stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Miles Davis is eigenlijk nooit voor nostalgie gezwicht, zelfs in de laatste tien jaar van zijn leven gaf hij de voorkeur aan krampachtige pogingen om hip te blijven boven teren op oude succesformules.

In dat opzicht is Dingo een buitenbeentje: Davis speelt in deze film van Rolf de Heer uit 1991 een oud jazz-icoon die door een jongere fan wordt opgezocht. De soundtrack staat vol met het soort zonnige Westcoast-jazz dat Davis’ platen met Gil Evans in herinnering roept, maar de magie van die klassiekers blijft helaas buiten bereik.

Davis zelf is maar op zeven tracks te horen. De muziek werd gecomponeerd en opgenomen onder de leiding van componist Michel Legrand (zelf ook een legende), in samenwerking met een zwik sessiemuzikanten die ook de meer gymnastische trompet-momenten voor hun rekening nemen.

Davis pakt zijn momentjes op ‘The Dream’/ ‘Going Home’, waarbij de versleten, onvaste toon van de oude meester alleen maar bijdraagt aan de bitterzoete melancholie. Het is dan alsnog het meest aangrijpende moment op een soundtrack die verder lekker weg luistert, maar ook een beetje te tam is (ironisch genoeg, gezien de titel) om meer te zijn dan een eerbetoon aan vervlogen dagen.

stem geplaatst

Mijn eerste kennismaking met de -toch al een tijdje aan de weg timmerende- Childers, en ik moet zeggen dat ik me een paar keer goed vermaakt heb met dit album.

Dat ligt voor een groot deel aan de prettige rauwe stem van Childers en de goede - en soms originele arrangementen. Aan de andere kant hangen de liedjes net te veel van open deuren aan elkaar. Childers klinkt tijdens de grappige liedjes ook nét iets te melig, terwijl de gevoelige liedjes net te pathetisch kwelen.

De grappige momenten zijn voor mij toch het meest memorabel, zoals de coupletten uit 'Down Under':

(reactie op ander bericht)



Alles komt het mooiste bij elkaar tegen het einde, op 'Tirtha Yatra', waarin Childers zijn fascinatie voor het Hindoeïsme bezingt, en zijn wens om naar India te reizen:

(reactie op ander bericht)



Dat nummer komt denk ik als enige in mijn favorietenlijst, maar de rest was aangenaam om een keer gehoord te hebben.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst