De platen die Miles Davis uitbracht sinds zijn comeback in de jaren tachtig vond ik over het algemeen niet geweldig, dus het is een blijde verrassing dat zijn zwanenzang een prima album is.

Hij gaat hier de samenwerking aan met Easy Mo Bee, dan een jonge producer uit de proto- Wu Tang kringen (Bee produceerde de wat obscure debuutplaat van GZA), die later zou werken voor o.a. Notorious BIG. Het is misschien overdreven om te zeggen dat Davis weer zijn tijd ver vooruit is (hiphop als genre bestaat dan al vijftien jaar, en sommige kenners plaatsen de gouden tijd eind jaren tachtig), maar dat Davis tot zijn dood aansluiting bleef zoeken met de voorhoede van de zwarte Amerikaanse muziek dwingt eigenlijk gewoon bewondering af.

Belangrijker nog: de combinatie hiphop/ jazz werkt hier prima. Davis’ typisch lyrische trompetlijnen over hiphopbeats liggen lekker in het gehoor, de raps zijn naar moderne maatstaven niet geweldig maar brengen het geheel mooi op smaak.

Er zijn nog maar zes nummers opgenomen als Davis in september 1991 tijdens een ziekenhuisbezoek overlijdt, waarmee een abrupt einde komt aan een van de meest fascinerende muzikale carrières van de twintigste eeuw. Om een album vol te krijgen, remixt Easy Mo Bee twee ongebruikte opnames uit midden jaren tachtig (later uitgebracht als Rubberband) tot ‘High Speed Chase’ en ‘Fantasy’ en wordt aan het einde een reprise geplakt van ‘Mystery’. Wat Davis van het eindresultaat zou hebben gevonden zullen we natuurlijk nooit weten, maar ik zeg: lekkere, coherente plaat, en eigenlijk Davis’ beste studioalbum sinds de jaren zeventig.

De reden dat ik nog wél naar nieuwe platen Neil Young luister, is dat het toch een unieke artiest blijft: zijn rauwe, tegendraadse manier van muziek maken past gewoon heel erg goed bij mijn smaak. Daarbij moet ik harm1985 wel gelijk geven dat de kwaliteit over de laatste vijftien jaar niet overhoudt. Uit de dozijn platen die hij na Psychedelic Pill uitbracht, valt misschien twee, met veel goede wil drie écht goede platen te persen, waarmee het feit dat (buiten Willie Nelson) geen enkele artiest die nog over is uit de jaren zestig zo’n productiviteit aan de dag kan leggen meer een zwakte dan een kracht wordt.

Nu is er dus Second Song, opnieuw met de ‘Chrome Hearts’, de band die hij oprichtte nadat hij in 2024 voor de zoveelste keer Crazy Horse aan de kant zette. De vooruitgeschoven titelsong deed vermoeden dat Young met meer inspiratie naar de studio ging dan op de uitermate zwakke voorganger Talkin’ to The Trees. De song een meesterwerk noemen in de orde van ‘Old Man’ of ‘After the Gold Rush’ is overdreven, maar de nostalgische melancholie treft doel, en de Chrome Hearts klinken meer als een goed ingespeelde band en minder als ‘dronken ooms hobbyen in de garage’ (het touren zal hier aan hebben bijgedragen). Vocaal is het weer niet veel, maar goed, we luisteren niet naar Neil Young vanwege zijn engelenstem.

Helaas is verder alleen ‘Soon I Might Be Going’ van een vergelijkbare kwaliteit. Voor de rest krijgen we twee (weet ik dus inmiddels) opgewarmde kliekjes uit de jaren zestig, en drie wat zemelige, langdradige songs die het album openen zonder echt positief of negatief op te vallen.

Neil Young klinkt op de plaat breekbaar, met veel allusies naar een naderend einde. Ik heb al verschillende mensen op internet zien speculeren dat het zijn zwanenzang zou kunnen zijn. Mocht het zo zijn (hopelijk niet natuurlijk), dan is dit een waardig einde maar verre van een Blackstar of iets dergelijks. Ik geef een iets meer enthousiaste drie sterren dan aan Talkin' To The Trees (die misschien een halfje omlaag moet), en wie weet wordt Second Song me nog dierbaarder in de komende maanden en kan er een zuinige 3,5* vanaf.

Uiteindelijk ontbreekt de laatste jaren vooral de magie in de songwriting. Recentelijk beluisterde ik zijn Archives Vol III, met name de ‘Boarding House’ opnames, een liveconcert dat opent met een uitvoering van ‘Shots’ (zie hier). Ik moet eerlijk zijn: zelfs het beste op Second Song steekt daar gewoon wat schraal bij af.