stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik ben niet echt een fan van dubbel(/tripel)albums, waarbij ik toch vaak denk: had gewoon de beste liedjes op één lp gezet. Jeff Tweedy zei in interviews: 'Ik voelde me vaak overweldigd door de situatie in de wereld, dus ik besloot de wereld terug te overweldigen.'

In plaats van met Wilco neemt hij zijn hoos liedjes dit keer op met een soloband waarin zijn beide zoons meedoen. Van Spencer Tweedy wisten we al dat hij een puike drummer was geworden, over de bijdragen van andere zoon Sammy valt weinig te zeggen. Een experimenteel meesterwerk zoals in Wilco's hoogtijdagen is het niet, al vind ik de laatste jaren de meer sobere Tweedy eigenlijk ook beter (Love Is The King; Cruel Country).

Overweldigen doen de dertig liedjes niet eens, wel langzaam inpakken, intrigeren, fraaie details onthullen waardoor een nummer dat vijf keer ongemerkt voorbij is gegaan bij de zesde luisterbeurt ineens met volle kracht binnenkomt. Dat is me nog niet met alle liedjes op Twilight Override overkomen, maar ik zou oprecht moeite moeten doen om er één te noemen die ik van de plaat af zou hebben gehouden.

Meer dan overweldigen biedt Tweedy een fijne herfstquilt waarin het lekker melancholisch sluimeren is. Zowaar meer dan de som der delen: daarvoor een halve ster bonus bovenop de kwaliteit van de songs op zich.

Ook ik heb de LP-box inmiddels aangeschaft. Voor een iets hoger bedrag dan hierboven wordt genoemd, onder het mom van: 'support your local retailer.'

stem geplaatst

Een paar maanden geleden nam itchy deze band op in zijn top 100 favoriete artiesten, en plaatste daarbij 'The Valleys', een soort bijna gregoriaanse gospelbewerking van Siegfried Sassoons gedicht "A Letter Home" (dat laatste heb ik ook maar van het internet hoor). Prachtig nummer, misschien ook wel (onbedoeld?) een beetje hilarisch, dat direct een plekje tussen mijn favorieten veroverde.

De rest van de plaat viel dan in eerste instantie wat tegen: degelijke pop/rock met twee benen in de jaren tachtig (REM, Pixies, The Go go's), maar de liedjes vielen in eerste instantie niet echt bij me. Een paar herkansingen hebben me toch wel positiever gestemd, waarbij nu ook 'Take The Bit Between Your Teeth' (lekkere gitaarstorm aan het einde) tussen mijn favorieten staat.

Ook veel andere liedjes blijken, vooral op de kleine details, te beklijven. Een paar wat minder interessante passages houden de plaat nét van de vier sterren af, maar al met al een prettige kennismaking (13 jaar na hun laatste optreden, maar beter laat dan nooit) en ik ga hun andere platen ook wel een keer beluisteren.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst