't Valt zeker niet tegen, deze Hawk, maar echt meevallen doet het voorlopig ook niet. Campbell en Lanegan herhalen hun kunstje. Dat is een leuk kunstje, maar wel een dat ze eerder (met Ballads of the Broken Seas) een stuk beter hebben uitgevoerd. De toevoeging van een derde stem voegt daar weinig aan toe. Er staan hier best weer mooie nummers op hoor, maar de enige echte verrassing is voor mij het instrumentale titelnummer, dankzij de heerlijk scheurende blazers. Een buil val ik er bepaald niet aan en het album luistert lekker weg, maar veel meer dan dat doet het voorlopig voor mij nog niet. Enfin, laten we kijken wat er de komende weken na wat extra luisterbeurten nog gaat gebeuren.