Fraai knutselwerkje van Manu Chao. Het verhaal hierachter is me wat onduidelijk; ik meen me een reportage uit de OOR van een jaar of wat geleden te herinneren waarin deze cd genoemd werd als een project van Chao om straatmuzikanten aan wat credits te helpen, maar met mijn gebrekkige Spaans krijg ik van websites weer andere informatie: het zou iets met de één of andere psychiatrische instelling te maken hebben, die als therapie een eigen radiostation opgezet zou hebben - Siempre fui loco betekent zoveel als Ik was altijd al gek. Of het nou van oorsprong straatmuzikanten zijn of niet, een aantal van de hier optredende bands is inmiddels onder mestizominnend publiek aardig bekend geworden: Che Sudaka, het Golem Soundsystem en 08001 zijn geen onbekende namen meer. Des te leuker zijn de onbekende namen: er is dub, hiphop, ska, flamenco nuevo, Robert Mitchums 'Dinah' wordt op z'n Spaans opgepoetst en over dit alles heen ligt het bekende sausje dat Manu Chao heet; tussen de nummers door wordt stevig geouwehoerd, de bekend bliepjes, piepjes en fluitjes komen op gezette tijden langs en het geheel doet op het eerste gehoor nogal fragmentarisch en van-de-hak-op-de-tak-springerig aan. Toch vormt deze verzamelaar wel degelijk een fraai geheel. Eigenlijk vallen alleen de twee laatste nummers, die duidelijk minder zomers en vrolijk zijn dan de rest, wat buiten de boot. Voor de liefhebber van het genre is Siempre fui loco absoluut een fijn plaatje!

Wat een dreiging, wat een doodsverachting, wat een gekweldheid... Weinig platen weten bij mij zo'n gemoedstoestand op te roepen als deze; het soort toestand waarin ik verkeer na het uitlezen van een boek van W.F. Hermans, mijn favoriete schrijver. Een half uur voor mij uit kijken en zwarte gedachten langs laten komen, over me heen laten spoelen, dat is het enige wat ik dan nog kan. Maar wel de mooiste zwarte gedachten die bestaan.

Het blijft jammer dat de focus bij veel luisteraars zo sterk op het Engelstalige gebied gericht is want volgens mij zou dit project heel wat mensen kunnen bekoren. Les Ogres de Barback, een bandje dat Frans folk maakt met invloeden uit de rijke chansonstraditie en Oost-Europa, brengen hier een aantal van hun nummers met La Fanfare du Belgistan, een Belgische fanfare (sic) die naast het traditionele toetergeschal eveneens een flinke dosis Oost-Europa (denk Fanfare Ciocarlia) en een portie jazz in haar muziek toelaat. Die combinatie levert daadwerkelijk meer op dan de som der delen alleen: de blazers brengen de songs naar een ander niveau en zeker in de langere nummers, waarin er van verschillende kanten fijn geïmproviseerd wordt, kan er zomaar vanalles gebeuren dat zonder zo'n samenwerking bij geen van beide 'bands' gebeuren zou. Klinkt vaag? Luisteren!