Téééring, wat heeft die Henrik Fevre toch een krachtige en melodische stem zeg! Dit viel me al op bij zijn debut als zanger op het vorige album, maar hier komt hij nóg krachtiger en veelzijdiger over met uitstekende controle over hoge en lagere registers.

Dit keer richten ze zich meer op de progressieve kant van zaken en doen ze wat meer moeite om een sfeertje op te bouwen tijdens de songs, en daardoor heeft het album ook in eerste instantie een minder 'instant catchiness' gehalte in vergelijking met de vorige plaat. Dit neemt echter niet weg dat er nog altijd vele meezing-momenten in zitten, zoals in de energieke nummers 'Destined to Remember' en 'Hear My Call'. Alhoewel de muziek niet al te heavy is, kan de band nog altijd flink zijn spierballen tonen bij het snoeiharde 'Revolution Come Undone' waar de zware riffs volop aanwezig zijn. Verder introduceert de band ook nog akoestische secties op 'Airways' en de outro 'Erasure'.

De aandacht wordt natuurlijk snel gevestigd op het lange 'A Dream Within a Dream' dat bijna een kwartier lang duurt en ook gelijk één van de beste nummers van het album is. Deze epic begint met een reprise stukje van een vorig song, namelijk 'Never Like This', maar dan met een duisterder sfeertje. Dit zet de toon voor wat komen gaat en dat is de ene geweldige zanglijn na de andere, alhoewel het nergens echt losbarst van 't muzikale geweld. Het blijft langzaam opbouwen en een relatief rustig tempo aanhouden met aan het einde wat meer gitaar geschut. Het is vooral deze track die de vaardigheden van Henrik's zangspel perfect laat horen aan de luisteraar.

Met deze 6de langspeler laat Anubis Gate wederom ziet dat ze geen betere keuze in vocalist-switch hadden kunnen maken door het stokje aan de bassist te geven en wat een onderschatte band ze eigenlijk wel niet zijn. Het album zakt nergens in, steekt goed in elkaar met uitstekende songwriting en heeft bovendien nog goede lyrics ook! Dikke aanrader voor iedere fan van melodische prog muziek!

Een geweldige Progressieve Death Metal album met Folk en Doom boventonen. Van een band met leden uit Amorphis, Moonsorrow en Swallow the Sun mag je zeker iets leuks verwachten. En aan die verwachtingen zijn meer dan ruim voldaan. Geweldige riffs, melancholische zang, rustgevende keyboard melodieën en folky intermezzo's zijn volop aanwezig gedurende het gehele album, vergezeld met een uitstekende productie van de enige echte Dan Swanö.

Iedereen die graag luistert naar Opeth, Amorphis en Swallow The Sun zal van dit album waarderen. Maar echt, met muziek van deze omvang, zal iedereen die überhaupt, graag naar metal luistert dit een goed luisterbeurt moeten geven.

Ach, ik vind dit nog best een mooie plaat. Uiteraard niet zo goed als de eerste twee Blackfield albums, maar zeker niet verkeerd. Mogelijk beter dan het DNA album, dat valt nog te bezien bij meerdere luisterbeurten.

Ditmaal komt het voor mij ietsjes meer rock-ish over op bepaalde nummers in tegenstelling tot de vorige albums die over het algemeen rustiger waren. Leuke afwisseling, maar voor de rest heeft het vooralsnog de sound die je van Blackfield mag verwachten. Wat ik dan weer wel als een gemiste kans zie is...tja, toch wel de afwezigheid van Steven Wilson. Hij zingt op één nummer gewoon mee als vanouds en verder blijft hij voornamelijk op de achtergrond. Bepaalde songs hadden waarschijnlijk beter geklonken met zijn stem op de voorgrond, want zoals al hier voorheen gezegd was, (alhoewel ik zelf wel een bepaalde charme hoor bij Aviv) is hij toch niet echt een geweldige zanger. En XRay klinkt bijvoorbeeld erg mooi juist omdat het Vincent Cavanagh (zanger van Anathema) is die dat nummer heeft ingezongen.

Verder mocht dit album ook wel wat langer zijn, want 30 minuten is toch wel op de valreep qua lengte wat mij betreft. Zoals je dan ook kan verwachten zijn veel nummers kort en wordt er weinig mee gedaan, wat toch wel een zonde is. Zo komt het allemaal een beetje gerushed over en blijft het allemaal niet zo hangen. Maar goed, al met al ben ik toch wel een groot fan van dit soort down-to-earth muziek met mooie strijkers erbij en zitten er toch best wel een paar lekkere songs tussen zoals XRay, Sense of Insanity, Jupiter en Faking. Ik trap dus af met 'n 3.5*.

Persoonlijk zou ik zeggen dat de formule van Blackfield zeker niet saai wordt, of begint uit te werken. De songwriting is gewoon een tikkeltje lager dan bij de vorige releases.

Ergens krijg ik dit gevoel alsof Aviv Geffen stond te poppelen om aan een nieuwe Blackfield te beginnen, waarbij Steven Wilson dan weer zoiets had van 'Eigenlijk heb ik het er te druk voor, maar vooruit dan maar', en dit merk je onder andere omdat Aviv gewoon veel meer aanwezig is in dit album dan bij de vorige twee en de nummers voelen wat korter aan. Iets wat toch wel merkwaardig is, aangezien de andere releases ongeveer gelijk zijn qua tijdsduur, maar waar toch geen 'te kort' gevoel omhoog komt.

Veel negativiteit hier, maar begrijp me vooral niet verkeerd. WTMD is gewoon een enorm solide plaat waar ik weer volop van kan genieten, maar dan wel met een kanttekening dat het nét wat completer had kunnen zijn. Zo zijn er de tracks 'Blood' of 'Go To Hell' waarvan ze zich het er net wat te gemakkelijk vanaf hebben gemaakt, en dat bots met songs als 'Rising of The Tide', 'Oxygen' of 'Zigota' waarbij je duidelijk kan horen dat daar toch echt wel wat meer energie en inspiratie in is gestoken.

Desalniettemin verdient de plaat 4* van mij, want ook met deze plaat bewijst Blackfield wederom dat er nog altijd kwalitative pop/rock muziek gemaakt kan worden en het is gewoon een hele degelijke plaat geworden om naar te luisteren. Experimenteren hoeft niet persé, daar hebben we Porcupine Tree weer voor. Blackfield staat voor poppy rock muziek met een laagje melancholie en zo moet dit gewoon blijven. Alleen volgende keer iets meer voor de volle 100% willen gaan, heren.

'Dead End Kings' is zeker een album om even rustig de tijd voor te nemen. Tijdens de eerste luisterbeurt vond ik 't nogal matig overkomen, een album vol met nummers die gemaakt bleken te zijn op de automatische piloot en daarom niet memorabel waren. Maar niets is minder waar, het is weer 'n zeer kwalitatieve Katatonia plaat geworden dat ditmaal niet alles vanaf het begin prijs zal geven, en daaruit blijkt dan ook dat de band het ditmaal 'n tikkeltje complexer speelt dan normaal. Vanuit een atmosferisch standpunt vond ik 'Night is the New Day' net wat prettiger omdat daar echt 'n mentaal beeld werd geschetst van 'n depressieve stad tijdens de nacht, iets wat hier meer aan de verbeelding is overgelaten. Daarintegen is op dit album meer gaande, het komt allemaal 'n stuk dynamischer over, maar het blijft de Katatonia zoals we ze gewend zijn.

Enkele uitschieters zijn Hypnone, The Racing Heart en Ambitions.