En vooral niet de snobistische smaak van Toon volgen hoor!

Waarom zou je ze niet kunnen vergelijken? Je kan zowel jazz als rockmuziek beoordelen op dezelfde criteria, bv. originaliteit of creativiteit.

Coldplay of Muse en vele andere artiesten in de MuMe toplijst zijn in rockmuziek wat Norah Jones en Jamie Cullum in de jazz-muziek zijn (Oke, over Radiohead geen slecht woord ). Als iemand die voordien naar John Coltrane, Cecil Taylor en Ornette Coleman luisterde daar naar gaat luisteren, dan is dat in mijn ogen toch wel een stap terug. Al is Dardan uiteraard vrij om te kiezen waar hij naar luistert

Dan nog vind ik genoemde bands als 'minder' inschatten toch wat overdreven geformuleerd. Het is maar net hoe je je carriëre in wilt vullen en in welke plaats je staat in het leven als artiest zijnde. Geef Coltrane een scheurijzer a la Joe Satriani en hij weet niet wat hij er bij wijze van spreken mee moet doen. Ieder beleeft 't op z'n eigen manier en iedere artiest heeft z'n eigen progressie, kunde en artistieke insteek.

Coltrane is kunstzinniger dan Jamie Cullum en bovendien is zijn muziek ook spiritueel. Dat schat ik allemaal veel hoger in. Muziek die niets meer voor ogen heeft dan eenvoudig entertainment (waarmee ik niet wil zeggen dat Cullum dat is) kan ik ook heel leuk vinden maar ik schat het toch lager in. Ik herinner me trouwens dat ik een paar maanden geleden hierover al eens een discussie heb gehad in het 'Queen vs. andere bands' topic...

Ik kom hier vanavond nog op terug (werk wacht).

En hij beheerst zijn instrument tien x zo goed, en hij was niet zo commercieel en.... Geef je helemaal gelijk Toon

Jamie Cullum is net zo goed als Bill Evans.

Hahaha, grappig

Bij pop/rock, ook die hoog in de mume lijst, draait toch veelal om populariteit...marketing De meeste (avant-garde) jazz is toch met een andere instelling gemaakt. Je gaat geen jazz spelen(dan heb ik het niet over nu-jazz of popjazz) omdat je miljoenen wil verkopen of omdat je sex wil hebben met zoveel mogelijk groupies ofietsdergelijks..

Persoonlijk kan ik die werkelijk muzikale instelling wel waarderen Het heeft iets te maken met gevoel, oprechte muziek en dat zoeken naar een nieuw geluid...Precies wat Coltrane op A Love Supreme laat horen

Daarnaast ben ik ondertussen zo aan de jazz (het is inderdaad verslavend) dat ik van muziek zonder swing of enige vorm van syncope al snel hoofdpijn krijg.

Radiohead is O.K., maar trek dat gejammer van Thom Yorke niet echt

in jouw wereld wel hill...

goed punt. niet elke muzikant heeft zin om 'de nieuwe coltrane' te zijn. neem Michael Brecker. die vind ik als saxofonist beter (ik vind veel van zijn muziek ook beter, maar dat is smaak), maar Brecker heeft heel veel 'gewerkt' als muzikant. gewoon meeblazen op een plaat van Steely Dan, mee op tournee met weet ik veel wie. en dan wordt je niet snel gezien als 'de nieuwe coltrane'.
overigens heeft Brecker een aantal geweldige platen afgeleverd, maar dat terzijde.



zijn we het ook weer eens eens . . .

Mijn vergelijking was niet zozeer gebaseerd per genre, stel dat je muziek een algemeen cijfer kon geven omwille van de inhoud/sterkte, is 'A Love Supreme' dan gewoon niet even goed als 'Ok Computer'? Dat bedoelde ik, maar goed, ik neem aan dat de mensen het wel begrepen hebben. Het komt er op neer dat dié muziek hier nu eenmaal populairder is (niks mis mee natuurlijk), ik stelde gewoon een retorische simpele vraag, waar ik deze hele discussie totaal niet op verwacht had. Maar bedankt,

@ Toon:
Hoezo achteruit gaan? En het is niet omdat ik eens een paar rockalbums luister dat ik dit ga minder vinden ofzo, zoals ik zei, Coltrane blijft de #1 Dus? -

Nee dat je Coltrane en jazz in het algemeen niet minder gaat vinden weet ik natuurlijk wel. Maar als iemand die van zo'n kunstzinnige muziek houdt zoals free jazz, plots naar bandjes uit de MuMe toplijst gaat luisteren, dan vind ik dat gewoon vreemd. Jij luistert zoveel jazz, dus ik neem aan dat je wel avontuurlijker bent aangelegd dan de gemiddelde persoon, wat muziek betreft. Waarom dan bepaalde platte en nietszeggende bands uit de MuMe toplijst (goed, niet ALLES is zo slecht - Coltrane staat er tenslotte in... , maar sommige dingen die er staan...) gaan luisteren, is mij een raadsel. Dat vind ik gewoon een stap terug. En ik ben absoluut niet de enige hier die niet zo houdt van de toplijst van MuMe... Als ik jou was zou ik gewoon eens grasduinen tussen de stemmen van mede-jazzliefhebbers (die zijn er genoeg hier op MuMe). Zal interessanter spul tussen zitten dan in de MuMe toplijst.

Hier ben ik weer...

ik vind de term 'eenvoudig entertainment' erg kort door de bocht. Het schrijven van een goed liedje met kop en staart is moeilijker dan je denkt en de door jouw genoemde bands vergaren eerder roem door hun albumverkopen dan omdat ze met elke single op nummer 1 staan. Nou is dat in het land waar Koning Eenoog regeert zowieso al onmogelijk, maar dat terzijde. Bovendien moeten ze ook slopende tournees doorstaan om aan hun fanbasis te werken omdat de meeste radiozenders ze links laat liggen. Een album als (ik noem eens wat) Pearl Jam's Yield of Muse's Origin Of Symmetry klinken allesbehalve als simpel vermaak.

Ik kan het hier beter maar bij laten anders raak ik wel erg off-topic.



Dat is inderdaad heel naar!

Ik bedoelde ook niet dat Pearl Jam of Muse eenvoudig vermaak is... dat heb ik toch nergens gezegd? Met eenvoudig vermaak heb ik iets als Frans Bauer in gedachten... Pearl Jam en Muse staan daar boven maar wat mij betreft wel onder Coltrane

Ik vind de hele discussie een beetje belachelijk worden. Jazz vergelijken met rock en rangordes maken, dat is echt niet aan mij besteed. Ik vind het zelfs belachelijk. De mensen die van oordeel zijn dat het ene superieur is aan het andere hebben 1 van de verschillende genres niet begrepen. Dat is mijn conclusie.

Wanneer ik naar jazz luister, denk ik niet aan rock en voel ik niet de behoefte te gaan vergelijken. Jazz artiesten onderling vergelijken(en zelfs dan nog)ok, maar toch niet over genres heen.
Je moet de verschillende genres en artiesten bewonderen om hun eigenheid. Dan pas zal je echt van veel verschillende soorten muziek kunnen genieten. De fout die sommigen begaan is hun favoriete genre als standaard te nemen en daar dan alles aan af te meten. Dan is er zoveel wat je mist.

Daar had een slotje achter gemoeten .

Bij Oasis - Dig Out Your Soul (2008):


Eh, wat? Goed en mooi zijn dezelfde subjectieve dingen. Pitchfork geeft gewoon een goed onderbouwde mening over deze plaat - of je je er in kan vinden of niet. Die uit de lucht gegrepen aannames (niet serieus te nemen, bij voorbaat afschieten) slaan dus nergens op.

Ben ik het niet mee eens. Er is wel degelijk een verschil tussen goed en mooi. Er zijn genoeg platen die ik niet mooi vind, maar wel goed zijn. Hierbij kan je denken aan hoe het nummer in elkaar steekt (of de gehele plaat), hoe de muziek in elkaar zit enz. Goed kan namelijk ook de technische kant zijn. Je hoeft het dus niet per se mooi te vinden, waarbij je het wel "goed" kan vinden.

Deze plaat van Oasis vind ik persoonlijk goed en mooi.

Er zijn helemaal geen maatstaven waarmee te bepalen valt of iets 'goed' is of niet, dat begrip is dus zo subjectief als wat. Sommige muziek steekt zeer complex in elkaar en andere muziek heel eenvoudig. Daar kan echter geen 'goed' of 'slecht' aan worden gekoppeld. Wanneer iemand iets goed in elkaar vindt steken maar niet mooi vindt, blijft dat alsnog geheel subjectief. Iemand anders kan er namelijk net zo goed een tegenovergestelde mening op nahouden zonder ongelijk te hebben.

Er zijn talloze albums die ik ken waarvan ik hoor dat de muziek, productie en alle onderdelen gewoon goed in elkaar zit, het gewoon klopt maar ik toch niets mee heb. Dat ik er niets mee heb heeft te maken met mijn persoonlijke smaak maar dat betekend niet dat ik niet inzie dat het gewoon een goed album is. Ram van Paul McCartney is zo'n album, qau songs, productie etc zit het gewoon goed in elkaar maar trekt het me niet echt.

Veel mensen kunnen goed en mooi inderdaad niet uit elkaar houden, er is wel degelijk een verschil. Anders zou je als recensist ook nooit een plaat kunnen beordelen die niet in jouw favoriete genre zit.

Dat bedoel ik.

Jij kan die onderdelen goed en kloppend vinden, een ander niet.

Prima dat jij dat 'inziet', een ander hoeft het daar echter niet mee eens te zijn.

Die conclusie volg ik niet. Ik heb een plaat van Dillard & Clark hoog in m'n top 10 staan omdat ik de muziek geweldig vindt. Maar country is een genre dat me over het algemeen helemaal niet ligt. Het niet uit elkaar kunnen houden van goed en mooi heeft er verder ook niets mee te maken. Ik heb slechts aangegeven dat beide termen subjectief zijn en er niet objectief vastgesteld kan worden dat iets goed is.

Maar dit gaat al weer veel te lang offtopic.

Waarschijnlijk begrijpen wij elkaar verkeerd betreft de woorden "goed" en "mooi" in de context van wat is subjectief en wat is objectief. Daar kunnen we wel op doorgaan, maar het gaat hier over Dig out your soul van Oasis en die is mooi!! (en ook wel goed )

Laten we er maar op houden dat objectiviteit niet mogelijk is, goed?

Daar proberen we al 21 pagina's mensen van te overtuigen, maar het wil er blijkbaar niet in. Ik heb het wel gehad met deze discussie.

Bij The Doors - The Best of The Doors (1985):

Ik hoor anders vaak genoeg dat mensen ziek worden van al die hits, omdat ze (zogenaamd) 'doodgedraaid' worden.

Bovendien draai je het om, jij zegt dat ze bovenaan staan, omdat ze op single verschijnen. Maar veel nummers verschijnen op single, omdat ze goed gevonden worden op het album. Het is geen eenrichtingsweg.

Waarom doen zoveel mensen moeilijk over het 'ik vind'-gehalte...

Moet ik soms in al mijn zinnen 'ik vind' gaan zetten? Het is toch logisch dat iedereen hier zijn mening verkondigd en dan lijkt me het onnodig en bovendien zeer storend om elke keer 'ik vind' te lezen...

(Oh ja, ik vind dat ik het recht heb om te vinden dat ik dit bericht mag schrijven). En ik vind dit grappig om te vermelden ja. Dus ik vind dat mensen moeten stoppen met mierenneuken over het woord 'is' en moeten stoppen met het vinden dat mensen 'ik vind' in hun zin moeten vermelden...

Meestal worden de singles door de platenmaatschappijen uitgekozen, en kiezen ze dan het nummer wat het hitgevoeligste is, het toegankelijkste of het meest catchy bijvoorbeeld. Ze worden dus niet per se gekozen omdat ze het beste zijn, maar meer omdat ze de meeste kans hebben om een hit te worden. En ja, dat is wat anders.

En je bracht het nou eenmaal als een feit. Je hoeft niet overal 'ik vind' bij te zetten, maar in dit geval vond ik het echt verkeerd overkomen.

Het beste nummer is het nummer dat de meeste mensen weet te raken en dat is toch echt het nummer dat bovenaan staat in de statistieken.

Evenals het feit dat OK Computer het beste album is, omdat het blijkbaar de meeste mensen weet te raken. (hoewel dat wat dubieus is, omdat het puur gebaseerd is op de top 10). Beter voorbeeld is dat The Shawshank Redemption de beste film is, volgens MovieMeter. Het raakt gewoon de meeste mensen.