De meest behapbare plaat die ik tot nu toe van deze band beluisterde, en ook een behoorlijke creatieve sprong na het door slacker en prog gedomineerde Timothy's Monster. Hier worden die invloeden behoorlijk teruggeschroefd, in ruil voor strakke, groovende rock n roll.

Ondanks de kennelijke Sonic Youth-invloeden, is opener 'Sinful, Wind-Borne' het meest gouden popliedje dat ze tot dan toe schreven, en het zou hoog eindigen als ik nu een Motorpsycho top 10 zou maken denk ik. De vier nummers daarna doen er eigenlijk weinig voor onder.

Het 'ik prop paddo's in mijn mik en lees een spiritueel boek'-gewauwel van 'True Middle' doet me wat minder, maar het heeft wat mooi gitaarwerk, en is een goede intro voor het magistrale 'STG', het tweede albumhoogtepunt.

Daarna wordt het tempo ineens rigoureus teruggeschroefd en eindigen we met twee kalme liedjes en een ambient-stuk. Vandaar dat veel mensen vinden dat de plaat in disbalans is, maar ik vind het wel mooi en gaaf gedaan. Verder raakt de plaat me nog niet zo hard als Trust Us deed, maar als de liedjes nog wat meer in mijn systeem komen zie ik deze plaat nog wel met een half sterretje groeien.

Als deze plaat destijds op mijn radar was gekomen, was ik waarschijnlijk toen fan van Motorpsycho geworden. Geweldig album is dit, de eerste vier tracks zijn sowieso al een schot in de roos. Verder alleen op details iets te klagen. De zeurderige zanglijn in '577' doet me wat minder (muzikaal wel een toffe track) en 'Radiance Freq.', toch vaak als favoriet aangeklikt, is bij vlagen iets te langdradig. Detailkritiek voor een meesterwerk. Een favoriet aanwijzen is niet makkelijk, maar 'Ozone'; 'The Ocean in Her Eye'; 'Evernine'; 'Superstooge'; en 'Hey Jane' vormen wel de top 5 denk ik. Nooit geweten dat Motorpsycho zulke vette, briljante platen kon maken.

De dubbel-cd van Timothy's Monster heb ik al een jaar of twintig in huis (volgens mij kocht ik hem destijds blind omdat ik de combinatie titel/hoes tof vond en niet zozeer omdat ik veel van Motorpsycho wist), en lag al een aantal jaar stof te happen in de berging.
Om één of andere reden zit ik de laatste weken in een soort Motorpsycho-trip, dus deze ook maar weer in de herkansing gedaan.

Ik snap helaas wel waarom ik nooit echt 'close' ben geworden met deze plaat, want de eerste helft van de plaat doet me eerlijk gezegd niet zoveel. De fluisterfolk op opener 'Feel' is mooi, en de spierballengrunge van 'Leave it Like That' vind ik ook wel gaaf, maar de rest van de liedjes vind ik allemaal matig tot 'wel aardig.'

Vanaf 'Giftland', de eerste van drie vrij geniale uitgesponnen rocktracks op dit album, maakt het album wel echt een reuzensprong in kwaliteit. Dan vind ik 'Sungravy' nog een beetje saai, en voor 'Grindstone' moet ik in de stemming zijn, maar verder niets dan lof. Ik hou dan 40 a 45 minuten muziek over waar ik graag vier sterren of hoger voor zou willen geven, die ook echt tot de mooiste gitaarmuziek horen die ik ken. In dat opzicht toch een aanrader.