menu

Hier kun je zien welke berichten hallo! als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bloc Party - Four (2012)

4,0
Ik ben al enkele jaren een grote fan van Bloc Party, vanaf 2009 om precies te zijn. Juist ja, ik werd fan op het moment dat Bloc Party er voor een tijdje (en misschien voor altijd, dacht ik toen) mee ophield. Ik was natuurlijk ontzettend blij toen er nieuws kwam van een nieuw album. Eindelijk na een dikke drie jaar wachten, was één van mijn favoriete bands weer actief.

En nu hebben we Four. De albumtitel is inderdaad cliché, maar hij is ook passend, want het is onmogelijk om de muziek op het album kort te omschrijven. Daarvoor is er te veel variatie. Een duidelijke lijn zit er niet in. Het is gewoon (de vier leden van) Bloc Party. Soms doet Bloc Party hier wat ze al bewezen hadden dat ze goed konden. Een nummer als Day 4 had zo op A Weekend in the City kunnen staan. Zelfs de thematiek is gelijkaardig. De overgang naar de outro en de outro zelf bezorgen me kippenvel. Ook Real Talk en The Healing zijn mooie rustpuntjes. Real Talk is zelfs mijn favoriet op dit album. Kele steelt de show met zijn prachtige zang.

Team A en Octopus gebruiken schijnbaar dezelfde gitaareffecten. Beide nummers doen denken aan het Bloc Part van Silent Alarm. Kort, snedig met hoekige gitaarriffs, strakke drums en een bas die niet gewoon het nummer ondersteunt, maar het ook interessanter maakt. Kele's stem is natuurlijk ook erg herkenbaar. Op dit album zingt hij zelfs beter dan ooit tevoren. Soms roept hij het uit, maar soms kan hij ook heel rustig en intiem zingen met een kopstem die hij nu beter onder controle heeft (zie vooral Real Talk).

Intimacy vind ik niet echt terug op dit album. Het is duidelijk dat ze de weg die ze toen zijn ingeslagen, willen vergeten. Bloc Party is opnieuw een gitaarband. En daarin gaan ze verder dan op hun voorgaande albums. Zware riffs die tegen metal aanleunen zijn geen buitenbeentjes op dit album. 3x3 was een vroege favoriet van mij. Kele fluistert vanalles in je oor tot er een uitbarsting volgt. Nu vind ik het nummer toch wat magertjes. Het zijn gewoon twee leuke ideeën achter elkaar geplakt, zonder goede uitwerking. Kettling doet het dan beter in de categorie zware gitaren. Achter de zware riffs zit er namelijk een catchy nummer. De solo is ook niet mis. Coliseum is misschien het vreemdste nummer dat Bloc Party ooit gemaakt heeft. Velen vinden het ongelofelijk slecht en daar kan ik wel inkomen. Het nummer is eigenlijk gewoon fout. Toch kan ik niet ontkennen dat ik de laatste minuut echt wel lekker vind. De blues intro vergeten we dan even.

Bloc Party is ook niet vergeten om popnummers te schrijven. Truth is erg mooi, hoewel de instrumentatie een beetje saai is. V.A.L.I.S. is meer uptempo en vind ik ook leuker. Het is het meest poppy nummer dat Bloc Party ooit gemaakt heeft en had dus een betere keuze geweest als single. De lyrics zijn ook tof, al was het maar door het gebruik van woorden als phenomenology.

Bloc Party tapt dus duidelijk uit verschillende vaatjes op dit album. Dat is in zekere zin een minpunt omdat Four niet werkt als een album. De verschillende soorten nummers komen gewoon na elkaar zonder een vloeiende overgang. Coliseum tussen Day 4 en V.A.L.I.S. is het duidelijkste voorbeeld hiervan. Four lijkt meer op een best-of. Gelukkig zijn de meeste nummers echt sterk.

Met Four bewijst Bloc Party dat ze er nog steeds zijn door terug te gaan naar hun roots en tegelijkertijd vooruit te kijken. Volgende keer ook nog een coherent album graag.

Jónsi - Go (2010)

3,5
Ik keek toch wel uit naar dit solo project van Jónsi, want Sigur Rós is één van mijn lievelingsbands. En Jónsi heeft mijn verwachtingen zeker ingelost. Ok, ik vind het niet zo sterk als de albums van Sigur Rós, maar het is zeker een erg leuke plaat.
Go Do is direct een heel vrolijk nummer. Ik word altijd goed gezind als ik dat nummer hoor. Animal Arithmetic is zelfs nog vrolijker dan Go Do, voor mij zelfs een beetje te. Het zijn wel twee leuke nummers om mee te beginnen. Tornado is één van mijn favo nummers. Het is ietwat melancholisch en o zo mooi.
Maar Jónsi vond het dan weer nodig om de sfeer wat op te vrolijken. En dat lukt hem aardig met Boy Lilikoi dat ik beter vind dan de eerste twee nummers. Sinking Friendships is meestal gedaan voor ik goed en wel besef dat het begonnen is. Onopvallend nummer dus.
Kolnidur doet wat meer denken aan de muziek van Sigur Rós en het is dus ook één van mijn favorieten. Ook Around Us is een hoogtepunt. Het heeft vooral een erg leuk refrein dat in mijn hoofd blijft zitten.
Grow Till Tall vind ik gewoon een goed nummer waarin ik vooral geniet van de mooie kopstem van Jónsi. Hengilas is een ingetogen, degelijke afsluiter. 3,5*

Kele - The Boxer (2010)

3,5
Ik vind het gemiddelde van deze plaat wel erg laag. OK, het album is niet zo goed als die van Bloc Party, hoewel ik hem niet veel minder vind dan Intimacy.

Al vanaf de opener Walk Tall weet je dat dit album wel erg ver staat van Bloc Party en vooral Silent Alarm. Toch vind ik de synthesizers in dit nummer erg goed klinken. On The Lam vind ik wel wat minder, maar is ook nog een redelijk goed nummer. Dan komt de single Tenderoni. Ik blijf het gewoon een erg aanstekelijk nummer vinden.

The Other Side vind ik dan weer het minste nummer van het album. Het is iets te druk en heeft geen goede melodieën. Everything You Wanted is weer een stuk beter. Het refrein blijft heel snel hangen.

New Rules is een ingetogener nummer. In het begin dacht ik dat het wel mooi was, maar het is me toch iets te eentonig en dat zinnetje, Please hang out and try again, dat constant herhaald wordt en ook al in On The Lam werd gebruikt werkt me na een tijdje wel erg op de zenuwen. Unholy Thoughts is het nummer dat me het meest aan BP doet denken. Het had zo op Intimacy gekund en het zou ook nog een uitblinker zijn geweest. Het heeft net als Everything You Wanted een pakkend refrein.

Rise begint rustig en werkt dan naar een climax toe om dan weer zachtjes uit te doven. Echt een practig nummer en mijn favoriet van dit album. All The Things I Could Never Say is een wederom een ingetogen nummer, maar in tegenstelling tot New Rules vind ik deze wel geslaagd. Het heeft zelfs een ietwat melancholische sfeer. Yesterday´s Gone is dan weer opgewekt en is ook een goed nummer.

Ik geef het album voorlopig 3,5 sterren, maar dat kan eerder nog stijgen dan dalen.

Muse - The Resistance (2009)

3,5
Dit is de tweede cd van Muse die ik beluister en de eerste vond ik zeer goed. Deze is ook zeer goed meegevallen, maar ik vind hem wel wat minder dan zijn voorganger. Er staan een aantal hoogtepunten op maar ook een paar mindere nummers.

Het album begint zeer degelijk met Uprising en Resistance. Het zijn geen meesterwerken, maar ze zijn allebei wel tof. Uprising is een leuke single met een leuk refrein. Ik kan me wel voorstellen dat ik dit na een lange tijd wel beu wordt, maar tot nu toe is dat nog altijd niet gebeurd. Het is wel weer meteen duidelijk dat je voor de lyrics niet naar Muse moet luisteren. Hier een voorbeeldje uit Uprising:
It's time the fat cats had a heart attack. Niet echt hoogstaand, maar dat verwacht ik nu niet meteen van Muse.

Resistance heeft dan weer een prachtige intro en outro. Maar spijtig genoeg vind ik dat de twee beste delen van het nummer. Na zo'n intro verwacht ik gewoon een klassieker en dat is Reistance niet. Toch is het een sterk nummer met opnieuw een leuk refreintje.

Daarna komt voor mij het minste deel van het album. Undisclosed Desires vond ik in het begin even leuk, maar na een paar keer had ik geen behoefte meer om het te beluisteren. Maar United States of Eurasia vind ik nog erger. Bohemian Rhapsody is al niet mijn ding en dit nummer is een nog slechtere kopie. Vooral dat Eurasia!-gedoe op het einde vind ik helemaal niets. En dan kopieren ze nog eens een pianostukje! Het dieptepunt van het album. Guiding Light vind ik dan weer iets beter, maar het lijkt alsof ze een paar ideeën samengepropt hebben in een nummer waardoor het niet geweldig klinkt. Alleen de solo is leuk.

Na drie iets mindere nummers begint de plaat voor mij pas echt. Unnatural Selection is voor mij het hoogtepunt van het album. Het orgelintrootje gaat nog. Maar dan komen de gitaren erbij! Wat een geweldige riff! Wat later is er dan ook nog een geweldige solo. Dan lijkt het alsof het nummer afgelopen is, maar dan komt er nog een refreintje en opnieuw een geweldige riff om af te sluiten: heerlijk. Het volgende nummer, MK Ultra, is opnieuw een hoogtepunt. De intro met de synthesizer is geweldig en daarna komen de andere instrumenten erbij en gieten ze er een Muse-sausje over. Ik hou ook erg veel van die uitbarsting van gitaren met de rare geluidseffectjes halfweg en op het einde.

I Belong To You is dan even een onderbreking. Het is een saai nummer waar Muse eens iets anders probeert te doen. En het pakt niet goed uit. Halfweg gaat Matt dan ook nog in het Frans zingen, wat hij helemaal niet kan. Maar gelukkig komt hierna nog een zeer sterke symphonie.

Overture opent met strijkers waar stilaan de drums en de gitaren bij komen. Het heeft een zeer sterke opbouw. Ik geniet ook altijd van de hoge zang van Matt op dit nummer. Overture heeft een duistere, mysterieuze sfeer. Ik vind het meteen het sterkste deel van Exogenesis. Cross Polination is strijdvaardiger. Het begint met een pianostukje dat me een beetje doet terugdenken aan het einde van United Staes of Eurasia. Dat vind ik dus wat minder, maar daarna wordt het wel beter. Dit deel van de symphonie gaat er het stevigst tegenaan en ik vind het allemaal wel goed. Redemption heeft dan weer een helende, rustige sfeer. Het heeft opnieuw een prachtige opbouw en het is een mooie afsluiter van het album.

Het is dus een afwisselend album met gelukkig heel wat hoogtepunten op het einde.
3,5*

Sufjan Stevens - The Age of Adz (2010)

4,5
Na al die negatieve berichten hier had ik eigenlijk niet veel verwachtingen bij dit album, maar ik vind hem ongelofelijk goed. Het is wel het eerste album van Sufjan Stevens dat ik in het bezit heb dus ik kan niet met zijn vorig werk vergelijken.
Het openingsnummer is ineens in van mijn favorieten. Mooi, ingetogen nummer dat zeker geen voorproefje is op wat er nog komen gaat. But words are futile devices vind ik trouwens een prachtige zin. Too Much toont dan veel beter hoe de meeste nummers op dit album zijn: druk, redelijk lang, maar na een paar keer geweldig. In het begin moest ik wat wennen aan al die geluidjes. Er gebeurde gewoon te veel. Nu klinkt het echter heel natuurlijk en alles zit gewoon erg goed in elkaar.
Nog een andere favoriet van mij is Vesuvius. Het begint rustig met een piano, maar stilaan gaat het naar een climax die er uiteindelijk ook komt, maar dat maakt het er zeker niet minder op. Impossible Soul is ook 1 van mijn favorieten. De verschillende delen vloeien heel goed in elkaar over en nergens voelt het te lang aan. Eigenlijk zijn alle nummers top. Alleen de andere twee korte nummers doen mij niet zoveel, maar dat zijn ook maar niemendalletjes in vergelijking met de rest van het album.
Nu ben ik wel erg benieuwd naar het andere werk van Sufjan Stevens.

U2 - Songs of Innocence (2014)

3,5
Als groot U2-fan, ben ik zeer tevreden over deze release. Ok, het komt niet in de buurt van de albums die ze tussen 1984 en 1997 gemaakt hebben, maar dat is logisch. Vooral de tweede helft van het album (de tracks waar Danger Mouse de meeste invloed op had) is gewoon sterk. Ze doen niets nieuws, maar toch is er voldoende variatie tussen de verschillende nummers. Sleep Like A Baby Tonight had zo op Zooropa kunnen staan, terwijl This Is Where You Can Reach Me Now uit 1983 zou kunnen komen.

De eerste helft bevat duidelijk de hits, met de meer gelikte productie en de opvallende hooks. California en Every Breaking Wave zijn echter gewoon sterke nummers met catchy refreinen. De enige misser is The Miracle. Dat nummer lijkt een samenraapsel van enkele ideeën die niet eens goed uitgewerkt zijn. Song For Someone is ook aan de saaie kant, met een lachwekkende solo die Edge gehaald heeft van NLOTH's Crazy Tonight. Dat zijn de enige twee nummers die van mij een onvoldoende krijgen.

De topper van het album is voorlopig Iris. Van de nummers die Bono over zijn moeder heeft geschreven (Tomorrow, Lemon en Mofo) is dit de minste, maar dat zegt vooral iets over de kwaliteit van de andere nummers. Het is het meest typische U2 nummer van het album, met de kenmerkende gitaar van Edge en de stuwende bas van Clayton waarmee ze tonen dat ze nog steeds als de beste anthems kunnen maken. De persoonlijke tekst maakt dit het meest emotionele nummer van het album. Met stukjes als deze kan Bono me nog altijd raken:

Iris playing on the strand
She buries the boy beneath the sand,
Iris says that I will be the death of her
It was not me


Het tweede deel begint dan met een serie rockers. Sinds de eeuwwisseling zijn dat meestal hun zwakste nummers, maar dat is hier niet het geval. Volcano doet nog het meeste denken aan de banale rockers zoals Get On Your Boots of Vertigo, maar voorlopig vind ik het wel leuk. Raised By Wolves is dreigend en bevat ook fantastische uithalen van Bono tijdens het refrein. Ook in het volgende nummers is hij de ster. De passie in het laatste stukje van Cedarwood Road doet me denken aan nummers als Stay. Bono's stem is natuurlijk verouderd en minder krachtig, maar als hij er echt voor gaat, is het resultaat nog altijd geweldig.

In Sleep Like A Baby Tonight is de invloed van Danger Mouse duidelijk te horen. Het nummer rust op een bedje synths en dat is fijn als afwisseling. Edge beseft hier ook dat er nog andere effecten zijn dan delay. Ook in het volgende nummer is het gitaarwerk creatiever dan we de laatste tijd gewend zijn van U2. Dan komen we bij het laatste nummer, The Troubles. Het groeit stilaan uit tot mijn favoriet. De strijkers gaan perfect samen met Lykke Li's vocalen. Ik denk dat Bono haar beschreef als een voodoo child en daar kan ik volledig inkomen. De deprimerende lyrics zijn ook sterk. Dit is bijvoorbeeld één van de betere dingen die Bono de laatste tijd heeft geschreven:

Somebody stepped inside your soul
Little by little they robbed and stole
Till someone else was in control


Het nummer bouwt op naar een subtiele climax (voor U2 dan toch) die te abrupt ophoudt naar mijn gevoel.

Het album bevat misschien minder hoogtepunten dan hun vorige albums, maar hij bevat ook minder missers. Het is bovendien het eerste album dat als een geheel aanvoelt sinds Zooropa. Hierdoor gaat hij volgens mij langer meegaan dan de andere drie albums uit de jaren 2000.