Inmiddels is de 4-disc 20th Anniversary-versie van haar beste album uit. Mooie box met de remasterde versie van dit album, een disc met demo's, de acoustische versie van dit album (2005-versie) en het concert in London dat zij op 28 september 1995 heeft gegeven.

Zo bij elkaar genomen wel erg veel "pillen" en voor mij dan ook niet bedoeld om 4 schijfjes achter elkaar te draaien. Ook de acoustische schijf vind ik wat overdreven, want de gemiddelde fan had die al in huis. Overige drie schijfjes zijn geweldig met een paar leuke demos en Alanis live is (bijna) altijd goed.

Daar ben ik het dan niet mee eens. Ik vind foutjes door artiesten of improvisaties of zelfs een gebroken nagel van Knopfler (zoals op het legendarische concert in Australië/New Zeeland) totaal niet erg. Dat behoort onder de charme van een liveplaat. Deze brom is simpelweg een verstoring van waar het om moet gaan: de muziek. Ik kan de charme van zoiets irritants niet waarderen. Dus ik skip dan maar weer…

Altijd leuk als er opmerkingen bij albums op MuMe worden geplaatst in reacties op negatieve/minder positieve uitspraken. Alsof iedereen dezelfde mening moet hebben over Mark, zijn werk of geluid... Ook ik ben niet positief nu ik het hele album heb beluisterd. Ik heb het dan niet zozeer over de productie/kwaliteit geluid, maar meer de stijl die Mark al jaren heeft aangemeten.

Privateering was voor mij een verademing na de drie erg matige/verveelde voorgaande albums. Tracker valt weer terug naar het niveau van die drie albums en dus wederom vervelend te noemen. Ik gun elke fan van dit soort muziek zijn/haar moment, maar mijn moment zit in geen enkel nummer.

Soms gaat het meer over de reis dan de eindbestemming. Het is altijd maar net waar je van houdt, maar ik vind het vaak interessant hoe een nummer zich heeft ontwikkeld of de variatie die de artiest vindt.

Waar Biko het einde van album 3 betekende, gaat 4 mooi in een soortgelijke sfeer verder met The Rhythm of the Heat. Vanaf de start pakt dit album mij door zijn mysterie, felle drumpartijen, intrigerende zang en begeleiding. Ik moest de meewerkende artiesten bekijken want dacht even dat Phil Collins op diverse songs meespeelde vanwege dat hoge drumgehalte. Iets dat ik niet bij de vorige drie albums zo ervaarde.

Voor het eerst hoor ik ook een Gabriel die ik herken van Genesis (tja, toch vergelijken….) in een soort verhalende artiest die je meeneemt op reis, elke song weer. The Family… is daar een goed voorbeeld van. Maar ook Lay Your Hands On Me, wat een gruwelijk sterk nummer is dat!

Nu de eerste vier albums te hebben gehoord, is mijns inziens zijn ontwikkeling als solo artiest erg goed te volgen. Niet alleen qua kwaliteit/sterretjes maar ook in stijl. Snap nu meer waarom ik toendertijd zijn 5e album al meteen geweldig vond en volgens mij ook een van zijn grootste successen is geworden als je zo’n stijgende lijn maakt in 5 jaar. Of is dat een te boute uitspraak…?

Beste Kingsnake: op basis waarvan kan dit niet lager zijn dan een 3? Waar staat dat beschreven dat dit 'onmogelijk' is? Tevens worden hier nu monden en stemmen gesnoerd als het volgens 'kenners' niet-acceptabele ratings zijn? Of mogen alleen fans hier stemmen en niet-fans moeten hun stem bij zich houden omdat ze er geen verstand van hebben?

Kortom: voor mij is MuMe nog altijd een leuke kennisbank van albums, waarin je een aardig beeld krijgt van wat de mensen wel of niet goed vinden. En daar waar mensen een album totaal een mislukking vinden, dan is daar voor die persoon een reden voor... Jammer dat sommige dit bestempelen als onnozel en kinderachtig. Alsof zo een uitspraak getuigd van volwassenheid...

Wat een kolder om iets onmogelijk te vinden... dan zet je jezelf toch wel op een 'onmogelijk' voetstuk. Ieder zijn muziek... ik zet Edge of thorns wel op of moet ik daar eerst toestemming voor vragen

Ik gooi deze wel uit mijn update, aangezien dit weer zo'n klassiek voorbeeld is waarin fans door een stomzinnige rating alles uit de kast willen halen om het tegendeel te bewijzen. Welkom in de wereld die muziek heet.

Ik vind dit persoonlijk een vrij onzinnige release die ook nog eens geen recht doet aan de originele tracks. Begrijp niet waarom er behoefte was om de 40 nummers opnieuw op te nemen. Ja er zit een rauw randje aan Mick’s stem maar dat komt juist op de oudste tracks nou niet echt ten goede. Ook zit er een irritante galm rondom zijn stem zoals goed te horen is op bv A New Flame, waardoor het voor mij niet dat gevoel geeft zoals het origineel op het gelijknamige album. Enige dat mij wel tevreden stemt is de begeleiding, want over strak gesproken: indrukwekkend goed.
Nee, heropnames vind ik altijd wat clichématig worden. In dit geval niet geslaagd en zeker een onvoldoende….

Kan daar op MuMe niets mee dat er zo laag wordt gescoord als het simpelweg niet jouw ding is. Waarom dan beoordelen, want zo’n laag cijfer zegt dan ook iets over de kwaliteit van de muziek en dan is het cijfer werkelijk lachwekkend. En ja, is ook een persoonlijke mening van mij

Op de streaming diensten wijkt wel vaker de volgorde van een album af (zoals 50 van Willie Nelson). Fysieke album is daarbij leidend en dat is logisch