Ik ben het wel met lebowski eens. Dit eerste album waarmee ik kennismaak via het topic 'soulalbum van de week' is absoluut ontzettend lekker, maar bepaald niet briljant. Daarvoor vind ik dit allemaal net wat te glad en net wat te voor de hand liggend. Hutch' stem ligt absoluut goed in het gehoor, maar gaat nergens echt door merg en been. Voor de blazers die prominent aanwezig zijn geldt hetzelfde: ze klinken warm, de partijen zijn zonder meer vakkundig ingespeeld, maar ze spelen ook iedere noot precies zoals je 'm verwacht. Elk scherp randje onbreekt voor mij op deze cd en dat is jammer: het zijn juist de scherpe randjes van het meesterwerk waarachter je blijft hangen.

Met andere woorden: ik vind dit een hele fijne, degelijke funky soulplaat, niets meer maar zeker ook niets minder. Fijne degelijke funky soulplaten moeten er ook zijn