Ik kan me wel aansluiten bij verschillende eerder gegeven meningen: ik vind dit een prima plaatje, maar zou het zelf niet gauw onder 'soul' scharen. Mijn eerste associate bij het horen van Calliers stem was Nick Drake, alhoewel hij gelukkig ook steviger uit de hoek blijkt te kunnen komen; alhoewel Dancing Girl een mooi nummer is had ik geen plaat vol van dit soort slepers getrokken. Het is daarom prettig dat er ook een stevige lange tegenhanger als You Goin' Miss Your Candyman op deze plaat staat.

De contradictie in deze plaat is voor mij dat het prima geslaagd zou zijn als bombastische singer-songwriteralbum, maar dat Calliers teksten voor een singer-songwriter echt beneden de maat zijn. 2* voor de lyrics, 4* voor de producties en 4* voor de stem en ik kom op een mooie 3.5* uit.

Ik moet zeggen dat het me verbaasde dat er van 'The 4 Of Us' nog helemaal niets op MuMe te vinden was. In thuisbasis Ierland zijn ze haast net zo groot als U2. 'Sunlight' werd door de Ieren zelfs gekozen als de vierde beste single - nummer 1 was One van U2. Alhoewel er zeker overeenkomsten te vinden zijn, hoor ik T4OU een stuk liever dan hun grotere broertjes. Zeker deze plaat is een stuk intiemer en melancholieker mét ruimte voor afwijkende songs als 'Gold Digger'. Zo hoor ik ze graag!

Laat ik het commentaar dat ik over deze plaat reeds in dit topic poste, ook hier maar even neerzetten:

The Brides of Funkenstein, in de oorspronkelijke bezetting die alleen op dit album te horen is gevormd door Dawn Silva en Lynn Mabry, werden door Clinton samengesteld in 1977. Silva en Mabry waren achtergrondzangeressen in de band van Sly Stone toen ze door Clinton gevraagd werden om op tournee te gaan met zijn collectief. De dames werden vernoemd naar personages van het in 1976 verschenen album The Clones of Dr. Funkenstein van Parliament. In het jaar daarop componeerde Clinton Funk or Walk voor de Brides. Het album sloeg direct in als een bom. Met 300.000 verkochte platen in de eerste week is dit voor zover ik weet het grootste funksucces dat een damesgroep ooit wist te behalen. Funk or Walk is dan ook opgenomen in een droombezetting. Allereerst zijn er de Brides zelf, die met hun stemmen alle kanten op kunnen en met een bijna voortdurende samenzang een unieke sound creëren. De ruggengraat van de band werd gevormd door de briljante broertjes Collins, Bootsy op bas en achter de drums, minder bekende broer Phelps op gitaar. Maar dit alles had nooit zo geklonken als het klinkt zonder het gestoorde genie George Clinton achter de productietafel.

Hoe klinkt dit dan? Funk or Walk opent met twee funkknallers die zo op het werk van bijvoorbeeld Parliament uit dezelfde periode hadden kunnen staan. Openingsnummer Disco To Go was eigenlijk geschreven als titelnummer voor Bootsy Collins debuut, maar Clinton en Collins besloten dat het beter bij de stemmen van deze dames paste. Het werd, met een zevende plek in Bilboard's Soul Charts de grootste hit van de band. Nappy en Birdie zijn vervolgens twee veel meer mellow nummers. Opvallendste song op deze plaat is de opener van kant B, de bijna tien minuten durende ballad Just Like You, een nummer dat de liefhebbers van moderne R&B denk ik wel zal kunnen bekoren. In When You're Gone klinken de Brides bijna als een damesgroep van Motown (bij de eerste zinnen dacht ik direct aan Baby Love) en Amorous maakt de cirkel rond door dit album stevig funkend af te sluiten.

Voor de luie mensen onder ons die in één woord een oordeel willen: topplaat!

Waar blijven de jubelrecensies vanuit het soul/funk-kamp van deze site? Sinds single Heal (briljant!) kijk ik al naar dit debuut uit. En, ik moet zeggen, het valt niks tegen hoor. Lekker vette funk, ik hoor veel Prince maar dan minder eighties en meer nu. Dankzij Damon Albarns productie zullen er vast een hoop referenties allerlei kanten op gemaakt worden, maar wat mij betreft kan The Child Of Lov prima op zichzelf staan. Dat dit, na alle hypes (NME! Pitchfork! 3voor12!) 'gewoon' een pummel uit Alkmaar blijkt te zijn, maakt de pret wat mij betreft alleen nog maar groter. Ik ben benieuwd hoe dit plaatje zich gaat ontwikkelen, begin voorzichtig op 4 sterren, maar wie weet waar dit nog naar uit gaat groeien. Ik hoop vooral ook dat The Child Of Lov een toffe live-band om zich heen weet te krijgen en deze zomer een harde clubtour gaat geven. Ik sta vooraan!

Ik heb een versie zonder de laatste twee nummers, waren dat geen non-album tracks op het singeltje van Generation Sex?

Zonder twijfel is dit overigens Hannons beste album. De lyrics zijn hier scherper dan op enig ander van zijn albums, en opvallend maatschappij kritisch. Het leuke van de Divine Comedy is natuurlijk dat het nergens de kans krijgt prekerig te worden - daarvoor zijn de orchestraties veel te uitbundig.

Het zal altijd wel de vraag blijven wat er van de Vaselines geworden zou zijn als Kurt Cobain niet ooit met die veel geciteerde opmerking gekomen was. In ieder geval wist Cobain heel goed waar hij mee bezig was toen hij besloot om juist Son of a Gun, Molly's Lips en Jesus Wants Me For A Sunbeam te coveren - wat mij betreft zijn dat namelijk verreweg de beste nummers die op dit complete overzicht te vinden zijn. Alhoewel er verder nog best een aantal sterke songs te vinden is hier, zijn er eigenlijk geen die het niveau van dat trio halen en sommige nummers zijn zelfs te flauw voor worden ('Monsterpuss, monsterpuss, miauw, my monsterpuss' ). Obscuriteit zou hun deel wel geworden zijn - alhoewel er wel bands zijn die om minder herrinerd worden. Want dat moet gezegd worden: op hun allerbest waren de Vaselines écht goed - catchy, naïef, spannend, rammelend en toch retestrak. 't Is alleen jammer dat ze slechts één album een twee EPs gemaakt hebben en dat vervolgens daar slechts een handjevol echt briljante nummers op te vinden is.

En conclusie na een keer of drie luister? Hemelbestormend is het allemaal niet, maar dat is ook niet altijd nodig. De leden van deze band hebben afzonderlijk van elkaar allemaal al eens laten weten kleinere of grotere meesterwerken te kunnen maken, dus een gezellig doorstampplaatje als dit moet ook wel kunnen, op z'n tijd.

En zo maakt Roos Rebergen mij op de rand van het jaar weereens erg vrolijk, nu samen met Torre Florim van de Staat die ik minder goed kende. Zoals gezegd zijn de teksten voor dit EP'tje gebaseerd op gedichten geschreven door 'verstandelijk beperkte cliënten van zorgorganisatie Dichterbij'. Nu heb ik geen idee wat voor beperkingen die lui precies hebben, maar poëtische zielen hebben de schrijvers van deze gedichten zeker. Neem nu 'Mag ik jou even lenen', geschreven door Ayse Dogruyol:

Mag ik jou even lenen
Ik wil je iets vertellen
Ben best bereid om je terug te geven

Na deze drie zinnen ben ik vastgepakt en meer dan benieuwd wat ze me vertellen wil. Of luister naar Berry Dappers' ultrakorte 'Jezus is de zoon van God':

Jezus is de zoon van God
Maar ik ben de zoon van mamma

In de naam van de vader, de zoon en de heilige mamma

Geen flauw idee of het ook zo bedoeld is, maar gebracht met het lichte zuidelijke accent van Torre Florim en de wat lijzige stem van Roos Rebergen is het voor mij de perfecte parodie op de Brabantse katholieke moederverering.

Muzikaal gezien zit deze EP nog leuk in elkaar ook. De stemmen van Roos en Torre passen prima bij elkaar en van ieder nummer hebben ze iets anders gemaakt. Het geweldige 'Iemand dood' klinkt als een Waitsiaanse polka, 'Mag ik jou even lenen' doet me aan het meer doorstampende werk van Raymond van het Groenewoud denken terwijl 'Oudjaar' een prachtig fluisterliedje is. Dit is, kortom, een heel fijn EP'tje en absoluut veel meer dan een liefdadigheidsproject van twee jonge Nederlandse sterren.

Eric Corton vindt 't trouwens ook leuk: nrc.tv - rocks - Torre & Roos