Deze kwam ik nog tegen in de discografie van Miles Davis, al had ik nog nooit van de film en de soundtrack gehoord. Van die laatste verbaast me dat een beetje, als je ziet welke titanen hier bij elkaar komen. Davis, John Lee Hooker en Taj Mahal zijn namen die in het oog springen, maar iedereen hier heeft zijn sporen dik verdiend: zo was Earl Palmer de drummer op klassieke Little Richard hits als 'Tutti Frutti' en 'Long Tall Sally'. Jack Nitzsche zelf kennen we natuurlijk van zijn werk met Phil Spector, The Rolling Stones en Neil Young.

Behoorlijke 'all star band' dus, zij het allemaal muzikanten die hun glorieperiode inmiddels (ver) achter zich hadden liggen. Die hoogtijdagen komen hier eigenlijk nooit in beeld, hoewel het allemaal behoorlijk sfeervol is en prettig wegluistert. Misschien past het allemaal heel goed bij de film (die ik dus niet ken), en als dit soort 'droevig mijmeren op de veranda van de juke joint'-blues je ding is, kun je er misschien veel plezier aan beleven.

Voor mij komt het helaas allemaal een beetje onbeduidend over, dus ook omdat het mijn smaak niet echt is. De film scoort een magere 6,4 op IMDB en een nette 3,28* op Moviemeter. De soundtrack zou ik ongeveer dezelfde waardering geven.