stem geplaatst

De laatste plaat die Marcus Miller en Miles Davis samen maakten. Zoals hier al aangegeven is het trompetspel van Davis hier wel wat beter dan op veel andere platen uit de jaren tachtig, maar de onderlaag van gedateerde en corny synthesizer-geluidjes maakt dit toch een album waarvan het geluid me slecht ligt. Of in ieder geval niets doet. Geen voldoende dus deze keer, omdat ik me eigenlijk niet kan voorstellen dat ik dit ooit nog voor mijn plezier ga draaien.

stem geplaatst

stem geplaatst

De eerste zes tracks zijn een nakomertje van sessies uit begin 1959 waarin Evans, Jones en bassist Paul Chambers begeleiders waren van Chet Baker. Die opnames kwamen uiteraard terecht op Chet (1959).

Blijkbaar was er wat studiotijd over of zaten ze er lekker in, waardoor het drietal (zonder Chet) nog wat standards op de tape pingelde. Aangenaam, en historisch interessant omdat het de ritmesectie van Miles Davis is vlak voor Kind of Blue (al had Jones de band van Davis toen al verlaten), maar verder wordt het allemaal niet heel bijzonder.

Uiteindelijk werd dit pas in 1995 op cd uitgebracht (hierboven staat alleen 1959 omdat kennelijk vroeger op Musicmeter de gewoonte was om bij jazzplaten het jaar van opname en niet van release in te voeren). Als zevende track werd een alternatieve take van 'All of You' erachteraan geplakt, van de magnifieke opnames uit de Village Vanguard in 1961 met Scott Lafaro en Paul Motian. Daardoor steekt het voorgaande er eigenlijk nóg bleker bij af, helaas.

stem geplaatst

stem geplaatst