reptile71 schreef:
Goed, misschien is het niet helemaal eerlijk, maar ik heb met opzet Within the Realm of a Dying Sun, The Serpent's Egg en Aion achter elkaar geluisterd en daarna dit album opgezet. De eerst genoemde drie albums bevatten werkelijk muziek en zang die mij in sferen kunnen brengen, zo uniek, dat er nauwelijks andere muziek is te benoemen die me op die plekken kan brengen. Dead Can Dance bereikt daarmee iets unieks. Niet op zijn minst weet Lisa Gerrard dat met haar klanken te bereiken op de genoemde albums. Noem het door merg en been, noem het je ziel raken of whatever, het gaat gewoon heel diep. Dit voel je of je voelt het niet en dan luister je meestal geen Dead Can Dance. Ook Perry's stem is fabuleus, al bevindt hij zich in andere regionen, aardser, maar o zo warm en een streling voor je oren.

Dan nu Dionysus. Op zichzelf staand een heel aardig album, veel wereldmuziek met lekkere ritmes en oosterse klanken. Dead Can Dance kan dat als de beste. Maar ik mis wat en dat begint al direct op de A kant. ACT I is op wat ritueel inboorlingen geroep na vrijwel helemaal instrumentaal. Ja, lekker hoor de ritmes en klanken. Ik kan er prima naar luisteren en heb ook geen moeite zo nu en dan eens mee te bewegen, maar de diepgang op voornoemde albums wordt nergens bereikt. Met name de prachtige zang en de tripjes naar hogere sferen mis ik. Dat is namelijk wat Dead Can Dance voor mij zo uniek maakt. Het is dus lekkere muziek en heus ook mooi, maar het voelt wat meer als doorsnee wereldmuziek door het gemis.

ACT II is ietsje andere koek. We gaan in elk geval al iets meer de diepte in (of de hoogte, hoe je het ook wil noemen). The Mountain zou niet verkeerd hebben gestaan op Anastasis. Hier in elk geval niet alleen fijne muziek, maar ook mooie zang. De sfeer die op de genoemde magische drie wordt gehaald, wordt niet bereikt, maar enigszins erop wegzweven is mogelijk. Het is echter niet zo dat ik heel ACT II van dat niveau vindt. De zang in The Invocation raakt bij mij geen gevoelige snaar. The Forest luistert prima weg, maar blijft relatief toch vrij vlak en ook het laatste nummer kan mij niet pakken zoals ik dat het liefst zou willen.

Hiermee wil ik niet zeggen dat Dead Can Dance een slecht album heeft afgeleverd. Ik kan er nog steeds met plezier naar luisteren. Alleen hetgeen waar Dead Can Dance bij mij voor staat, maken ze niet waar op dit album. Daar waar ik op Anastasis nog wel volledig kan wegdromen, al is het album ook geheel niet te vergelijken met de drie waar ik dit review mee begon, maar op zijn eigen manier fantastisch, blijf ik met Dionysus met beide benen op de grond staan. Wat ik het meest mis blijven echt de schitterende onwereldse zangpartijen en hogere sferen.

Gelukkig weet ik dat ze live weer een fantastische set zullen neerzetten, dus ik kijk er niet minder door uit naar 13 mei 2019.