menu

Hier kun je zien welke berichten jelmer19 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Akrobatik - Absolute Value (2008)

4,0
Blijft voor mij toch een leuk album.
Dit album is mijn eerste echte kennismaking met Akrobatik maar dit smaakt toch wel naar meer. Er staan op deze cd toch een aantal aangename en vermakelijke nummers. Waar ik in het begin de producties nog iets te druk en chaotisch vond, bevallen deze tracks me ook al stukken beter. Nummers als ''Step it up'' zijn gewoon lekker agressief gerapt en ook al tillen ze het album niet echt naar een hoger niveau, echt slecht vind ik het ook niet. Af en toe gewoon wel eens lekker.

De nummers waarin het wat rustiger aan wordt gedaan, genieten naar mijn mening wel meer kwaliteit en dit zijn dan ook de nummers die ervoor zorgen dat ik deze plaat nog regelmatig beluister. Kindred is voor mij de absolute topper op deze cd en wat mij betreft 1 van de aller sterkste nummers uit 2008. Een relaxte beat en erg sterke lyrics!! Ook nummers als ''Rain'' en ''Front Steps Pt. II'' bevatten de zelfde sterke punten.
Akrobatik zelf vind ik op de rest van de plaat ook zeer aangenaam. Naast dat de meeste teksten gewoon goed zijn, heeft hij een aangename flow en fijne stem om naar te luisteren.

Wat zeker ook een goeie track is die me steeds beter bevalt is het nummer met ''Lil Brother''. De 2 mannen weten bijna altijd weer te boeien en zorgen weer voor een leuke featuring op deze cd.

Er wordt op Absolute Value gewoon een goeie middenweg gevonden en goed gevarieerd, dan weer een iets drukkere track, opgevolgd door een rustig of weer een iets agresiever nummer. Dat zorgt er misschien voor dat niet elke track even sterk is maar luister wel lekker weg en maakt een appart geheel dat mij goed bevallen is.

4* sterren

D'Angelo - Voodoo (2000)

5,0
D'angelo, heeft 2 officiele studioalbums gedropt. Beiden zijn toppers maar deze plaat is toch echt een regelrechte klassieker. En Voodoo is wat mij betreft het sterkste (nu)soul album van de afgelopen 10 jaar. Wat heeft deze plaat niet. Alles wat een goed album moet bezitten heeft deze plaat. Ten eerste en zonder meer het belangrijkste aspect. De sfeer. Deze plaat ademt niks anders uit dan een ongelovelijk relaxt sfeertje.

Ook al zit je in een saaie lege kamer waarin geen gezelligheid is te bekennen. Bij het luisteren naar de D'angelo en een overvloed aan fenomenale muzikale begeleiding moet iedereen zich toch in een compleet andere atmosfeer wanen.
De heerlijke baslijntjes, blazers, piano, drums en het gitaarspel. Eén meeslepend geheel.

D'angelo neemt je mee op reis. Een reis door verschillende genre's als: Soul, Funk, Jazz en een vleug R&B. Dit alles wordt zo uitgevoerd dat het herkenbaar is, maar tegelijk ook uniek in zijn soort. Een album dat terug doet denken aan de muziek uit de jaren 60/70 maar tegelijk ook weer iets van deze tijd heeft.

Geen refreintjes die constant herhaald worden maar muziek die vanuit het hart, het gevoel, vanuit ''the soul'' gemaakt is. Geen nummertjes van 3 of 3,5 minuut maar meeslepende nummers van 5,6 of 7 minuten. Geen vervelende computergeluidjes maar het gevoel van een exclusief live-concert.
Geen geforceerde stemmetjes van jonge R&B sterren die net hun eerste borsthaar ontdekt hebben, maar een stem waarmee je alle kanten op kan en die beheerst de lage en vooral de hoge toontjes tevoorschijn tovert. Niet ''over the top'', maar op een ontspannende manier die heden ten dage alleen hij beheerst. Op vele momenten doet D'angelo mij dan ook denken aan meneer Marvin Gaye. Niet op geheel dezelfde wijze maar wel met de zelfde insteek.

Dit is een puur meesterwerk waar zeer weinig Nu-soul en R&B artiesten aan kunnen tippen en ik denk de komende jaren ook niet meer aan zullen tippen. Een ongeëvenaarde plaat die op een appart plateau staat waar weinigen bij kunnen komen.
Niks meer dan lof en 5 sterren!!

Darrell Banks - Here to Stay (1969)

5,0
Een klein jaartje geleden kwam ik via een site toevallig dit nummer van Darrell Banks tegen.
Dit sprak mij zo aan dat ik opzoek ging naar meer werk van hem. Opvallend was, dat Darrell maar 2 albums heeft gemaakt in zijn gehele carrière. Maar na wat zoeken op het internet blijkt hier een reden voor te zijn. Zoals wel meer soullegendes is ook hij vermoord. Hieronder een verslag van zijn leven en hoe deze abrupt eindigde.

Darrell Eubanks werd geboren in Mansfield, Ohio op 25 juli 1937. Enkele jaren later verhuisde hij met zijn familie naar Buffalo, New York. Daar groeide hij net zoals vele andere Afro-Amerikanen op in de zwarte kerkengemeenschap waar hij vanwege zijn zangtalenten ook al snel begon te zingen. Zijn zangkunsten bleven niet onopgemerkt en kort daarna begon Darrell met lokale soulgroepen samen te werken en zingen. Rond die tijd begon hij ook al met het optreden in kleine barretjes en kleine nachtclubs waar hij vooral covers zong van de grote namen binnen de soul op dat moment. In de jaren 60 raakte hij bevriend met Doc Murphy die hem een kans gaf in 1 van de grotere clubs van Buffalo genaamd Club Revilot. Dat was een succes en zo geschiedde dat Darrell snel daarna via Murphy in contact kwam met Lebaron Taylor. Deze was net begonnen met het opzetten van een nieuw label en productiebedrijf.
Zijn eerste grote hit: ''Open the Door to Your Heart'' schreef hij samen met Donnie Elbert die hij al eerder in Buffalo ontmoet had. De hit zorgde voor een voortreffelijk debuut van het label, alleen Elbert was niet blij toen hij zag dat alleen Darrell Banks de credits kreeg voor het schrijven van de songtekst. Op latere uitgaven van het nummer werd weergegeven dat Elbert het nummer samen met Banks heeft geschreven. Het grappige is dat dit het enige nummer is dat Darrell ooit geschreven heeft. Daarna liet hij dit altijd door anderen doen. Hij kwam met nummers als Our Love (Is In The Pocket) en Somebody, Somewhere Needs You. 2 uitstekende soulnummers.
In 1967 werd hij getekend bij Atco, waar hij ook zijn eerste album uitgaf genaamd: Darrell Banks Is Here!
Er werden 2 singles uitgebracht. 1 daarvan met de nummers Here Come the Tears en I've got that Feelin De andere single bestond uit de nummers Angel Baby en ''Look into the Eyes of a Fool''. Helaas voor hem kwamen deze nummers niet in de Charts terecht.

2 jaar later kwam dan de opvolger ''Here to Stay''. Het album is geproduceerd door Don Davis en moest de grote doorbraak van Darrell Banks worden. Helaas is het hier nooit van gekomen. Wel werden en nog enkele singles uitgegeven maar ook deze werden nooit opgepakt door het grote publiek. Banks die altijd gezien werd als een magnifieke entertainer en iemand die zich thuis voelde op het podium was daarbuiten iemand met een heel ander gezicht. Door veel mensen werd hij omschreven als een chagrijn en licht ontvlambaar persoon.
De reden dat zijn album nooit echt van de grond kwam heeft misschien wel te maken met het feit dat Banks enkele weken na de release van zijn 2e album werd neergeschoten. De man met de heerlijke stem werd doodgeschoten door politieman Aaron Bullock die buiten diensttijd een avondje omging met Marjorie Bozeman, de vrouw van Banks. Toen de 2 na afloop van een gezellig avondje stappen terug kwamen stond de soulzanger te wachten in zijn auto voor het huis en kwam naar Marjorie toelopen om haar vervolgens bij de jas beet te pakken en te zeggen dat hij met haar wou praten. De date van Marjorie identificeerde zich daarna als politieagent en droeg Banks op om zijn vrouw los te laten. Volgens de verklaring die het 2-tal later afnam trok Banks toen een revolver en richtte deze op politieagent Aaron Bullock. Deze reageerde door te bukken en vuurde daarna 1 schot die Banks trof in de nek. Later overleed hij aan zijn verwonding in het ziekenhuis in Detroit.
Zoals gezegd een abrupt einde van zijn leven en van zijn zangcarrière die nooit echt doorbrak. Zijn eerste single werd zijn grootste hit, maar daarna heeft hij nog wel 2 pareltjes van albums achtergelaten. De stem die soms zo lekker schreeuwend en rauw overkomt bij de hogere noten is vastgelegd op ''Darrell Banks is Here!'' en deze plaat maar is daarna het zwijgen opgelegd.

Dit album is soul zoals ik het graag heb. Ballads worden afgewisseld met goed swingende soul en Darrell's stem doet het daar perfect op. Neem een nummer als Forgive Me of het fantastisch gezongen We'll Get Over En ga zo maar door. Hier valt genoeg op te genieten. Niet al te bekend maar soul op z'n best is wat Darrell Banks voor ons heeft achter gelaten. Een vergeten soul zanger, maar iemand die ik nooit meer vergeet.

Gordon Chambers - Love Stories (2007)

4,5
Gordon Chambers zal voor velen een onbekende zijn in de muziek industrie. Toch heeft deze man achter de schermen al veel werk verricht voor andere artiesten. Zo heeft deze zanger, producer en songwriter al samengewerkt met grote namen in de muziekindustrie door nummers te schrijven voor artiesten als: Chaka Khan, Aretha Franklin, The Isley Bothers, Whitney Houston, Usher, Beyonce, Brandy en Gladys Knight. Maar ook voor mensen als Nick LaShea en Marc Anthony. Dit laat de veelzijdigheid van Gordon zien en zijn talent.

Dit album is de opvolger van zijn debuut uit 2005 genaamd Introducing Gordon Chambers. Helaas heb ik die plaat nog nooit gehoord maar deze hoop ik binnenkort nog eens te mogen beluisteren.
Over deze plaat zegt Chambers geinspireerd te zijn door artiesten als Stevie Wonder en andere muziek uit de jaren 70 vanwege de uptempo stijl die hierin verwerkt was. Om te zeggen dat dit album nou echt lijkt op de muziek uit die tijd gaat me te ver. Echte vergelijkenissen zijn dan ook niet te vinden maar het is hem zeker gelukt om een prachtig eigentijdse cd samen te stellen met soul invloeden in overvloed. Dit album onderscheid zich in ieder geval van vele andere R&B artiesten uit deze tijd die ongeïnspireerde en simpele muziek ter ore brengen. Zoals Reijersen hierboven ook al zegt: ''Over de gehele linie klopt het''
Vocaal sterk, leuke vrolijke producties en goeie teksten.

De Cd begint met een lekker up-tempo nummer en zet de sfeer voor dit album. Ook de samenwerking in het nummer ''To Love Again'' met de voor mij onbekende soulzangeres ''Ledisi'' is erg geslaagd. Ook met opvolgende nummers als ''Stay'' , ''Get To Know'' en het prachtige I Wish I Was in Love weet hij een warme sfeer neer te zetten.
Dan 2 tracks die er voor mij ook echt uitspringen. Het goeie uptempo nummer Unfair en het schitterende Violins
Vanaf deze 2 nummers gaat het tempo wat naar beneden en krijgen we nog een paar heerlijke rustige nummers te horen zoals If It Wasn't For Your Love. Uiteindelijk wordt het album afgesloten met het mooie ''Still Blessing Me''.

En dan ben je aan het einde gekomen van 1 van de beste albums uit het jaar 2007. Een plaat waar geen enkel slecht nummer op te bevinden is en daardoor wordt een grandioos sfeetje gecreëerd.
Dit is 1 van de albums die ik het laatste jaar het meest heb gedraaid en de komende tijden ook zeker nog meerdere keren zal opzetten. Een welverdiende 4,5* sterren met kans op verhoging.

John Legend - Once Again (2006)

5,0
Dit album is voor mij toch wel uitgegroeit tot 1 van mijn favourite Soul/R&B albums. Ik weet nog dat toen ik dit album 2 jaar geleden voor het eerst draaide het gewoon een leuk plaatje vond. Toen vooral gefixeerd op Hip-Hop muziek en niet veel op het genre van dit album kan ik alleen maar zeggen dat het jammer is dat ik dit album een jaar geleden pas echt ontdekt heb. Want naar mijn mening is dit gewoon 1 van de sterkste albums ooit gemaakt. Afgelopen jaar moet dit zeker het album zijn dat het meest in m'n cdspeler heeft rondgedraaid.

De stem van Legend is ongelovelijk. Op verschillende momenten weet hij je met zoveel gevoel in de muziek mee te trekken. De stem zo puur op sommige momenten zo zacht. De man straalt gewoon 1 en al soul uit. Tot op het bot.
Voorzover ik weet heb ik bij een luisterbeurt van deze cd nog nooit een nummer verder ge-skipt. Ik draaide de cd gisteren nog in de auto en toen ik al bij m'n huis was en de auto had ingeparkeerd heb ik nog een kwartier in de auto gezeten omdat ik het gewoon zonde vond om het af te zetten. De afsluiter was helemaal genieten en 1 van de sterkste nummers ooit gemaakt. Met deze clip erbij nog indrukwekkender om te zien en te horen

Elk nummer heeft weer wat en ademt sfeer uit. De teksten op sommige momenten zo simpel maar zo effectief en begrijpelijk.
Een voorbeeld is het prachtige en rustgevende nummer ''Where Did My Baby Go''.
En hoewel John gewoon fantastisch is op de slow-tempo nummers bewijst hij met een nummer als ''Stereo'' dat hij ook gewoon de pan kan uitswingen met het wat snellere werk.
Een ander prachtnummer is ''Another Again''. alles klopt gewoon in dit nummer. Het gevoel dat John weet over te brengen door lyrics als:
So we fake it again
I think we're gonna blow it, and we know it
But she's naked again
We get wasted, then I taste it, then I waste it again
I can't invite her again
'Cause she'll go from a lover to a fighter
And I'll fight her again
So it's over, but I told her to come over again


Maar welk nummer op deze cd is niet fantastisch.
Op dit moment een meer dan terrechte 3e plaats in mijn top 10.
En misschien dat na een paar luisterbeurten deze topplaat gewoon doorstoomt en binnenkort de nummer 2 of 1 positie overneemt.
Want veel beter dan dit kan volgens mij niet. Een welverdiende 5,0* sterren

Keanthony - A Hustlaz Story (2008)

4,0
Ik kwam de muziek van Keanthony een klein maandje geleden tegen op het internet en hoorde als eerste de prachtsong I Thought. Dit nummer heeft alles wat een goed R&B nummer hoort te bezitten. De prachtige stem van Keanthony zelf, aangrijpende lyrics en vooral het gevoel waarmee hij zingt.
Wat Keanthony kenmerkt zijn de verschillende onderwerpen die hij aansnijd in zijn nummers. Waar vele R&B sterren kiezen voor de makkelijke en veilige liefdesnummers probeert Keanthony ook over situaties uit zijn eigen leven te zingen. Daardoor wordt deze plaat niet alleen persoonlijker maar is het voor de luisteraar ook een vereiste of gewoonweg leuker om goed naar de nummers te luisteren. Tuurlijk staan op dit album wel liefdesnummers maar met nummers als I Thought , A Hustlas Story en Forever My Homie wordt afgewisseld in de onderwerpen. Vooral het laats genoemde nummer is benoemenswaardig omdat dit waargebeurde verhaal een groot deel van zijn leven uitmaakte. Keanthony en zijn toenmalige beste vriend groeiden beiden op in de zogenaamde ghetto's en daarbij kwamen ze in aanraking met veel criminaliteit. Beiden werden hierin meegetrokken en na een overval heeft zijn beste vriend besloten om Keanthony aan te geven zodat deze 8 jaar van zijn leven in de gevangenis heeft moeten doorbrengen. Een indrukwekkend nummer!
Verder is een nummer als Everytime I'm High leuk om te horen en ook erg positief kan ik zijn over het schitterende My Song
Wat opvalt is dat er dus vaak een bepaalde verhaallijn door de nummers loopt en deze zijn vaak berust op dingen die hij zelf heeft meegemaakt. Over dit album verteld hij zelf:
I sing about real situations in life. It's all reality to me. I can't sit down and write 'I love you' and not mean it. I write songs that deal with love and life.
Hier kan ik het alleen maar mee eens zijn want hij verteld het je maar door de manier waarop het gebracht wordt voel je het ook!
4,0 *

Nicolay & Kay - Time:Line (2008)

4,5
Nicolay & Kay vormen naar mijn mening toch een heel sterk duo.
Ik betrap mezelf erop dat ik dit plaatje toch redelijk vaak uit de kast haal om te genieten van de relaxte beats van onze Nederlander (die volgens mij nu gewoon in Amerika woont) en de lyrics van de uit Houston komende Amerikaan

Kay vind ik als rapper absoluut niet slecht klinken. De stem is prettig om naar te luisteren en de lyrics komen oprecht en sterk op mij over. Dat de lyrics zo goed overkomen is natuurlijk ook te danken aan opnieuw een paar uitstekende producties van Nicolay die door dit album bewijst dat hij 1 van de betere producers is op dit moment. Met weer een paar rustgevende soulvolle producties weet hij opnieuw te boeien.

Wat ik gewoon erg goed gedaan vind aan deze cd is dat de lyrics goed aangepast zijn aan de beats. De serieuze onderwerpen die in bepaalde nummers worden aangesneden passen op dat moment gewoon goed bij de producties. Kijk naar een track als ''I've Seen Rivers''
Bij een wat drukkere productie past Kay zijn onderwerpen aan en rapt hij over andere dingen. Een voorbeeld is ''Grand Theft Auto''.
Op deze manier valt alles gewoon goed samen en wordt dit een mooi passend geheel en ook 1 van de betere hiphop albums uit 2008.

De vele R&B achtige refreintjes vind ik op deze plaat ook zeker positief en voegen wat toe aan de sfeer die dit album heeft. Ook deze passen weer bij de producties en zijn goed uitgezocht. Neem een track als ''The Lights'' of ''Tight Eyes''
Het meest opvallende nummer op deze cd is misschien wel ''The Gunshot''. Een Reggae achtige beat en een opmerkelijk fijn nummertje met opnieuw een passend refreintje.

De tegenvallers op dit album vind ik het eerste en laatste nummer. Jammer dat hier niet wat beters voor in de plaats is gevonden want deze sla ik meestal over. Doet niet weg dat dit dus gewoon een erg sterk album is geworden wat echt aan mijn verwachtingen heeft voldaan.

Ik kan dan ook niet wachten op het volgende werk van Nicolay dat ergens dit jaar weer moet uitkomen. Deze keer gaat hij het opnieuw proberen met rapper Phonte. Het album krijgt naar alle waarschijnlijkheid de titel ''Leave It All Behind'' . In de tussentijd draai ik deze nog een paar keer af

Nyr - Magical (2007)

4,5
Nyr komt uit Frankrijk en groeide als klein kind op met muziek.
Zijn vader was zanger en gitaar speler in de jaren 60 en 70 en zorgde ervoor dat Nyr Geënthousiasmeerd werd door artiesten als Stevie Wonder en Marvin Gaye.
Toen hij met een muziek studie begon en later ook steeds meer begon op te treden werd de naam Nyr bekender en bekender in Frankrijk. Hij trad op door heel het land en met verschillende bands.
Frankrijk werd na een poosje al snel te klein en inmiddels is Nyr zijn muziek ook aan het introduceren in landen als Engeland en Duitsland. Jammer genoeg hebben weinigen in Nederland kennis van deze zanger want met een heerlijk Soulvolle stem en gesterkt door hier en daar jazzy producties die goed zijn uitgekozen weet hij een perfecte mix neer te zetten tussen hedendaagse R&B en invloeden uit de jaren 70 van de soul. Nyr heeft bijna alle nummers zelf geproduceerd en hier uit blijkt dat de man overspoeld is met talent. Elk nummer heeft weer wat anders en staat als een huis.
En omdat het instrumentaal allemaal al zo goed in elkaar zit kun je alleen maar meer genieten van Nyrs stem die er ook zeker mag zijn.
Het openingsnummer is al puur genieten met het koor aan het einde van het nummer. Maar op deze plaat staan zoveel invloeden.
Dit is Soul, Jazzy, Funky en R&B allemaal te samen. Elk nummer is ontiegelijk goed.
Je wordt van het ene naar het andere nummer opgeslokt en meegenomen in een reis van verschillende stijlen en tijden.
Dit is gewoon 1 van de beste cd's die ik de laatste jaren heb gehoord en ik hoop dan ook dat we nog veel meer van deze man mogen horen. Niet alleen in Frankrijk en Engeland maar ook hier in Nederland. Mensen ik zal zeggen probeer het eens en je zult horen dat deze man een ontzettend lekker album heeft neergezet.

Ohene - Inner City Soul (2006)

4,5
Ohene zal voor velen in Nederland maar ook ik Amerika een onbekende zijn. De piano spelende rapper uit Philadelphia heeft echter al meerdere cd's uitgebracht en is al een poosje bezig op geheel eigen wijze solide muziek op de markt te brengen. Zo ging vooraf aan deze plaat het in 2004 uitgebrachte ''The Rapademics''
En kwam na ''Inner City Soul'' een album uit geheel opgedragen aan legende Nina Simone genaamd ''Nina Simone By''

Als je albums van Ohene luistert zul je ondervinden dat elk album een bepaald thema heeft. Zo gaat het op dit album vooral over het geloof.
Kun je dan zeggen dat dit Gospel-HipHop is? Ja. Maar wees niet bang, je wordt niet doodgegooit met alleen maar Hallelujah en Praise the Lord teksten. Elk nummer wordt vanuit een bepaald oogpunt bekeken maar heeft Interessante, boeiende en hier en daar indrukwekkende teksten. Dit ondersteund door meestal rustgevende producties zorgt voor een ongelovelijk sfeertje.
Daarnaast heeft Ohene ook nog eens een stemgeluid die prettig overkomt en fijn is om te luisteren. Een uur is dus zo voorbij.

Het album begint met het sterke nummer Hello Stranger waarin Ohene uit de doeken doet over zijn jeugd en wat hij vind van de dingen die nu in de wereld gebeuren. Gesteund door een dromerig refreintje een leuke binnenkomer op de cd.
Apologize is ook een schitterend nummer waarin een sorry aan iedereen wordt opgedragen die opgroeit in verkeerde omstandigheden en het moeilijk heeft in de wereld. Een rustig nummer met goeie teksten. Zo ook het derde nummer stupid minded waarin hij vertelt hoe hij en anderen door omstandigheden op verkeerde paden terrecht komen en in benarde situaties belanden.
In Church Girl bewijst Ohene ook een uitstekende storyteller te zijn. Een indrukwekkend nummer dat je gewoon een keer moet hebben gehoord. Alles past perfect in elkaar en daardoor 1 van de sterkere nummers op deze cd en een ruime 5 minuten volop genieten.
Move is ook een leuk nummertje dat net zoals de voorafgaande tracks fijn wegluisterd. Zelfde geld voor They Killed Jesus, de titel zegt al genoeg over het onderwerp en is 1 van de rustigste nummers op deze cd.
En dan komen we aan bij het beste nummer van de cd met 1 van de sterkste stukken tekst die ik gehoord heb in een HipHop nummer. In de 2e verse komt Ohene met het volgende op de proppen:

You brothers rappin about crack need to know the truth / My mother was the one you proberly even sould it to / I owe it to you / The nights she was missing from trickin / Slitting her wrists in the kitchen and wishing / She was deciesed / Denise was her name / But Denise is your sister so you should be ashamed / Denise is your aunte so you should be the blame / Since Denise is your people with needles in the vains / And I'm your brother i'm Nise's son / I Know what it is to be broke believe me son / I know what it is to think coke can feed me son / I got truth i don't need these one's / or need these guns to feel save when i walk the streets / I got peace why need a piece / Y'all need believe you can't find inside of a crackrock / and this is for those who have not / if you listening

Een knap staaltje werk zo dacht ik zelf en met veel gevoel gerapt.
Voor de afwisseling komt dan het nummer Devils dat iets meer up-tempo is maar daardoor wel 1 van de mindere nummers op deze cd. Het refrein is weinig aan en daardoor luistert het gehele nummer niet echt fijn weg.
My Piano dan maar. Zoals verwacht wordt dit nummer ondersteund door wat pianospel en ook al is dit niet 1 van de sterkste nummers op deze cd het luister toch weer knap lekker weg.
Zelfde geld eigenlijk voor Say a Prayer dat tekstueel zoals eigenlijk elk nummer weer sterk in elkaar zit.
What Will it Take is ook weer een erg sterk nummer waarin gal wordt gespuwd over verschillende onderwerpen in de maatschappij.
De track waarmee dit album eindigt gaat eigenlijk verder vanaf waar het eerste nummer eindigde. Hello Stranger (3:4) is daarmee het einde van een erg sterk album dat van alle kanten klopt.

Ohene bewijst met deze plaat dat hij een begenadigd artiest is.
Alle nummers zijn zelf geschreven en het meerendeel is ook geproduceerd door hem zelf. Misschien daarom qua producties soms wat simpel maar dat maakt het er zeker niet minder op en heeft zo zijn charme.
Een erg leuk project dat meer aandacht verdient dan het tot nu toe heeft ontvangen.
Ik zou zeggen ''Give it a try''

R. Kelly - Happy People / U Saved Me (2004)

5,0
Erg mooie cd
Cd 1 is gewoon rondweg 1 van de mooiste en meest geniale cd's die ik ooit gehoord heb. Heerlijk songs met prachtige producties en geniale lyrics. Voorbeelden hiervan zijn eigenlijk alle ''Happy People nummers'' maar als uitschieters daar op de nummers ''If'' en ''If i Could Make The World Dance''.
Maar ook van een simpele track als ''It's Your Birthday'' kan ik genieten. Alles is vrolijk op deze cd en er heerst dan ook een prachtige sfeer op dit album die je hele dag weer goed kan maken.
Dit is eigenlijk de muziek die ''Kelly'' moet maken en waar hij zo goed in is. Alles klopt gewoon en valt precies goed in elkaar, waardoor dit mooie geheel onstaat.
Dan cd 2, hierin laat kelly een compleet andere kant zien van zichzelf dan we gewent zijn op andere albums. Maar ook dit is positief. Het eerste nummer is een soort track als Contagious waarin verschillende personages (waaronder hij zelf) met elkaar praten over de telefoon. Ongelovelijk hoe hij van zoiets normaals weer een prachtig nummer kan maken met mooie lyrics.
Daarna komt natuurlijk het bekende ''U saved Me'' opgevolgd door 1 van de beste songs van deze cd genaamd: Prayer Changes.
''The R'' heeft met deze dubbelaar gewoon een schitterend album neergezet en bewijst hiermee dat hij misschien wel de beste uit de business is..

The Loyalists - Redemption (2008)

4,5
Als je me 2 maanden geleden had gevraagd wie ''The Loyalists'' waren had ik met ''geen idee'' geantwoord. Op het Internet kwam ik toen deze plaat tegen en zonder enige verwachtingen begon ik aan mijn luisterbeurt. Eigenlijk heb ik die eerste luisterbeurt alleen maar met open mond op mijn stoel gezeten.

Wie daar verantwoordelijk voor is? ''Framework''. Een rapper waar ik nog nooit eerder van had gehoord maar die me tot op heden elke keer weer op het puntje van mijn stoel doet laten zitten. Ondersteund door de producties van E-Train laat hij op elke track horen een Mc van uitzonderlijke klasse te zijn. Alles klopt gewoon aan zijn manier van rappen. Waar je bij andere rappers wel eens het idee krijgt van: als je dit wat anders doet klinkt het veel beter. Kan ik deze man op geen 1 foutje betrappen en vliegen de woorden je in een buitengewoon lekker tempo om de oren. Het gemak, de snelheid en de souplesse waarmee hij rapt is alles wat ik in goeie hiphop zoek. Doe daarbij dat de woordkeuze vaak erg goed is en de teksten leuk zijn (ook al hebben ze niet altijd even veel inhoud). En je hebt 1 van mijn favoriete hiphop albums. Niet alleen van 2008 maar van de laatste jaren.

De producties verzorgd door E-Train zijn over het algemeen soulvol maar met nummers als Machine Gun Alley en Impulsive Wandering laat hij zien dat hij ook heerlijke funky oldschool producties ten gehore kan brengen. Waar hij op de vorige albums, respectievelijk ''Moodswing(2004)'' en ''Get What You Give(2005)'' nog de hulp kreeg van mede producer Touchphonics, doet hij het hier alleen. Voor dit album hebben ze dus 3 jaar de tijd genomen om zo een zo hoog mogelijke kwaliteit te waarborgen. En dat merk je, want ook al zijn de andere albums ook erg sterk, deze plaat heeft toch wat extra’s. Op de andere albums heb ik nog wel eens een nummertje dat geskipt wordt maar op deze plaat is dit niet het geval.

De plaat begint met ''Maximum'' onder een prettige en meeslepende beat heeft framework het over zijn leven en hoe hiphop daarbij hoort. De productie en raps passen goed bij elkaar en zorgt voor een heerlijke binnenkomer op dit album.
Dan Gasoline de eerste single van de 2 mannen.
Hier te zien en te beluisteren. Leuke lyrics die weer strak achter elkaar opgevolgd worden vallen op.
Op ''Third Strike'' (denk niet toevallig het 3e nummer) gaan we verder met wat opschepperij en leuke punchlines zoals we vaker in de hiphop muziek horen.
Dan 1 van mijn favoriete nummers! Machine Gun Alley is een erg sterkt staaltje productiewerk en iets wat je tegenwoordig niet meer veel hoort. E-Train weet een prachtige style neer te zetten waar Framework weer ontzettend scherp en vooral snel overheen rapt. Erg leuk ook als afwisseling tussen de andere producties.
Dan een samenwerking met Louis Logic op het nummer ''All in A Days Work''. De 2 wisselen elkaar snel af en daardoor wordt het een erg leuk nummer. Ook goed om een nummer niet alleen maar Framework te horen.
Zelfde geld voor het nummer dat daarna komt met de voor mij onbekende Melinda Wiggins.
Onder een donkere beat met piano wordt er een lied opgedragen aan Denora Hill die werd doodgeschoten. 8 kogels kreeg ze in haar lichaam en daarna pleegde de dader (welke ook haar ex-vriend was) zelfmoord. Een mooi en emotioneel nummer dat even afleid van de rest van het album.
Compleet anders is dan weer het nummer ''Endurance'' samen met ''The Aztexts''.
E-Train brengt weer een productie zoals we die inmiddels kennen en framework komt weer met teksten als: /and me bringing it to them is only gonna make em proud, of the reason why they have something i complain about/ Lot of people who you meet are the same as before/ Who act as if their life is way more important as yours/ Others quick to want to tell you don't forget em at the top and if they never heard you're record, would they play it if ya not/
I celebrate the time that I put in to a song, as others say you wouldn't play it even after I'm gone/ As they put up another sign the world is close to the end/ there be part of less to worry if there's money to spend./

''Sunday School'' is een kort nummertje waarin Framework zijn voorbeelden in hiphop opnoemd en hoe hij er in verder ging. Een leuk nummertje zonder refrein.
Het nummer wat daarna komt is mijn favoriet. Loyal Theory heeft een beat die heerlijk soulvol is en daarom alleen al een toptrack is. Maar er wordt ook weer eens zo sterk en met een heerlijke flow gerapt dat ik dit de beste hiphop track van 2008 vind en het wordt heel moeilijk voor wie dan ook om dit te overtreffen.
Compatible Opposites is een samenwerking met Planet Asia. Een rapper die ik altijd wel gewaardeerd heb en die het op dit nummer ook weer erg goed doet. Een nummer dat niet onder doet voor de rest en gewoonweg lekker weg luistert.
Als afsluiter voor dit album krijgen we dan weer zo'n heerlijk oldschool vibe voorgeschoteld.
Impulsive wandering is weer zo'n productie die ik geweldig vind. En die mij overtuigt van de kwaliteiten van E-Train. Prachtig om in 2008 nog een dergelijke sound te horen.

Elk nummer op deze plaat heeft gewoon een bepaalde aantrekkingskracht op mij en weet me te boeien. Precies genoeg gastartiesten voor wat afwisseling en met 11 nummers is de kwaliteit zo hoog mogelijk gebleven. The Loyalists hebben mij heel blij verrast met hun 3e album Redemption en ik hoop dat we nog veel en veel meer van deze 2 mannen mogen horen.

The Masqueraders - Love Anonymous (1977)

3,5
Toen ik dit album tegenkwam had ik nog nooit van deze groep gehoord. Tot mijn grote verbazing kwam ik er achter dat er een hele geschiedenis schuilt achter de groep The Masqueraders. Hieronder een klein verslagje daarvan

The Stairs. Dit was de naam waaronder deze groep ooit begon met het zingen van hun liederen. Robert Wrightsil en Charlie Moore waren de oprichters en deden dit op de TC Haskell School in Dallas. Samen met de broers Johnny en Lawrence Davis en de kleine Charlie Gibson vormden ze een vijftal dat in 1958 hun eerste nummers naar buiten bracht.
The Stairs waren samen voor ongeveer 2 jaar toen de 2 gebroeders Davis de groep ineens verlieten en Charlie Gibson het leger in ging. De 2 oprichters gingen verder maar waren op zoek naar versterking en vonden deze in Willie Charles Gray.
Dit was echter van korte duur en nadat Willie de groep weer verliet werden de oprichters vergezeld door 3 personen genaamd: David Sanders, Lee Jones en Harold Thomas.

De groep trad op in verschillende steden en deed mee aan meerdere talentencompetities. Doordat het vijftal verschillende stijlen van muziek zong en zonder enige moeite muziek van bekende acts kon kopiëren, benoemden ze zichzelf tot 'The Masqueraders'.

Uiteindelijk werden ze in 1965 getekend bij het label Soultown door ondernemer Alvin Howard uit Dallas. Helaas zonder succes want echte bekendheid bleef uit en de groep ging op zoek naar succes in Detroit. De plek waarop dat moment het grootte Motown was gevestigd. Ze spaarden alle 5 hun geld bijeen om een enkel ticket naar Detroit te kunnen kopen en kregen vervolgens bij hun auditie voor Motown te horen dat het bedrijf niet opzoek was naar een andere groep van 5 personen omdat ze 'The Temptations' al hadden.

Bijgekomen van dit slechte nieuws, stonden de mannen voor een volgend probleem. Het geld was op en een reis terug naar Dallas werd onmogelijk. Ze besloten in Detroit te blijven totdat ze genoeg geld hadden opgespaard om de terugreis te maken. Dit te bewerkstelligen door op te treden in verschillende clubs. Een daarvan was de Twenty Grand Club. Toen ze daar vroegen om te zingen en toestemming kregen waren de bezoekers door het optreden zo enthousiast dat geld op het podium werd gegooid.
In die zelfde tijd werden ze ook getekend bij het label 'La Beat'. Maar ook hier kwam geen succes. Nadat 5 singles werden uitgebracht zonder goede verkoop vond het vijftal de tijd rijp om verder te trekken naar Memphis.

Op aanraden van oud bekende Alvin Howard kwamen ze terecht bij Chips Moman. Bij hem namen ze meerdere nummers op en deze werden uitgegeven via verschillende labels.
In deze periode ontstond ook het eerste succes voor de mannen die met de hit I Ain't Got to Love Nobody Else onder label 'Bell' in 1968 eindelijk erkenning kregen voor het harde werken.
Al snel volgde een 2e nummer genaamd I'm Just An Average Guy. Ook deze viel goed bij het grootte publiek en bereikte de 24ste positie in de R&B chart van 1968.

Het was ook in deze tijd dat de groep een begenadigd zanger tegenkwam. Zijn naam is Sam Hutchins en het klikte gelijk tussen hem en de groep. Daardoor kwam het regelmatig voor dat hij tijdens Live-shows opkwam en meezong tijdens optredens.
Toen er in 69 enkele problemen waren werd Sam nog meer bij de groep betrokken en bestonden 'The Masqueraders' uit 6 personen.
Sam werd in die tijd ook gelijk een soort van leadzanger van de groep en drukte daarmee Lee Jones meer naar achteren. Dit zorgde ervoor dat Lee de groep uitendelijk verliet in 1973.

Maar niet voor lang want toen de groep in 1974 tekende bij het HBS label van Isaac Hayes, kwam Lee weer terug bij de groep. Echter op het moment dat de verloren zoon terug was stopte Charlie Moore er weer mee en bleef de groep uiteindelijk toch weer met 5 man over.
Onder het HBS label heeft de groep uiteindelijk 2 officiele LP's uitgebracht. De eerste was Everybody Wanna Live On en de 2e is dus deze plaat

En die begint met het nummer Modern Day Woman. Een sterk nummer dat gelijk de sfeer zet voor de rest van de plaat. De rustgevende instrumentale begeleiding zorgt voor een prettig sfeertje en de 5 mannen zingen hier lustig op los. Daarna Love Between a Woman and a Man. Een prachtig nummer en misschien wel de topper van deze plaat samen met de opvolgende track. Want met Can't Nobody Love Me Like You Do wordt weer een schitterend rustgevend sfeertje neergezet en tegelijk een mooi liefdeslied. Na 3 langzame nummers gaat het tempo wat omhoog met het nummer Love Anonymous. Een vrolijk nummer maar het kan niet tippen aan het niveau van de vorige 3 tracks.
The Bicentennial kan dat weer wel. Ook dit is een up-tempo nummer met een pakkend refreintje dat het nummer echt iets extra's meegeeft. Daarna Be For Real. Een nummer waarin de 5 mannen door willen geven dat als je jezelf bent en de wil er is je veel kunt bewerkstelligen. Iets wat misschien verteld over wat ze de afgelopen jaren hebben meegemaakt tot op het punt waar ze toen stonden. Dan It's A Terrible Thing To Waste Your Love. Een mooie ballad die perfect was als afsluiter van deze plaat. Dit is echter niet het geval want met Runaway Slave wordt deze plaat vrolijk maar iets te druk afgesloten.

Met deze en de vorige LP was het de bedoeling een echte doorbraak te forceren. Dit is echter nooit echt gebeurd. Ook vandaag de dag zal voor velen de groep Masqueraders niets tot weinig zeggen. De groep zelf geeft vooral Isaac Hayes hiervan de schuld. Deze zou de groep niet genoeg gepromoot hebben. Ook op het moment dat HBS bijna failliet ging en Kenny Gamble, die onder anderen erg succesvol was met de O'Jays geïnteresseerd was in The Masqueraders zou Isaac Hayes getracht hebben Gamble van dit idee af te brengen. Toen dit ook lukte en HBS later de deuren moest sluiten stond het vijftal weer op straat zonder label en van een samenwerking met Gamble was geen sprake meer. Het lijkt de rode draad te zijn door het bestaan van deze groep. Is het pure pech of waren de mannen gewoonweg niet goed genoeg? Dat blijft de vraag als je de geschiedenis van deze mannen volgt.

Na de breuk met HBS hadden de mannen geen contract meer bij een label tot 1980. Toen tekenden ze bij 'Bang Records'.
Hier dropten ze nog 1 album gelijknamig aan de groep zelf. Deze release is het laatste officiele werk wat van de mannen is uitgebracht. Dat wil niet zeggen dat de groep niet meer bestaat.
De mannen zijn nog steeds veel samen en hebben het zingen gedegradeerd tot een part-time bezigheid. Alle mannen hebben na hun zangcarriere nog andere banen gehad. Zo had Robert Wrightsil een Beauty Salon en waren Lee en Sam vrachtwagenchauffeur. Nu de dag genieten de mannen waarschijnlijk van hun welverdiende pensioen. Wie weet nog steeds samen komend en vooral.... zingend.

The Persuasions - We Came to Play (1970)

4,0
Tijd voor een verhaaltje van mijn kant was er nog niet van gekomen. Ik heb enkele weken geleden voor het eerst kennis gemaakt met deze groep en na het horen van dit album was ik direct verkocht. En bij nieuwe ontdekkingen moet ik altijd ff wat achtergrond info opzoeken! Zo kwam ik erachter dat dit echt 1 van de eerste acapella soulalbums is (misschien wel de 1e). De groep kwam rond 1962 bij elkaar. Op een leuke manier trouwens! (Klik voor verhaal van oprichting The Persuasions).
Daarna is de groep albums gaan maken. Een heleboel zelfs. Ze staan op dit moment nog niet eens allemaal op mume maar daar zal ik binnenkort ff werk van gaan maken De groep is trouwens nog steeds intact en wel met de orginele groepsleden. Iets wat in die tijd niet vanzelfsprekend was. Voor mij een teken dat deze mannen liefde en feeling hebben voor hun muziek en dat is te horen ook!

Waar velen tot nu toe het gevoel hebben dit niet te vaak te moeten horen kan ik er juist niet genoeg van krijgen. Acapella is voor mij een van de puurste muzieksoorten die bestaat en deze groep beheerst het tot in de puntjes. De vocalen zijn prachtig en de samenwerking tussen de mannen (iets wat niet makkelijk is) gewoonweg subliem.
Ksnap trouwens niet dan ''Man oh Man'' niet genoemd wordt als 1 van de betere nummers. Das voor mij toch wel 1 van de toppers!
Die leadzanger heeft trouwens echt een heerlijke stem!

Jammer genoeg kan ik nog geen ander werk van deze groep vinden want dit smaakt naar meer. Een dikke 4 sterren krijgen ze van me en misschien wel kans op nog een halfje erbij.