Volgens de legende was Akli D. straatmuzikant in Parijs tot hij door Manu Chao van de straat geplukt werd. Ongetwijfeld zal de werkelijkheid minder romantisch zijn, zeker is dat Manu Chao dit album geproduceerd heeft. Een stuk minder nadrukkelijk dan, bijvoorbeeld, Amadou & Mariam, alhoewel het bekende fluitje wel weer een keertje opduikt. Verder is het een fijn afwisselend album, waarin heen en weer geschakeld wordt tussen traditionele Berberse en Arabische muziek, chanson, blues, protestfolk, hiphop, reggae en er komt ook nog wat Mbalax en zelfs wat Keltisch langs. Wellicht klinkt dit wat overdadig, toch is dit een strak en coherent album waarvan de nummers absoluut op zichzelf kunnen staan. Nogmaals: de gebruikelijke toeters, bellen, piepjes en knorretjes waarmee Manu Chao gewoonlijk de strijd in gaat, blijven zo goed als achterwege. Waarmee dit 'gewoon' en heel fijn wereldmuziekalbum is.

In Frankrijk is ze tamelijk groot, voor zover ik weet kent in Nederland zo goed als niemand Anaïs. Hopelijk kan daar via MuMe een beetje verandering gebracht worden Ze zou het absoluut verdienen!

Anaïs opereert in haar eentje op het grensgebied van (Frans) cabaret en singer-songwriter. Dit is goed te horen in haar grootste hit, 'Mon Coeu, Mon Amour', waarin ze zowel hardverscheurend uitroept wat een hekel ze heeft aan alle kleffe stelletjes die elkaar constant zoete woordjes toefluisteren, omdat die haar eraan herinneren hoe alleen ze zelf is, als een telefoongesprek nadoet van zo'n stelletje ('Wat ben je aan het doen?' 'Hetzelfde als twintig minuten geleden.' 'Jij moet ophangen!' 'Nee jij!'). Het bekendst is Anaïs echter door wat ze met haar stem doet: ze is een meester in het nadoen van allerlei instrumenten, van drums tot doedelzakken. Met een apparaatje dat ze met haar voeten bestuurt neemt ze allerlei geluiden die ze kan produceren op en mengt die tot complete begeleidingspartijen waar ze vervolgens zelf overheen zingt. Op dit live-album zijn een paar fantastische voorbeelden hiervan te vinden, zoals in het ironisch 'Rap Collectif', waarin het collectief inderdaad uit alleen zijzelf bestaat.

The Cheap Show biedt, kortom, een fijne mix van mooie, acoustische liedjes, cabaretesque teksten en instrumentele experimenteerdrang. Laat dit een mooie eye-opener zijn voor al die mensen die denken dat Franse meisjesmuziek ophoudt bij het gehijg van Jane Birkin en Carla Bruni!

Hier 'speelt' ze eerst voor doedelzakorkets in 'Pendant Ce Temps-là en Écosse' en zingt vervolgens 'Mon Coeur, Mon Amour': http://www.youtube.com/watch?v=HDxwpxHDS34&feature=related