menu

Hier kun je zien welke berichten Dance Lover als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Arcade Fire - Reflektor (2013)

4,5
De verwachtingen waren hooggespannen maar Arcade Fire maakt het helemaal waar!

Reflektor, Joan of Arc & Afterlife mogen zich nu al regelrechte klassiekers noemen. Reflektor behoeft eigenlijk geen betoog meer, ongelofelijk sterk en gelaagd nummer met een heerlijke percussie. Hoogtepunt is de breakdown na bijna 5 minuten waar David Bowie de troepen vocaal komt versterken en een pianoriedeltje de boel succesvol voort blijft stuwen, terwijl iedereen aan het dansen is geslagen.

Joan of Arc, is ook zo`n gelaagd nummer met veel fraaie elementen. Zo neemt Régine Chassagne enkele Franse lyrics voor haar rekening. En dat doet ze op zo`n manier dat ik mij afvraag waarom zij geen eigen nummer in mocht zingen hier. Nummers als Haïti & Sprawl II behoren niet voor niets tot mijn favoriete Arcade Fire nummers! Afterlife mag dan een simpele tekst hebben, dit nummer weet mij emotioneel ten zeerste te raken. Vooral omdat ik dit jaar ook een leuke vakantieliefde in Brazilië heb opgedaan waar de vonken in het begin vanaf sprongen, echter na een half jaar bleek de afstand toch onoverbrugbaar. Ondanks de trieste boodschap van een verdwenen liefde, zorgen alle muziekinstrumenten er wel voor dat je jezelf ergens in Zuid - Amerika waant. Stilzitten op dit nummer gaat mij maar moeilijk af.

De overige nummers mogen er ook zeker zijn, maar moeten vaak nog wat groeien. We Exist is een fantastische nu - disco variant op de overbekende beat van Billie Jean van Michael Jackson. Natuurlijk geeft Arcade Fire hier zijn eigen draai aan. De beat wordt steeds meer naar de achtergrond verdrongen om plaats te maken voor meer vocalen en meer emoties. Zwaar verslavend nummer, waarbij je lekker kunt swingen terwijl Michael Jackson vrolijk voorleeft.

De nummers die volgen geven perfect aan waarom ik zo`n groot fan van Arcade Fire ben. Ze doen waar ze zelf zin in hebben en beperken zich nimmer tot 1 genre. Flashbulb Eyes is een logische reactie op Haïti, jammer dat dit nummer maar zo kort duurt. Here Comes The Nighttime is een lief en speels nummer met de overbekende tempowisselingen waar ze om bekend staan. Het slotakkoord is springerig zoals Animal Collective dat kon in zijn hoogtijdagen. Geweldig hoe er tussen al die chaos en drukte weer ritme in het nummer komt als Win Butler de vocalen gaat bedienen. Normal Person is een uitstekend rocknummer dat ik echter niet te vaak moet horen, alhoewel ik hier live zeker op uit mijn dak zou gaan. You Already Know is tenslotte een catchy en schattig popnummer, waarvan ik niet genoeg kan krijgen.

De 2de schijf bezorgde mij in het begin niet gelijk een halleluja gevoel. Met name het duo Awful Sound (Oh Erydice) & It’s Never Over (Oh Orpheus) vond ik na een paar keer draaien maar vreemde eenden in de bijt. Gelukkig ben ik alsnog helemaal bijgedraaid, in beide nummers schuilt een schat aan emoties. Ze weten mij nu gemakkelijk te ontroeren en kennen mooie muzikale arrangementen, net zoals Supersymmetry zich omvormt van een prachtig dromerig luisterliedje tot een pompende DFA track. De laatste 5 minuten vind ik echter wat teveel van het goede. Nogal pretentieus zelfs, om te denken dat iedereen 5 minuten naar bijna niets gaat zitten luisteren. De track had na 6 minuten gewoon op slot gegooid moeten worden of men had de laatste minuten groots uit moeten pakken of tenminste afsluiten met wat mooie ambient of zo.

Ondanks enkele (kleine) minpunten levert Arcade Fire gewoon weer een meesterwerk af!

En ik kan niet wachten totdat ik ze een keer live mag zien. 4,5*

Gorillaz - Humanz (2017)

4,0
Saturnz Barz, Momentz ( die kinderstemmetjes en die beats, wow! ) & Submission dragen het eerste deel van het album, stuk voor stuk ijzersterke hiphop platen die ik graag op de dansvloer wil horen. Ascension vind ik redelijk maar Strobelite even daarvoor vind ik teveel lijken op een foute jaren `70/80 plaat, al is er nog een kleine kans dat hij uitgroeit tot een heerlijk foute discoplaat, variatie kun je deze plaat immers niet ontzeggen.

De interludes zijn belachelijk, vindt dat veel te hol en pretentieus gebracht, leuk op papier misschien maar wat voegt het toe aan het geheel?! Charger gaat gelukkig op dezelfde voet verder als het briljante drietal van even daarvoor, zij het in dansbare rock electro gegoten, al had Grace Jones aandeel wel wat groter mogen zijn. Ontkracht voor mij echter wel de kritiek die dit album krijgt dat de gastartiesten teveel speelruimte zouden krijgen. Tot nog toe voelt het aan als een waar Gorillaz feest, inconsistent weliswaar, maar de nummers afzonderlijk blijven intrigeren en om aandacht vragen.

Andromeda is een schattig en lief nummer, heeft nog genoeg potentieel om verder te doorgronden en groeien voor mij. Met Busted and Blue belandden we helemaal in rustig vaarwater, weet nog niet wat ik er van moet vinden, Carnival borduurt wat voort op de duistere setting van Saturnz Barz, klinkt wel oke. Opveren doe ik net als bij ''Momentz'' pas echt weer bij ''Let me Out'' hoorde dat nummer gisteren voor het eerst in een club en dat klonk verrassend goed! Fijne BANGER!

In het slotstuk valt mij vooral het speelse We Got the Power op, heerlijke drive naar voren heeft dat nummer. En Sex, Murder, Party natuurlijk, fijn ingetogen nummer met flink wat onderhuidse spanning en klinkt best sexy. She`s My Collar is fijn dansvloermateriaal! Alleen Hallelujah Money vind ik nog steeds een nummer wat niet vooruit te branden is, aandeel Benjamin Clementine is hier meer dominant dan Gorillaz kan hebben, al is het ook zeker niet slecht. Bonustracks volgen nog.

Ik had het niet verwacht maar er beklijft meer dan ik van tevoren dacht. Geen conceptalbum, maar een afwisselend geheel aan muziekstijlen, luistert uitstekend weg. Schrijf Saturnz Barz, Momentz, Andromeda, Let Me Out en We Got the Power maar vast op als toekomstige Gorillaz klassiekers! 4*

Moderat - MORE D4TA (2022)

4,0
geplaatst:
Eerste reactie: wow!

Drum Glow doet mij zelfs denken aan Burial in zijn hoogtijdagen. Sowieso is alles prachtig atmosferisch en tegelijkertijd rijk geproduceerd met veel rond borrelende geluiden en een heerlijke combinatie tussen melancholische klanken en opzwepende beats. De drop tijdens Neon Rats gaat live gegarandeerd voor vuurwerk zorgen, wat een opbouw ( die vervormde geluiden op het laatst voor de drop! ).

Ik vind de tracks ondanks de duidelijke Moderat signatuur ook best van elkaar verschillen en dat is positief te noemen. Een nummer als Undo Redo is lekker gejaagd terwijl Neon Rats in eerste instantie terug lijkt te grijpen op UK garage. Soft Edit is dan juist weer een kort en fijn rustpunt tussen alle drukte door. Numb Bell lijkt soms een sample van Madonna`s Like a Virgin te bevatten, beetje poppy maar garneert de maaltijd soms met een juiste lading distortion.

De mannen flikken het dus weer. Wat een spannend, gelaagd en dansbaar album!

Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (2019)

4,5
Inmiddels 2 x beluisterd, echt een plaat met talloze hoogtepunten; of het nou de stemmige sprookjesvoordracht bij het eerste nummer, de speelse ritmes van Leviathan, het mysterieus startende maar steeds levendiger wordende Ghosteen of de prachtige afsluiter betreft. Andere favorieten:
Bright Horses, Sun Forest en Galleon Ship. Genoeg mooie melodieën gehoord!

Fantastisch hoe Cave weer geheel compromisloos te werk is gegaan. Juist die eigenschap maakt dat zijn muziek altijd zo urgent blijft. Ongelofelijk hoe deze man kwaliteit blijft leveren. Een humaan album met genoeg muzikale begeleiding om heerlijk in te verdwalen! 4,5*