Wat een waanzinnig idioot album is dit! Funk, gospel, een raar soort C&W, wat zit hier níet in?

Maar ik vind 't briljant! Ik begin George Clinton toch steeds meer te beschouwen als een soort zwarte Zappa. Die arme Little Ole Country Boy, dat is toch net Bobby Brown?

Die hele zwik bonustracks die ik heb toegevoegd is trouwens ook best de moeite waard, vooral recht toe recht aan funk, minder malligheid, maar wel heel erg lekker.

Beste americanaplaat van eigen bodem, wat mij betreft, maar nauwelijks bekend. Wouter Planteijdt (Sjako!) brengt hier, ondersteund door o.a. René 'Tres Manos' van Barneveld, een sublieme combinatie van eigen nummers en covers van Bob Dylan, Loudon Wainwright en nog wat andere grootheden. Wat voor mij de plaat echt boven het maaiveld doet uitsteken is het gebruik van de tuba als basinstrument in veel nummers. Dat past wonderwel en geeft de nummers een compleet eigen gezicht, zonder op een storende manier overheersend te zijn.