gogh evengoed veel gehoord zouden hebben. Zijn films zullen ongetwijfeld subsidie hebben gekregen, maar zonder had hij ze ook wel gemaakt denk ik. Of je hebt die drive, of je hebt hem niet. Ik ben begonnen op spullen die een fractie kostten van wat ik de laatste jaren had. Ging ook prima. Als ik die opnamen terug hoor vraag ik me soms af waarom ik zonodig duur spul moest hebben . . .
Nu wek ik wellicht de indruk dat ik tegen subsidie ben. Dat is niet het geval. Ik denk alleen dat we evengoed goede kunst krijgen zonder. Ik hou van films die in verhouding niets kosten. Zo zijn er projecten die met telefoons zijn gefilmd of met budgetcamera's van de electronicawinkel om de hoek. Dit moet geen streven zijn, maar het is zeker niet erg om op die manier te beginnen.

Om op die manier te beginnen is geen slecht idee. Dan moet je als het ware eerst je potentieel bewijzen. Denk dat het ook een extra prikkel zal zijn voor de artiest.

En soms zijn artiesten dan juist op hun best. Toen de Beatles moesten woekeren met 2 of 4 sporen klonken ze toch geweldig? Alsof die band zich druk maakte over apparatuur?

Dat is dus de bekende stelling dat beperkingen creativiteit stimuleren.

Dan kom ik toch terug op de rol van de platenmaatschappijen waarbij iedereen zo graag op hun graf danst: zij hadden normaal de rol om nieuwe bandjes te ontdekken en hun talenten te laten ontwikkelen. Soms gingen ze zelf op bandjes af, soms kregen ze tapes om te beoordelen.

Door de concurrentiestrijd tussen platenmaatschappijen onderling bleef er relatief maar weinig talent "onontdekt". Dat maakte voor de hobbymuzikanten van Stijn soms toch dat zij werden ontdekt, dat zij zich ontwikkelden en dat ze, via de platenmaatschappij door promotie e.a. door ons konden worden omarmd, als we het goed vonden, uiteraard.

Ik ben niet zo'n voorstander van subsidies, misschien dan kort om te ontdekken of bandjes op hun eigen kwaliteit kunnen doordringen om voor zichzelf te kunnen zorgen.

We praten natuurlijk wel over muzikanten die uiteindelijk van hun spel hun beroep willen maken. Door het (nagenoeg) verdwijnen van de platenmaatschappijen wordt het erg moeilijk om jezelf in the picture te spelen, misschien alleen in kleine kring. Je kunt nog zeggen youtube maar ik kan daar verder weinig mee.

Juist niet, door de komst van het internet is het vreselijk makkelijk geworden om jezelf in the picture te spelen. Bijvoorbeeld via youtube inderdaad maar ook via genoeg andere kanalen. De rol van platenmaatschappijen om bands te ontdekken is volledig weggevallen. Gelukkig maar want zelf ontdekken is veel leuker.

Deze stelling blijft maar terugkomen in jouw berichten, maar die waag ik te betwijfelen. ik noem bijvoorbeeld een Esmée Denters. Zij werd ontdekt door haar zelfgeplaatste zangfilmpjes op YouTube, die eind mei 2009 meer dan honderd miljoen maal werden bezocht. Noem het maar een kleine kring. Ook door middel van crowdfunding (dank u Mjuman) projecten als Kickstarter en Pledgemusic brengen veel kleine en middelgrote artiesten en bands hun muziek aan de man. Dat jij er weinig mee kan heeft weinig toegevoegde waarde.

Ninja edit...

Crowdfunding was dat. Verder helemaal mee eens. Musician: kijk anders hier eens rond.

Zoveel voorbeelden te vinden waarom platenmaatschappijen bijna overbodig zijn geworden:
Eerste Hulp bij Plaatopnamen: promotie - eerstehulpbijplaatopnamen.blogspot.com

Sorry, maar dat is in de verste verte niet mijn wereld.
Niet te ontkennen dat het in de toekomst gaat zoals het gaat, maar ik zit er op die manier niet op te wachten.

Crowdfunding en het afhankelijk zijn van het kunnen binnenhalen van 2000 euro aan donaties , ik denk niet dat we daar ooit een nieuw album met de impact van The Dark side of the moon of Rumours mee zullen binnenhalen.

Van ons wordt verwacht af en toe (?) geld te steken in ongewisse projecten en goedbedoelende musici die we dan via Youtube moeten gaan ontdekken of bekijken.

Ik ben helemaal nooit ongelukkig geweest met een systeem waarbij rockgroepen wat mij betreft miljoenen verdienen, met afvallers en nieuwe aanwas en een ongelofelijk aanbod aan verschillende soorten muziek. Er zullen maar weinigen zijn die geen muziek hebben kunnen vinden die ze goed vonden.

Dat er gebruik wordt gemaakt van nieuwe media zoals internet, youtube, downloaden e.a.is een logsiche aanvulling daarop.
We gooien in mijn ogen een systeem weg dat redelijk functioneerde met groots theater weliswaar en een prijskaartje dat hoog was (inmiddels dus gecorrigeerd) en we stappen over naar iets waar ik eigenlijk geen zin in heb.
Het klinkt mij als een advies om een BMW in te ruilen voor een handkar met de enthousiaste constatering dat er op een handkar óók veel koffers kunnen.

Ik wil best cd's kopen van nieuwe artiesten die een interessant album hebben gemaakt. Maar ik ga niet mij willen bemoeien met een heel proces rond crowdfunding enz. omdat het zo leuk is om amateurmuziek via Youtube te gaan zitten bekijken. Veel bekeken nummers die de aandacht van de pers weten te trekken heb ik nog nooit goed gevonden. Het is bovendien allemaal erg vluchtig, waar ik liever een langdurige relatie met een band aanga.

Dan zal ik ongetwijfeld conservatief zijn maar dat is dan maar zo. Hoewel ik mij prima kan vinden in het gebruik van nieuwe media, stuit mij het geroep om creatieve inspraak, hoeveelheid geld dat een artiest mag verdienen, crowdfunding e.d. enorm tegen de borst. Dat heeft alles te maken met de waardigheid die ik aan een artiest wil laten hangen, noem het wat mij betreft de romantiek en mystiek er om heen.

Het was goed dat het Romeinse Rijk verdween, het was alleen jammer dat we vergaten alle goede dingen die er ook waren ontwikkeld mee te nemen naar de nieuwe tijd. Daarom sprak ik ook van The Dark Ages: het verfijnde theaterspel in Rome, de literatuur werd vergeten en zo nog wel wat.

Europa had 1000 jaar nodig om weer een beetje op een vergelijkbaar niveau te komen.

Je hebt het eerst over rockmuziek en dan over verschillende soorten... Er is fantastische muziek gemaakt in die tijd... Maar het feit dat jouw favoriete bands miljoenen verdienen gebruiken als argument voor algemene creatieve rijkdom is onzin... Er wordt tegenwoordig veel meer en diversere muziek gemaakt dan toen, geld of geen geld..

Ook nu zijn er weinigen die geen muziek kunnen vinden die ze goed vinden... Behalve mensen die niet willen zoeken omdat ze te bevooroordeeld zijn over de muziek die nu uitkomt.

Ik heb met medestudenten een onderzoek verricht naar bruikbare technieken uit de popmuziek voor de theatersector, en dat raakt de discussie die nu ontstaan is. Hoe je het ook wendt of keert, de popmuziek is nog redelijk zelfvoorzienend (maar 't kan altijd beter).

Ik heb het voor de zekerheid een beetje in eigen woorden gezet. Het is niet afkomstig van een website, maar het zijn een aantal losse (verspreide) stukken uit een fysieke tekst. Het zijn inmiddels vrij algemene begrippen geworden. De Meyer en Trappeniers hebben die termen volgens mij ook niet bedacht.

30% van de inkomsten in de popsector gaat op aan de promotie/marketing van artiesten (zo'n vijf miljard dollar wereldwijd). 16% hiervan wordt besteed aan artist and repertoire-werk. Dit ligt veel hoger dan de Research & Development van vrijwel alle andere industrieën. Deze informatie is afkomstig uit: Meyer, G de- en Trappeniers, A. (2010). De Muziekindustrie: een lexicon. p. 11-12. Muzikanten besteden ook zelf veel tijd aan promotie (sociale media, tv: DWDD als springplank bijvoorbeeld).

Waar we het over hadden is eigenlijk dit:

Music 1.0: platenlabels, marketingbureaus en managers (later ook bv. DJ’s) bepalen welke artiesten het publiek bereiken. Dit is het input-outputmodel: uit alle input eindigt maar een klein gedeelte bij de consument. Meyer, de- & Trappeniers (2010). p. 24.

Music 2.0 (tegenwoordig): dankzij de digitalisering van de muziekindustrie bepalen mensen zelf wat ze ontdekken (Youtube, MySpace, online distributie). Meyer, de- & Trappeniers (2010): 21, 23-25.

In Music 2.0 komt natuurlijk veel meer muziek door. Het vergroot de pluriformiteit van het aanbod ontzettend. Daardoor neemt alleen wel de bekendheid per band af, zeg maar. Niet iedereen ontdekt dezelfde bands, zoals bij Music 1.0 wat meer het geval was.

Ik meen mij ook iets te herinneren over indielabels vs. grote labels. Er was een aspect dat voor beide labels hetzelfde was (dat verwacht je in eerste instantie niet), maar ik kan er niet opkomen en ben het volledige verslag ergens kwijtgeraakt....

Je moet in ieder geval inderdaad niet de vergissing maken om bands en ontwikkelingen te gaan spiegelen aan de grote bands en artiesten. Dat zijn uitzonderingen. Dat is niet volgens een bepaalde formule of een stappenplan te bereiken. Men noemt dat in andere kunstvormen ook wel the winner takes it all, ofwel een klein aantal bereikt de absolute rijkdom. De rest van de vissen in de vijver gebruiken dit als intrinsieke motivatie om door te gaan (of zelfs ploeteren).

Een hele late reactie, maar is dit niet een beetje heel erg weinig? Of leef ik nou eenmaal in een boekencultuur?

Het lijkt mij ook weinig. Moet boeken niet vervangen worden door literatuur? Dat lijkt me aannemelijker.

Als ik mijn mede mens in deze regio eens bekijk dan zou dat gemiddelde nog wel eens lager kunnen liggen

Ik denk dat een kleine groep mensen veel boeken kopen en een grote groep nooit.

Alle gegevens zijn uit Achter de schermen, een rapport van het Sociaal-Cultureel Planbureau (scp) als zodanig Google'baar en te downloaden Over NL en ca 30 jaar meriaconsumptie, van ca 300 p.

Check ook topic R.I.P muziekindustrie.

ja maar tegenwoordig is het lastiger om echt goede gratis Achtergrondmuziek - Muziekcomputer - Narrowcasting - Digital Signage - Geur Marketing - Mood Media - moodmedia.nl te vinden.. niet?

Interessant!


Ook hierin wordt weer duidelijk uitgelegd, dat al in 1982 door de muziek industrie werd gezegd dat als piraterij niet gestopt het wordt het einde betekent van de muziek en film etc. En is dit gebeurt? 'Nee!" Er zijn alleen maar meer filmmakers en musici bijgekomen. Meer en veel meer alternatief aanbod dan ooit te voren.

Maar zal een download verbod helpen tegen piracy?
"Nee"! Het enige wat ze er mee kunnen, is zorgen dat 'alternatieve' kleine bands hun product niet meer op de markt brengen. Dus ze krijgen weer controle over de marketing kanalen. En dat is het geen wat de grote 5 labels willen. Gewoon bepalen welke muziek er wel of niet door heen komt. Dus welke muziek kunnen wij het meest aan verdienen. En hey als er een verbod op downloaden is, dan stopppen we gelijk ook alle concurrentie!

Wat zullen ze liever hebben?
Een band als colplay: 1 band die miljarden voor ze verdiend of 2000 bands die samen de zelfde miljarden verdienen? Ik zie liever het laatste, want dan kun je echt een eigen smaak ontwikkelen.
Zij zien liever het eerste.

, zou je simpelweg kunnen zeggen dat het van je geloof is toegestaan om te downloaden en er dan meer weg te komen?

Als ritueel slachten is toegestaan, omdat een verbod daarop te zeer een inbreuk is op de godsdienstvrijheid......

Van dat ene - imo politieke - punt (teruggestuurd door de Eerste Kamer; slecht ingevoerd door de dame van de PvdD) heb ik geen verstand. Kan je wel twee andere dingen vertellen a propos religie:

1. Uit de jaren 80 herinner ik me de Satanskerk op de Wallen - daar werd m.n. de swaffelstaf gehanteerd en je kon eenmalig tot de kerk toetreden. Reilgie om sex te faciliteren.
Rond 2005 had je in de US een uiterst bizar geloof dat was gebaseerd op een soort spaghetti - lang was het een meme, maar ik heb er nooit de clou van kunnen/willen snappen.

Opportunisme rond religie komt vaker voor

2. Verder: internetguru's van de eerste generatie - Nicolas Negroponte, Alan Kay (Apple, kring rond Steve Jobs in den beginne), maar ook de mensen achter Wired - hadden een bijna religieuze, zelotsiche opvatting van internet; zij waren rotsvast overtuigd van de zegeningen van het internet; een veel gehanteerd dogma was "information wants to be free" en zij brachten steeds naar voren dat internet en de daarmee gepaard gaande informatisering vrijheid diende en de democratie vooruit zou helpen. Menig gepensioneerd inetrentguru wees begin dit jaar dan ook met verve naar het belang van internet voor de Arabische lente.

Zoiets, ja. Ik heb me altijd al afgevraagd waar precies de grens ligt.

Haha, nee dat moge duidelijk zijn. Ik neem aan dat je Vliegende Spaghettimonster bedoeld, dat is een religie die puur is bedacht om aan te tonen dat 'religie' puur een verzonnen en belachelijk iets is...

Dat was het idd, we hebben er toen smakelijk om moeten lachen! Ik denk dat de nwe Zweedse religie een mix is van die twee soorten die ik noem. Overigens hebben die eerste generatie-internetgur's wel iets van een webfundamentalist.