Ik heb de hele discussie van gisterenavond eens doorgelezen, omdat ik nou eenmaal geen leven heb. Om diezelfde reden maar eens even een paar heersende argumenten tegen hiphop kritisch onder de loep genomen. Mijn eigen perspectief is van iemand met een matige liefde voor hiphop, die qua algemene muzieksmaak wel dichter zit bij iemand als Pretfrit:

- Hiphop gaat alleen maar over auto's, tietjes en vuurwapens.

Klopt, tot op zekere hoogte, al zijn hier natuurlijk ook genoeg uitzonderingen op genoemd door de liefhebbers.
Maar wat is daar precies bijzonder aan? Hiphop is, zeker in de laatste tien jaar, de belangrijkste muzikale uitingsvorm van jongeren, en als je jong bent moet je zuipen, chicks scoren en patsen met je bling. Dit is een cultureel gegeven dat teruggaat tot de steentijd. Of dacht je soms dat The Rolling Stones en The Sex Pistols voornamelijk liedjes maakten over diepgaande, filosofische onderwerpen? Kom op hé!
Het enige dat is veranderd wat dat betreft, is dat de media tegenwoordig minder streng censureren en de mensen afgestompter zijn door de massaconsumptie, waardoor de muziek, de lichaamsdelen en de scheldwoorden explicieter zijn geworden. Om hiphop te verwijten dat (jonge) mensen oppervlakkig zijn, is volgens mij het gevolg van misplaatste romantisering van het verleden, en een kwestie van de bijbelse splinter en balk in de ogen zien.

Het is de moeite waard om te vermelden dat, hoe belachelijk de gangstercultuur in hiphop vaak ook lijkt, dit wel degelijk voortkomt uit echt bestaande maatschappelijke situaties in de Amerikaanse achterbuurten. Zelfs door hiphopkenners wordt de realiteit hiervan vaak genegeerd of te simpel neergezet: het is voor Europeanen moeilijk om deze harde, liberale Amerikaanse cultuur te begrijpen, hoeveel tweederangs overvallertjes uit de Bijlmer ook de moeite doen om ook de Scarface uit te hangen. Een aangename manier om meer inzicht te krijgen in de nuances van het harde leven in (zwarte) Amerikaanse achterbuurten is het kijken van de briljante serie The Wire van David Simon en Ed Burns.

- Rappers klinken allemaal hetzelfde.

Nou nee, sorry. Rap, toch wel het belangrijkste kenmerk van hiphop als genre, is wel degelijk een kunstvorm waar sommige mensen beter in zijn dan andere, en waar verschillende rappers hun eigen stijl in ontwikkelen. Het is niet 'een soort zingen', 'praten over beats' of 'stoere slogans uitslaan'. Het is een manier om vocale patronen over een ritme heen te leggen waarbij de stem als instrument wordt gebruikt, en waarbij de klank, het ritme en het volume van de woorden vaak belangrijker zijn dan de inhoud. MC's gebruiken in hun rhymes rijmpatronen, vocale percussie, jazzscats en stukken zang en spoken word, en proberen klank en lengte zo af te wisselen dat het afwisselend is, en er toch een eenheid ontstaat. Het is veel en veel moeilijker dan het misschien lijkt, wie daar niet van overtuigd is moet maar eens een hiphopbeat downloaden en proberen een eigen rhyme te schrijven.

En wie beweert dat 'alle rappers hetzelfde klinken' moet maar eens achter elkaar een nummer van Common, Atmosphere, Outkast en 2PAC opzetten (bij voorbeeld). Dat soort gelul bestaat rond alle soorten muziek, denk ik, veel mensen vinden ook alle jazz hetzelfde klinken, of alle hardrock. Tsja...

- Hiphop is als genre beperkt.

Daar ben ik niet van overtuigd, hoewel ik kan begrijpen dat het zo lijkt, met de stortvloed van TMF-gebazel die de meeste mensen dagelijks te verwerken krijgen.
Een belangrijk argument hiertegen is dat hiphop in feite alle andere soorten muziek in zich kan opnemen. Van oorsprong put het genre vooral uit disco en funk, maar intussen gebruiken de muzikanten ook rock, klassiek, jazz, folk, elektro, enz. Alleen dit al maakt de mogelijkheden van het genre theoretisch eindeloos. Dat er een grote commerciële druk is om steeds dezelfde platgetreden paden te betreden is dan weer een heel ander verhaal natuurlijk, maar weer iets dat geldt voor alle soorten muziek: waar is de grote vernieuwing in de elektro-rockgolf die de laatste jaren over ons heen spoelt?

Wat mijzelf in mijn hiphop-periode ook erg aantrok in de muziek is de speelsheid en de directheid die je erin terugvindt. MC's rappen vaak heel direct over hun eigen leven en hun omgeving, en op de platen is vaak nog plaats voor allerlei kleine grapjes: geluidjes, rollenspelletjes, etc. In vergelijking daarmee vind ik moderne rock vaak nog steeds een beetje navelstaarderig en monotoon. Ik ben indertijd ook vanuit de alternatieve rock naar hiphop gaan luisteren omdat ik een beetje genoeg had van de nieuwste überhippe, slecht geklede studentenband uit Londen of Brooklyn die me chagrijnig aankeek vanaf de albumhoes. De speelsheid die platen als Sgt. Pepper's kenmerkt, vind ik toch eerder terug in hiphop dan in alternatieve rock.

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat mijn grootste hiphopperiode ook samenviel met mijn grootste wietperiode. Ik wil hier geen reclame maken voor drugs, en ook het genre niet tekort doen, maar er zit volgens mij een kern van waarheid in dat hiphopbeats het beste smaken onder invloed van marihuana. Ik vermoed dat de meeste liefhebbers perfect weten waar ik het over heb, en wat dat betreft is het raar dat dit niet vaker wordt genoemd in dit soort discussies.

Weer een hele discussie gemist tijdens het typen, zie ik... In wat voor hypercultuur leven we toch ook...

Nee, hiphop gaat over alles, óók over die onderwerpen. Maar idd, rockonderwerpen liggen vaak in diezelfde richting.

Mooi beschreven Sandokan-veld. Om even een paar puntjes kort aan te halen:
De Hip-Hop die ik beluister gaat grotendeels niet over zuipen, chicks en auto's. Je mag me dan wel selectief noemen, maar een groter deel gaat nog steeds om jezelf te bewijzen, door te jezelf te bewijzen. Dat kan op een "straatachtige" Hip-Hop manier, maar ook op een taalvaardige manier. Verder luister ik eerder Hip-Hop die op emoties inspeelt, in de plaats van aan het oppervlakte te blijven. Maargoed, misschien ben ik ook maar een raar ventje

Verder, over de achterbuurten: Om een beeld te krijgen kan je niet simpelweg een serie kijken. Hoe goed gemaakt dan ook (The Wire moet ik nog steeds bekijken), en hoewel er vast elementen en kenmerken in zitten die kloppen, de enige manier is natuurlijk om er zelf heen te gaan. En dat raad ik iedereen eigenlijk af. Ik heb zo bijvoorbeeld de achterwijken rond Kaapstad (Z-A) gezien, en dat is gewoon groter dan Groningen. Ik heb de achterbuurten in Las Vegas gezien dat bijna pal naast het gok centrum zat. Maar zelf ben ik er niet helemaal in geweest, dat is gewoon levensgevaarlijk. (Ik zou zelf ook niet zomaar de Bijlmer inlopen, maar dat is een ander verhaal).

Over je muziek uitleg ben ik het grotendeels eens. Hoewel rap wel een zangtechniek is, maar dat komt grotendeels overeen met jou uitleg.

En over wiet: Ja dat heeft invloed. Ligt er wel aan welk soort Hip-Hop natuurlijk. Maar veel Hip-Hop is ook gemaakt onder invloed (ik verdenk Method Man-Tical bijvoorbeeld, de titel verwijst er zelfs naar). Ik moet nog steeds Flying Lotus proberen met komkommer

Ik geniet na gestopt te zijn met blowen gewoon nog evenveel van hiphop. Al steek ik er voor Snoop Dogg bij de komende parkpop natuurlijk wel weer eentje op.

Ho, dat laatste heb ik ook niet beweerd, daar heb je natuurlijk ook groot gelijk in. Mijn punt was, dat hiphop van oorsprong erg samenhangt met de straatcultuur van de Amerikaanse achterbuurten, een cultuur die wij in Nederland (/Vlaanderen) niet echt op die manier kennen, en die volgens mij daarom ook nogal vaak verkeerd begrepen wordt. Je kunt punk ook niet los zien van de cultuur van Engels arbeidersjongeren midden jaren zeventig, en countrymuziek niet met de cultuur op het Amerikaanse platteland. Het niet zien van deze culturele context levert volgens mij vaak onnodige vooroordelen op, waarbij mensen er vanuit gaan dat de rappers dom of patserig zijn, terwijl de gangsterhouding wel degelijk samenhangt met bepaalde culturele achtergronden (of de rappers hier integer en authentiek in zijn, verschilt natuurlijk per voorbeeld).
The Wire beveel ik hoe dan ook warm aan: behalve dat het de verpaupering van de Amerikaanse binnenstad mooi in beeld brengt, is het ook nog de meest briljante tv-serie die ik ooit heb gezien, met geweldige verhalen en prachtige karakters.

@MJ: Hier was mijn punt alleen maar dat de meeste muziek in de geschiedenis, vooral wat populair is onder jongeren, grotendeels gaat over tietjes en auto's, en dat het oneerlijk is dit alleen hiphop te verwijten.

Bedankt voor de reacties. Zie je wel dat het kan?

Pink Floyd??

Volgens is dat een beetje overschat. Als je high bent zou je zelfs - ja, zelfs! - metal kunnen waarderen. Ik persoonlijk zet om de een of andere reden altijd Pink Moon van Nick Drake op. En dan op repeat. Maar dat... heeft nietzoveel met hiphop te maken. How's that!

Eh...nou nee.

Zeker in die tijd luisterde ik toch eerder naar muziek met een fijne, relaxte groove erin.

Zoals Fabblewaps al aangeeft, hoef je niet persé te blowen om hiphop te luisteren, maar het helpt volgens mij wel om het te leren waarderen. Ik vond het gewoon apart dat 'de groene factor' nooit wordt genoemd in discussies over het genre op deze site.

Hoe mensen stoned naar Pink Floyd kunnen luisteren is me dan weer een compleet raadsel, maar dat is een discussie voor another place, another time.

Het zal dan wel zo zijn dat The Chronic als je high bent geweldig klinkt - al denk ik dat het niet zo bijzonder veel zal verschillen als je het nuchter beluisterd - maar daarmee doe je de muziek toch echt tekort. Je zou wellicht wat harder (met de nadruk op 'wat') lachen om de - al bijzonder lachwekkende - teksten.

The Chronic is voor feestjes, de ware stoner wendt zich tot Madlib.

Ik, de muziek tekort doen? Ik heb net duizend woorden geschreven over de muzikale voordelen van hiphop, joh! Give me some props!

Geen fan, geen hater. Ben nooit veel verder gekomen dan de Beastie Boys (zal wel geen pure hip-hop zijn denk ik zo) en DJ Shadow (ook niet echt).

Heb nu een paar dagen Donuts van J Dilla in m'n playlist staan en dat is gewoon retegoede muziek: veel afwisseling , leuke samples, het ademt een '70's (soul) sfeer uit maar dan modern. Vrij abstract maar zeker niet te. Ja fijne plaat dit, dit ligt wel in m'n straatje

Wiet is een veel voorkomend onderwerp, maar was uit origine juist taboe in de Hip-Hop (jaren 80'). Ik denk dat de invloed van wiet op Hip-Hop als in zijn totaliteit vaak overschat wordt, alhoewel het in bepaalde hoeken en kanten zeer zeker veel voorkomt. Dat veel luisteraars van Hip-Hop blowen durf ik niet met zekerheid te zeggen. In Nederland kom je sowieso vaak in sferen waarbij je wordt aangezet tot wiet (foute woordkeuze; maar het gaat om het punt). Ik luister al jaren Hip-Hop met veel plezier, maar ik heb nog nooit een joint aangeraakt, gewoon omdat ik er geen behoefte aan heb. Dat gaat prima.

Dr. Dre op Express Yourself (N.W.A.)

om vervolgens op 2001 een groen wietplantje op de voorkant te zetten

Ik heb nog nooit geblowt en vind al dat wiet-gedoe rondom hiphop ook onzin. Het is voor vele een leuke aanwezigheid, maar het is nonsens dat je voor bepaalde albums verplicht een joint moet opsteken om het te voelen imo.

En de mentor te worden van een zekere Snoop, zo´n beetje de personificatie van de ´brain damaged brother´.

Maar goed, de man heeft een punt.

En je debuut album The Chronic te noemen. Ik denk dat hij daar nog terug is op gekomen. Aangezien het Detox ervoor nog jaren op zich laat wachten.

ach ja lou reed(om maar iemand te noemen) beweerde ook ooit eens "never taken drugs".

Rappers are actors.

Alsof Metal per definitie slechte muziek is als je niet high bent.



Kanye West - We rappers are role models we rap we don't think

Sowieso.


Niet tot je op Michael Hurley stemt!

Lou Reed is eigenlijk ook een rappert. No shite.

Leuk om dit allemaal te lezen, maar ik denk dat we uiteindelijk een zelfde soort topic bij elk genre kunnen maken.

Ja, hoewel dat helemaal niet erg is. Bovendien zijn de vooroordelen en de kritiek bij albums bij het Hip-Hop genre net wat groter dan bij andere.

@ De wiet discussie: Ik promoot het ook niet. Maar je beleving veranderd er wel door, en in sommige soorten Hip-Hop (vooral waar lomere beats worden gebruikt) kan je het meer gaan waarderen. En ook de teksten, sommigen gaan helemaal kapot op Hef Maargoed de nadelen wegen uiteindelijk toch zwaar, de effecten verschillen natuurlijk per persoon, en de muziek kan je ook waarderen zonder dat soort middelen.

Ik zet meestal gewoon een chille reggaeplaat op, of iets als Cypress Hill, met de bedwelmende beats etc., past gewoon goed bij het moment en de sfeer.

En heus niet alleen in hiphop word veel wiet gerookt of erover gerapt, vergeet (buiten natuurlijk reggae/jungle) dat veel punk rockers en metalheads (in mindere mate) ook veel wiet roken.
Alleen word in die muziek daar niet echt over gezongen.

Ik heb het over niet liefhebbers met plausibele redenen, jij maakt daar bevooroordeelde user van.

m.a.w. Je verzint weer je eigen waarheid, dus kan en hoef ik er niet serieus op reageren.

Ik heb he tdan ook niet over muzieksmaak ik heb het over stijlkenmerken

m.a.w. Je verzint weer je eigen waarheid, dus kan en hoef ik er niet serieus op reageren.



Blijkbaar....Inderdaad blijkt dat voor jou

m.a.w. Je verzint weer je eigen waarheid, dus kan en hoef ik er niet serieus op reageren.

In hoevere weet jij of ik wel of niet bekend ben met diverse soorten hiphop?. Dat ben ik nml wel dat heb ik al meerdere malen duidelijk aangegeven. Maar dat komt de jou niet uit want het is zo'n makkelijk bruikbaar argument om tegenstanders de mond te snoeren Daarnaast hoeveel moet ik weten om een persoonlijk oordeel of mening te vormen.



Ik ben niet ongenuanceerd geweest. Ik ken mezelf. en als jij goed leest en eerlijk naar jezelf bent dan zul jij dat ook toe moeten geven.

Neem als voorbeeld dit berichtje. Ik neem weer de moeite om jou iets duidelijk te maken en uitleg te geven. en dat terwijl jij me al van allerlei kenmerken en karaktertrekken hebt beschuldigd.



Even beter lezen MJ...probeer de context te begijpen i.p.v. direct te vallen over de term puberale driftkikker.

Daarnaast, ben jij zo vriendelijk tegen mij? wie ben jij dat jij mij de les denkt te moeten lezen terwijl je zelf je iedere keer schuldig maakt aan datgene wat je mij in de schoenen denkt te moeten schuiven?



Jij mag Jeroen zeggen, hoe heet jij eigenlijk?

Wederom een goedemiddag, Jeroen dus.
Dit is wel een hele makkelijke uitweg, dat laatste. Het is mijn mening dat jij bevooroordeeld bent, dat is mijn recht. Als je er niet serieus op wilde reageren had je verder ook hier beter kunnen stoppen met typen i.p.v. door te gaan. Maar daar maak ik mezelf ook wel eens schuldig aan.
Daar heb je het idd óók over, dat was zelfs het punt waarmee ik het met je eens was, maar nu haal je iets door elkaar. Ik doel op dit (in jouw geval); ik heb cursief gezet wat onjuist is: Ik weet niet welke albums je hebt geprobeerd, maar iig niet het type albums waar je op zoek was denk ik. Je hebt namelijk zelf gezegd dat je zoekt naar inhoud en persoonlijkheid binnen muziek (correct me if I'm wrong), en daar zit hiphop vol mee. Zoals ik al heel wat vaker zei, ik oordeel niet over je smaak, want dat kan niet endat wil ik ook niet en dat was geen enkele keer mijn bedoeling de laatste dagen, ook al is het uit uitgelopen naar een discussie die eigenlijk nergens meer over ging. Wanneer je er behoefte aan hebt stuur ik je een gehele waslijst artiesten via de PM, maar dat moet je zelf maar laten weten. Ook al vind je deze artiesten kwalitatief niks, dan heb je iig hoort dat hiphop wél diepgang en wél persoonlijkheid heeft.

Dit vind ik gewoon een zwakke reactie. Ik verzin het? Het is gewoon waar, maar ik zal het maar iets anders formuleren: IK VIND dat er heel veel users waren die het veel soepeler oppakte.
Hiermee verwijs ik je naar het deel waarin uitleg dat hiphop wel degelijk persoonlijkheid e.d. heeft. Wanneer jij concludeert dat het dat niet heeft, kan ik zelf concluderen dat jij niet de albums hebt gecheckt met de onderwerpen die jij graag hoort. Beter gezegd: het lijkt me heel erg sterk.
Uiteraard weet jij zelf dat het best, maar ik kan puur beoordelen achter mijn PC hoe ik jouw berichten opvat. Jij vindt mijn berichten ongetwijfeld grof, beledigend o.i.d., maar ik ken mezelf toevallig ook het best en ik weet dat ik niemand direct heb beledigd.
Nu moet je niet gaan wijzen. Ik zelf heb nog, veruit, de meeste uitleg en tekst gegeven de afgelopen dagen. Beschuldigen? Tja, dat is dan jouw waarheid, om je eigen woorden maar te gebruiken. M.i. heb ik dit niet op een persoonlijke manier gedaan o.i.d.
Ik vind de term ''puberaal driftkikkertje'' gewoon onnodig, waardoor ik dat deel onvriendelijk opvat. Wanneer ik jou een bevooroordeelde user noem vind je dit blijkbaar ook niet prettig en kom je hier op terug. En nogmaals, ik zelf heb nooit iemand direct beledigd o.i.d., alhoewel ik het wel kan snappen dat mijn toon wel zo over kon komen, maar de gehele discussie was er eigenlijk nooit sprake van enige vriendelijkeheid tussen de desbetreffende users, nu heb ik alles gewoon netjes en correct getypt imo.

Ik heet ...., ben 21 jaar, ben zo'n 1,80 m lang, heb bruin haar en woon in ..... In huize .... bent u altijd welkom voor een bakkie, een pilsje en/of een conversatie over de muziekwereld.

Edit: volgens mij barst mijn bericht van de sphellvauten, maar dat neem ik mezelf voor lief vandaag.

Wel lief tegen elkaar doen vandaag, he?

Wat ik schreef is geen feit maar een gegeven want zo staat alles beschreven in dat boek waar velen zich aan houden.

Dat pop encyclopedie bevat beweringen en zeker omtrent genres als, Hiphop, soul, funk en reggae die nergens op slaan.

Jazz komt er niet in voor en waarom niet. Jazz was er al en was minder populair bij de grote menigte en word samen met klassiek beschreven als non pop muziek.

Alle overigen muziek genres staan erin wat ook nergens op slaat als je beweerd dat het allemaal pop is.

Het probleem met dat soort beweringen is dat er discussies ontstaan die nergens op gebaseerd zijn en ongeloofwaardig worden omdat de mensen die erin geloven altijd gelijk hebben.

Rockers hebben altijd een hekel gehad aan Hiphoppers al vanaf het begin. Ik denk niet dat het te maken heeft met de muziek maar met het imago genaamd afro amerikaan zoals al eerder beschreven werd hier aanstootgevend gedrag en agressieve houding.

Vergeet niet dat Post Punk en verwanten en metal verwanten allemaal aanstootgevend waren zowel muziek als gedrag en kleding.
Door er onverzorgd bij te lopen hebben mensen daar ook geen goed beeld van ook al zijn deze mensen aardig.

Bij hiphop is het vaak een slecht imago vanwege non hiphop artiesten als Wayne en de rest van cashmoney records.

Maar ook vroeger Sugarhill Gang was fake. Scoorden goed maar vielen al gauw door de mand met slechte muziek en teksten.

Bands als The Greatfull Death en Janis Joplin kan ik wel waarderen maar het gros is niets en meestal gefixeerd op bekendheid en natuurlijk heel veel geld in plaats van goede muziek te maken.

Orgineel was mijn opmerking niet serieus bedoeld. Maar het onderstaande vind ik toch absoluut niet kloppen. First of all. Ik ken die hele pop encylopedie niet, en het kan me eerlijk gezegd ook aan mijn reet roesten wat men daar over pop denkt te weten. Een beetje serieuse muziekliefhebber haalt zijn mening over een genre, niet uit de beweringen van een boekje maar gaat zelf op onderzoek uit.

Ten tweede rockers hebben absoluut niet van ouds her een haat jegens hiphoppers. Neem nou een oud gediende als Peter Gabriel. zanger bij de symfonische progband genesis. In meerdere interviews gaf hij aan groot respect te hebben voor soul muzikanten. Op Ovo milenium show staat zelfs een rap nummer. Radiohead(een andere rockband) is enorm geïnspireerd door DJ shadow.

Dat Postpunk en Metal aanstootgevend gedrag vertonen ga ik niet ontkennen. Net zo(hoewel in mindere mate) als hiphop kent het genre zijn excessen. Muzikanten die te graag Punker willen zijn maar zo een randje om hun muziek hebben waardoor ik het niet meer genietbaar vind.

Dat het gros is gefixeerd is op bekendheid en heel veel geld in plaats van goede muziek maken, is volgens mij niet waar. Tuurlijk er zijn meer als genoeg rockbands met pop sensibilities maar nog veel meer integere muzikanten die rock veel breder nemen dan de gebruikelijke hardrock en poprock. Kijk eens naar de latere Talk Talk(spirit of eden), King crimson,Gentle Giant,Godspeed you black emperor Etc. sowieso is postrock een prima keuze om mee te beginnen als hiphopper. de eerder genoemde peter gabriel is ook een aanrader van jewelste.

Hiphop is trouwens wel degelijk een van de meest populaire genre's tegenwoordig. Helaas wel telkens de Verkeerde artiesten zoals lil wayne,nas,notorious big,eminem,snoop dog etc. Voor mij artiesten waarmee ik niks kan.