Dit is het laatste studio-album van Miles Davis dat tijdens zijn leven werd uitgebracht. Eigenlijk dus een gelegenheidsproject dat toen al bijna vijf jaar op de plank had gelegen (opgenomen begin 1985). Zie het bericht hier van andrez waar eigenlijk weinig aan toe te voegen is, en waar ik me qua waardering ook bij kan aansluiten.

Dus: voor Miles-in-de-eighties begrippen een sterke plaat met wel een aantal gedateerde (of gewoon saaie) stukken. Ondanks dat het een eerbetoon aan de oude meester dient te zijn, benadert het nooit de magie van het beste werk uit de jaren vijftig en zestig, misschien vooral omdat er wordt gestreefd naar een modern, hip geluid dat nu vooral heel erg jaren tachtig klinkt (hoewel niet zo erg als zijn platen met Marcus Miller).

Al met al een nogal academisch plaatje, dat me vooral met lauwwarme gevoelens achterlaat.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

Dit album heb ik sinds half januari in een playlistje staan, omdat aERodynamIC met toen hierbij tagde. Dat ik bijna een half jaar later nog niet gestemd heb, heeft met mijn wispelturige luistergedrag te maken, maar ook met deze plaat.

Ik heb You Are The Morning namelijk al een aantal keer met veel plezier beluisterd, maar ik vind het nog steeds moeilijk er echt een sterke mening over te hebben. De liedjes zijn eigenlijk allemaal meer dan prima, en Jasmine Cruikshank kiest voor elk nummer een andere aanpak (binnen de indiepop-lijntjes) waardoor elke track echt iets bijdraagt.

Als ik kritiek zou moeten bedenken, zou ik wijzen naar de zang van Cruikshank, een beetje ijl en afgeknepen als een vrouwelijke Bon Iver, niet echt een manier van zingen die ik prettig vind. En ondanks de mooie arrangementen blijft de plaat een beetje in een somber sfeertje hangen waardoor hij voor mij altijd langer aanvoelt dan de 40 minuten die hij is.

Verder echt wel een mooie plaat, maar buiten 'Breaking in Reverse' en 'Guy Fawkes Tesco Dissociation' (voor mij wel echt de twee hoogtepunten) wacht ik nog een beetje op een vallend kwartje na een keer of tien luisteren. Daarom nét geen vier sterren.

stem geplaatst

Nadat Young terugkeerde op Spotify ben ik de meeste van zijn recentere albums pas echt gaan beluisteren (zo alles na Psychedelic Pill), en dat viel me niet eens tegen. Zelfs matig ontvangen platen als The Visitor kan ik eigenlijk nog steeds wel met plezier beluisteren. Je kunt er moeilijk omheen dat hij vooral als songschrijver nogal heeft ingeleverd, waarbij je zou hopen dat hij wat selectiever en minder productief wordt.

Met de -voor Neil Young begrippen- lange aanlooptijd naar deze plaat kreeg ik dan toch wel hoop, al was dat inclusief een afgebroken tour met Crazy Horse. Teleurstellend genoeg is Talkin to the Trees misschien wel zijn zwakste plaat ooit als songschrijver. Dat zeg ik niet om gemeen te zijn, maar als je in één nummer de akkoorden van 'Helpless' recyclet en in de volgende twee nummers allebei 'This Land is Your Land' leent, kun je moeilijk van mij verwachten dat ik op de tafel spring voor applaus.

Met het bandgeluid zit het wel snor, halverwege rauwe Americana en 'dronken ooms in de garage', precies wat je van Neil Young zou verwachten. De plaat is lekker compact en gaat nooit écht op mijn zenuwen werken, maar er zijn maar twee liedjes die er enigszins bovenuit steken. 'Dark Mirage' is, ondanks of misschien dankzij de plaatsvervangende schaamte over de vuile was die wordt buitengehangen, in ieder geval opvallend, en 'Bottle of Love' is het enige liedje dat nog wel een playlist met Neil Young-favorieten zou kunnen halen. Dat Young in zijn recente optredens met de Chrome Hearts deze plaat volkomen negeert in de setlists zegt eigenlijk ook al veel.

Mager zesje.