Zoals sommigen hier wel weten, ben ik tijden lang groot fan geweest van Belle & Sebastian. Nou is die liefde de laatste jaren aardig bekoeld - niet dat ik een hekel had gekregen aan de melancholieke Schotten, veeleer lieten ze me onverschillig. Lag dat aan mij of aan hen? Laten we het op een wederzijdse breuk houden. Enerzijds ben ik ueberhaupt veel minder naar bandjespop gaan luisteren en B&S maakt nou eenmaal geen woeste wereldmuziek of verstild klassiek. Anderzijds lieten B&S in vier jaar nauwelijks iets van zich horen en ik was toch al zo'n zeurfan die maar doorsomberde dat het na The Boy With The Arab Strap nooit meer echt goed gekomen was met de band. De vraag bij eerste, toch wel nieuwsgierige, beluistering van ...Write About Love was voor mij dus vooral: zou B&S hiermee mijn onvoorwaardelijke liefde terug weten te winnen?

Na een paar keer luisteren laat ik die grote vraag nog maar even hangen, daarvoor moet ik het hele album nog wat meer op me in laten werken. Maar het goede nieuws is in ieder geval dat ik niet na een keer luisteren besloot definitief klaar te zijn met deze band. In tegendeel! Enerzijds gaat het geluid van ...WAL behoorlijk terug richting de door mij zo geliefde platen uit de jaren '90 - in ieder geval zijn de zware overproducties van Dear Catastrophe Waitress en de al te blije glam van The Life Pursuit hier niet zo storend aanwezig. Aan de andere kant zit er toch weer genoeg nieuws in om deze plaat interessant te houden Dat wil trouwens niet zeggen dat ik me op dit album niet aan een aantal zaken stoor. Zoals vaker bij albums van B&S zakt de plaat halverwege wat in. Als je toch een musicalproject vol vrouwen heb, waarom dan die mierzoete stem van Norah Jones in Little Lou, Ugly Jack, Prophet John? Het daarop volgende Write About Love is een aardige song, maar niet echt memorabel. Het dan volgende I'm Not Living In The Real world is daarentegen het absolute dieptepunt van de plaat, wat mij betreft: wat een gedrocht!

Gelukkig staat hier ook genoeg moois tegenover. Met de manier waarop I Didn't See It Coming in echo's verzandt weet Murdoch mij zowaar in positieve zin te verrassen; sowieso is de opener een van de absolute hoogtepunten van deze plaat. Verder telt dit album een heel stel fijne, oerdegelijke popsongs. Waarschijnlijk ben ik teveel veranderd sinds mijn zestiende om nog zo verliefd te worden op deze band als ik destijds was. Maar ...WAL zal voorlopig de weg naar mijn iPod nog wel weten te vinden, en als B&S Nederland aandoet zal ik wel weer vlak voor het podium staan, om te kijken of ik daar nog iets meer van de magie van toen terug kan vinden.

God, wat word ik een oude lul.

Erg mooie docu die een goed inkijkje geeft in veel meer dan alleen het tot stand komen van dit geweldige album. Vooral de dynamiek rond het ontstaan van de band wordt mooi omschreven. Fijne rollen ook van Stuart David en Isobel Campbell. Vooral de laatste is niet altijd even positief geweest over haar rol in B&S, goed te zien dat ze nu ook weer met plezier terugkijkt op de vroegste, extreem productieve, periode van de band.

Over de nieuwe nummers:

Shoot the Sexual Athlete is de vreemdste eend in deze bijt - malle titel ook, btw, schijnt iets met 'hand jobs' te maken te hebben. Het nummer begint met een nogal houterige maar tegelijk funky baspartij, waarover Stuart vervolgens in parlando zijn verhaal vertelt. Wanneer gitaar en viool invallen krijgt de song een veel vertrouwder Belle & Sebastiangeluid; denk aan A Space Boy Dream (van The Boy With the Arab Strap) en vooral A Century of Elvis (van Lazy Line, Painter Jane).

Nothing in the Silence zou zo op Amorino, Isobels eerste volwaardige soloalbum, kunnen staan: het is een typisch Isobel-fluisterliedje. Op het eerste gehoor wellicht niet erg bijzonder, maar de gebruikte mondharmonica geeft het nummer wel degelijk een eigen gezicht. En dat dit het laatste liedje is dat Isobel schreef voor de band, maakt het natuurlijk bijzonder genoeg.

(My Girl's Got) Miraculous Technique is mijn favoriet onder de nieuwe nummers. Het is een ouderwetse Belle & Sebastiansong in volledige bezetting: door Stuart hoog ingezongen, er komen allerlei instrumenten langs - fluit, strijkers -, het refrein is in fraaie samenzang en het geheel ademt een zalige melancholie.

The Magic of a Kind Word tot slot, begint rustig met Isobel die over een gitaarpartij heen zingt. Na een halve minuut slaat de sfeer echter compleet om naar een ontzettend vrolijk, Beatlesque, nummer, qua sfeer nog het meest te vergelijken met Scooby Driver (van Storytelling).

Genoeg moois, kortom! Wat demo's en bootlegs betreft valt er van Belle & Sebastian trouwens ook na deze officiële release nog wel het één en ander te ontdekken. Zo is er een aantal pré-Tigermilknummers in omloop (Rhoda, Pocketbook Angel, Hurley's Having Dreams, London Has Let Me Down). Deze worden, plus een hele sloot aan live-covers - vaak van slechte kwaliteit -, meestal verzameld onder de titel 'London Has Let Me Down Again'. Meest opmerkelijke cover is misschien nog wel Belle & Sebastians interpretatie van Pachelbells Canon in D, dat ook een belangrijke rol speelt in We Rule the School (van Tigermilk). Deze is in omloop in studiokwaliteit. Ook opmerkelijk: een Franstalige versie van Lord Anthony...