Mijn bescheiden mening over Darkness:

Badlands:
Een geweldige opener, helemaal als je even in de spreekwoordelijke put zit dan is dit het nummer om daar weer uit te komen.
"You wake up in the night, with a fear so real, spend your life waiting for a moment that just don't come, well don't waste your time waiting..."

Dit is ook een van de weinige nummers waarop Clarence Clemons meespeelt op de saxofoon.

Adam Raised A Cain
Een nummer over de moeilijke relatie tussen een vader en zoon (lees als Bruce en zijn vader) een autobiografisch nummer. Met veel bijbelse invloeden.

"You're born into this life paying for the sins of somebody else's past".

"Daddy worked his whole life, for nothing but the pain, now he walks these empty rooms looking for something to blame".

Op de plaat komt het gitaar werk niet zo mooi naar voren als dat dat live gebeurt. Maar naar mijn mening wel het minste nummer van de plaat.

Something In The Night:
Een van mijn favorieten.
Stel je voor midden in de nacht rijdt je op een verlaten weg en dan komt dit nummer op. Kippenvel en desolatie ten top. Ook weer een tikje autobiografisch met in het achterhoofd de rechtzaak tegen zijn voormalig manager:

"You're born with nothing,
and better off that way,
Soon as you've got something they send
someone to try and take it away."

Ook sluit Bruce zijn eigen verleden af. In nummers als Spirit In The Night of Thunder Road zingt hij over de weg als een metafoor voor al het goede in het leven zoals rijden en drinken. In dit nummer rekent hij met die jeugdigheid af.

"Just kids wasted on something in the night."

Candy's Room:
Volgens sommigen gaat dit nummer over een stripper en/of een meisje van lichte zeden. De zanger is erg verliefd op dit meisje. Maar toch het is een prostitué, dus ook hier geld weer dat de zanger op zoek is naar zichzelf wie ben ik, waar sta ik voor. Al met al een psychologisch nummer over de desillusies van verliefdheid en lust.

De gitaarsolo op het eind is geweldig en met 2:48 is het nummer na Factory het korste nummer op dit album.

Racing In The Street
Dit nummer gaat over wat je het liefst doet, en hoe dat de mensen om je heen beïnvloed. Door de details wordt dit nummer nog beter:
I got a sixty-nine Chevy with a 396
Fuelie heads and a Hurst on the floor
She's waiting tonight down in the parking lot
Outside the Seven-Eleven store

Springsteen spreekt in dit nummer tegen de mensen die leven maar niet echt 'leven'. Het lijkt of die mensen stukje bij beetje overlijden.

Some guys they just give up living
And start dying little by little, piece by piece
Some guys come home from work and wash up
And go racin' in the street

Na het laatste couplet gaat het nummer nog even door met een kippenvel bezorgende piano en hammond orgel solo.
Misschien wel het beste nummer op deze plaat!

The Promised Land
De optmistisch mond harmonica solo opent het nummer. Dit nummer gaat over de werkende man waarbij eigenlijk niets lukt, niets bereikt en toch blijft hij geloven in betere tijden. Maar mag je als volwassen man/vrouw nog wel dromen over een beter leven?

Ja zegt Springsteen:
"Mister I ain't a boy, no I'm a man
And I believe in a promised land"

Factory:
Early in the morning factory whistle blows,
Man rises from bed and puts on his clothes,
Man takes his lunch, walks out in the morning light,
It's the working, the working, just the working life.

Een nummer over de 'blue collar man' in de USA. Elke morgen gaat de wekker, je staat op. Doet je kleren aan, smeert je brood en loopt richting je werk. Springsteen schreef dit nummer over zijn vader die elke dag naar de textielfabriek ging om te gaan werken.

Streets Of Fire:
Springsteen is boos en voelt zich eenzaam:

I'm wandering, a loser down these tracks
I'm dying, but girl I can't go back
'Cause in the darkness I hear somebody call my name
And when you realize how they tricked you this time
And it's all lies but I'm strung out on the wire
In these streets of fire

Weer een indirecte terugblik naar de rechtzaak?

Prove It All Night:
De boodschap in dit nummer is dat succes in het leven vraagt om offers die je moet brengen. Op de afgelopen nummers heeft de zanger dat vaak gedaan en nu lijkt het goed te komen met hem.

Everybody's got a hunger, a hunger they can't resist,
There's so much that you want, you deserve much more than this,
But if dreams came true, oh, wouldn't that be nice,
But this ain't no dream we're living through tonight,
Girl, you want it, you take it, you pay the price.

Darkness On The Edge Of Town:
De afsluiter van dit gelijknamige album de man in dit nummer geeft alles op wat hem lief is. De relatie die hij tijdens Prove It All Night had is verbroken. Maar dat lijkt hij niet zo erg te vinden. Het werk wat hij had in The Promised Land is hij kwijt. Hij valt uiteindelijk in een spreekwoordelijk put vol met zelf medelijden. Maar waarom hij dat doet weet hij zelf ook niet helemaal.

Now some folks are born into a good life
And other folks get it anyway anyhow
Well I lost my money and I lost my wife
Them things don't seem to matter much to me now
Tonight I'll be on that hill 'cause I can't stop
I'll be on that hill with everything I've got
Well lives on the line where dreams are found and lost
I'll be there on time and I'll pay the cost
For wanting things that can only be found
In the darkness on the edge of town
In the darkness on the edge of town

Al met al een duister album vol met psychologische strubbelingen van een working man. Problemen in de liefde, problemen met zijn vader niks lijkt te lukken. Alle hoop en dromen die tijdens Born To Run werden voorspeld zijn weg. De realiteit van het echte leven slaat keihard toe op dit album. Je moet 'vechten' in het leven om wat te kunnen bereiken en zo voldoening uit het leven te kunnen halen!

Mijn kennismaking met Springsteen in de zomer van 2002. En ja het album is misschien wat lang, nummers die beter in de kluis hadden kunnen blijven liggen. Maar wat blijft dit een indrukwekkend album over die dinsdag in september en de dagen, weken, maanden daarna, 22 jaar geleden.

Pracht plaat! En nog steeds 5 sterren.

Chris Stapleton geboren en getogen in Kentucky was voor zijn doorbraak in 2015 al een begenadigd liedjes schrijver. In 2015 sprong hij met ‘Traveller’ in het diepe en het werd direct zijn doorbraak bij het grote publiek. In 2017 volgden de twee albums ‘From A Room Vol. 1 & 2’ en daarna werd het op solo gebied wat rustiger. Stapleton werd voor de vijfde keer vader en was vooral bezig met muziek voor en met anderen. Hij schreef nummers voor de Nashville country artiesten zoals Luke Bryan en Thomas Rhett maar werkte ook samen met de groten uit de popmuziek zoals Pink en Justin Timberlake.

Daarnaast vond hij dit jaar weer tijd voor eigen werk samen met producer Dave Cobb dook hij de studio in om zijn vierde solo album op te nemen. Naast elf eigen nummers staan er ook drie covers op. Namelijk twee van Guy Clark: ‘Worry B Gone’ (zeer fijne barnburner!) en ‘Old Friends’ en een verborgen pareltje uit de discografie van John Fogerty: ‘Joy Of My Life’. De eigen nummers schreef Stapleton zelf of hij schreef ze samen met anderen waaronder Mike Campbell die je kunt kennen als gitarist van Tom Petty & The Heartbreakers. Campbell is niet de enige ‘Heartbreaker’ op dit album want het toetsen werk wordt in alle nummers verzorgd door Benmont Tench.

De plaat opent met de eerste single van de plaat en tevens het titelnummer ‘Starting Over’ met mooie samenzang met Morgane Stapleton (inderdaad de vrouw van). ‘Cold’ is de afgelopen weken veel gedraaid op NPO Radio 2 met name door Rob Stenders en Leo Blokhuis. En terecht want het is een prachtig nummer misschien wel het prijsnummer van deze plaat.

Met ‘Arkansas’ komt de plaat in een hogere versnelling, Stapleton schreef dit nummer samen met Mike Campbell en het gitaarwerk van die laatste komt in dit nummer goed naar voren. Het nummer had ook zo op een plaat van Tom Petty kunnen staan. Het andere nummer waaraan Campbell meeschreef is ‘Watch You Burn’. Een directe reactie naar aanleiding van de schietpartij in 2017 op een muziekfestival in Las Vegas.

Only a coward would pick up a gun
And shoot up a crowd trying to have fun
Now the Vegas lights, they won’t lose their glow
And the band will play and go on with the show

And you’re gonna get your turn
Yes, you’re gonna get your turn
Son, you’re gonna get your turn
Devil gonna watch you burn

Noemenswaardig is ook het nummer ‘Maggie’s Song’ een lied ter nagedachtenis aan zijn hond Maggie. Een beetje cheesy misschien, maar Stapleton komt er helemaal mee weg. Daarnaast zit er halverwege nog een mooie solo in van Tench op het Hammond orgel. De laatste twee nummers van de plaat zijn ‘You Should Probably Leave’ een nummer met een fijne groove en het doet een beetje R&B aan. Met ‘Nashville, TN’, een prachtige ode aan de stad die Stapleton zoveel heeft gebracht komt er een melancholisch eind aan de plaat.

Chris Stapleton heeft met ‘Starting Over’ een prachtig album afgeleverd. Muzikaal is het een genot om te luisteren om over Stapleton’s veelzijdige stem nog maar te zwijgen. Wat mij betreft een van de beste albums van het jaar!

Begin van het jaar maakten verschillende country artiesten melding van het eerste solo album van Chris Stapleton. Wie? Chris Stapleton schreef al tig liedjes voor de countrypop artiesten zoals Lady Antebellum. Volgens Brad Paisley, Miranda Lambert en vele anderen was dit het beste album wat ze in lange tijd hadden gehoord. En die constatering klopt helemaal. Samen met meesterproducer Dave Cobb heeft Stapleton een schitterende plaat afgeleverd. Van opener ‘Traveller’ tot het laatste nummer ‘Sometimes I Cry’ is deze plaat een aaneenschakeling van hoogtepunten. De inspiratie voor dit album is ontstaan in 2013. Stapleton’s vader overleed in dat jaar. Stapleton’s vrouw Morgane, kocht voor hem een oude pick-up waar mee Stapleton op roadtrip ging. Om op zoek te gaan naar wie hij nu echt was en zichzelf als liedjes schrijver op nieuw uit te vinden. Zoals al eerder gezegd is dat ruimschoots gelukt. De plaat kwam halverwege dit jaar uit, maar deed toen nog niet heel veel in de lijstjes in Amerika maar na zijn optreden bij de Country Music Awards met Justin Timberlake was het hek van de dam. Stapleton werd uitgenodigd bij alle grote talkshows en zijn platen verkoop ging als een speer. Terug naar de muziek op het album staan een twee tal covers ‘Was It 26’ van Charlie Daniels en ‘Tennessee Whiskey’ origineel van George Jones. De versie die Stapleton is werkelijk waar briljant. Wat een soul in zijn stem. Stapleton’s versie lijkt in niets op de versie van Jones. Maar ook zijn eigen nummers zijn schitterend zoals het liedje voor zijn overleden vader ‘Daddy’s Doesn’t Pray Anymore’:


Today I followed daddy down to church
And listened to the preacher read God’s word
We sang his favorite hymn but daddy didn’t make a sound
This afternoon we’ll lay him in the ground
But daddy doesn’t pray anymore
I guess he’s finally walking with the Lord
He used to fold his hands and bow his head down to the floor
But daddy doesn’t pray anymore

‘The Devil Named Music’ wordt in dezelfde stijl gezongen als ‘Tennessee Whiskey’. Het nummer ‘More Of You’ is een schitterend duet tussen Chris Stapleton en zijn vrouw Morgane. Dat doet denken aan Johnny Cash en June Carter. Andere hoogtepunten zijn de titeltrack ‘Traveller’ en ‘When The Stars Come Out’. Het album ‘Traveller’ is het beste album dat dit jaar is uitgebracht naar mijn bescheiding mening dat wel. Het album klopt van begin tot eind. Mooie liedjes, mooie instrumentatie en de stem van Stapleton is geweldig van heel klein tot grote groezelige uithalen. Album van het jaar!!

De beste plaat van 2016 is geworden: Drive-By Truckers – American Band. Een band waar ik een haat, liefde verhouding mee had. Een aantal van hun nummers vond ik erg goed zoals ‘Carl Perkins Cadillac’ van hun album ‘The Dirty South’ maar met het merendeel van de liedjes had ik geen klik. Totdat halverwege 2016 de aankondiging kwam dat er een nieuw album van de Truckers zou verschijnen. Met deze aankondiging verscheen ook de eerste single van de plaat ‘Surrender Under Protest’. Een aanklacht tegen de groepen die in het zuiden van de Verenigde Staten wonen en die zich vasthouden aan de verkeerde dingen. Frontman Patteson Hood hierover: “I love the part of the country I come from, it has its own beauty, and all my family are from there. But at the same time, it is a region that seems to hold onto the wrong things: they’re so steeped in their own history they sometimes let it control where they are now, instead of living in the present.”

Dus mijn interesse was gewekt, toen een paar weken daarna de volgende single uitkwam ‘What It Means’ wist ik het zeker. Deze plaat moest ik hebben. ‘What It Means’ is wat mij betreft het beste nummer van 2016. Het nummer gaat over het vuurwapen geweld in Amerika. Hood schreef dit nummer een aantal jaar geleden naar aanleiding van het doodschieten van Trayvon Martin (2012) en Michael Brown (2014) door de lokale politie.

Then I guess there was protesting
And some looting in some stores
And someone was reminded that
They ain’t called colored folks no more
I mean we try to be politically
Correct when we call names
But what’s the point of post-racial
When old prejudice remains?
And that guy who killed that kid
Down in Florida standing ground
Is free to beat up on his girlfriend
And wave his brand new gun around
While some kid is dead and buried
And laying in the ground
With a pocket full of skittles

Ook kijken de Truckers terug naar de geschiedenis van al het vuurwapen geweld tegenover immigranten, zoals in het door Mike Cooley geschreven nummer ‘Ramon Casiano’. Het nummer gaat over een van de grote bazen van de National Rifle Association (NRA), Harlon Carter. Die in de jaren ’30 een 15 jarige jongen, Ramon Casiano doodschoot. Carter werd hiervoor vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs en door rechterlijke dwalingen. In 1981 kwam deze moordzaak weer aan het licht door goed speurwerk van The New York Times. Carter ontkende eerst betrokken te zijn bij de moord op Casiano. Maar later gaf hij toch toe verantwoordelijk te zijn voor de moord op Casiano. Tien jaar later overleed Carter aan de gevolgen van longkanker.

‘Guns of Umpqua’ gaat ook weer over een schietpartij op de Umpqua Community College op 1 oktober 2015. Hood, toen zelf net verhuisd naar Oregon, over de inspiratie voor dit nummer:
“The day I wrote ‘Guns of Umpqua’ I had just moved to Portland, Oregon. It was a stunningly beautiful day, and I picked up my phone and they were announcing this shooting maybe a couple of hours’ drive away. We’d spent a night in that town on our journey to Portland, so I could picture the landscape of where it happened. What makes somebody wake up on a beautiful day like that and f–k up a lot of people’s lives. That’s one of the reasons why the flag’s always at half-mast these days.”

Een ander pareltje is ‘Once They Banned Imagine’ geschreven door Cooley. Het nummer gaat over het gelijknamige nummer van John Lennon, ‘Imagine’. In de dagen na de aanslagen op 11 september 2001 kwam Clear Channel Communications, het grootste radionetwerk van de Verenigde Staten met een lijst met 160 (!) nummers die volgens deze organisatie niet geschikt waren om te draaien op de radio (klik hier voor de hele lijst). Waaronder dus ook ‘Imagine’ van John Lennon.

Het laatste nummer op de plaat ‘Baggage’ is Patterson Hood’s reactie op het overlijden van acteur en komiek Robin Williams. “I wrote it the night he passed away. It was a pretty day, and I was driving home when it came on the radio that Robin Williams had committed suicide. I thought, goddam, he’s one of the guys that makes us forget our troubles, y ‘ know?

Ook de nummers die ik niet heb genoemd zijn stuk voor stuk een kritische kijk op de huidige maatschappij in Amerika en ik denk ook dat we deze kijk wel kunnen door trekken naar de rest van de wereld. Het heeft de Truckers wel een deel van hun fans gekost. Maar dat interesseert ze niet zo. Naast de schitterende teksten wordt er ook goed gemusiceerd op dit album. Begin dit jaar zag ik de Truckers in Paradiso. Waarbij ze veel nummers speelden van dit album waardoor het album voor mij nog meer zeggingskracht heeft gekregen. De haat/liefde verhouding die ik had met deze band is door dit album ‘American Band’ veranderd in een soort van verliefdheid en een mooie ontdekkingsreis door het oevre van de Truckers. Want niet alleen op deze plaat zijn ze maatschappij kritisch. Pracht plaat, prachtige teksten en een plaat die er toe doet in de tijd waar we nu leven!

Na het succes van ‘The Nashville Sound’ uit 2017 en een mooie live plaat in 2018 ging Jason Isbell uit Green Hill, Alabama aan de slag met de opvolger die de titel ‘Reunions’ mee kreeg. Maar dat ging niet van het spreekwoordelijke leien dakje. Want zo vertelde Isbell in interviews dat hij erg gespannen was tijdens het maken van het album. Hierdoor kwamen er ook wat relationele problemen met echtgenoot Amanda Shires. Isbell maakte zich zorgen of de nummers wel goed genoeg zouden zijn. Terugkijkend op het opname proces met Dave Cobb op de producers stoel had Isbell meer van het maken van het album willen genieten. Want nadat het album klaar was is hij trots op het album. En dat mag zeker!

Het eerste nummer dat Isbell schreef voor het album was ‘Only Children’ hij schreef dit nummer toen hij met zijn vrouw, kind en vrienden op vakantie was in Griekenland. Waarbij hij terugdacht aan vervlogen tijden en de dingen en personen die hij mist. ‘Dreamsicle’ is daar ook een mooi voorbeeld van. ‘Overseas’ werd door Isbell al gespeeld tijdens de afgelopen tour. Hij schreef dit nummer toen zijn vrouw ook op tour was. In het nummer probeert Isbell het gevoel van troosteloosheid en het missen van de ander te beschrijven. Het nummer wordt afgesloten met een prachtige gitaarsolo van Isbell.

De eerste single van het album was ‘Be Afraid’ in het nummer roept Isbell zijn collega’s op om zich uit te spreken en hun publiek te inspireren. Vooral in de country muziek zijn veel artiesten bang en terughoudend om zich uit te spreken over bv hun politieke voorkeur. Als je dat wel doet, zoals de Dixie Chicks dat ooit deden, dan krijg je de hoon van het volk over je heen. Maar doe het toch maar wees bang, wees heel bang maar doe het toch maar. Een van de hoogtepunten van album is het nummer ‘St. Peter’s Autograph’ Isbell schreef dit nummer voor zijn vrouw nadat haar goede vriend en gitarist Neal Casal overleed.

Now you’ve lost another friend
Who couldn’t stay to see the end
He had somewhere else to be
Cut him down and burn the tree

There’s no shelter from the rain
And I can’t comprehend your pain
But I got arms and I got ears
And I will always be right here

Het een na laatst nummer op het album ‘It Gets Easier’ Isbell schreef dit nummer voor mensen die proberen van hun verslaving af te komen en geeft hun advies. Isbell heeft het verslaafd zijn aan drank en drugs zelf ook aan den lijve ondervonden. Wat het nummer extra krachtig maakt. Net als op ‘The Nashville Sound’ is het laatste nummer een ode aan zijn dochter Mercy. ‘Letting You Go’ is een prachtige afsluiter van een fantastische plaat. Rustige nummers worden afgewisseld met wat stevigere muziek. Het gitaarspel van Isbell is op deze plaat duidelijk geïnspireerd door dat van Mark Knopfler (Dire Straits). Een terechte tweede plek in mijn eindlijst!

Het is een traditie in de country muziek om een album uit te brengen met kerstmuziek. Johnny Cash, Willie Nelson en John Prine deden het maar ook de country muzikanten van nu brengen kerst albums uit zoals Blake Shelton, George Strait en Kenny Chesney. Vaak zijn dat dan platen met de klassieke kerstnummers zoals ‘Silent Night’ en ‘Let It Snow’. In mei van dit jaar begon ook Kacey Musgraves met het maken van een kerst album. Een kerstalbum met acht ‘klassieke’ kerstliedjes zoals opener ‘Have Yourself A Merry Little Christmas’ en ‘Rudolph The Red-Nosed Reindeer’. Daarnaast schreef Musgraves vier nieuwe kerstliedjes. Zo zingt Musgraves een duet met Leon Bridges op het een na beste nummer van de plaat ‘Present Without A Bow’. Maar het mooiste nummer ‘A Willie Nice Christmas’ zingt ze samen met country legende Willie Nelson. Conservatief Amerika kan net als op haar laatste twee platen weer op zijn achterste benen gaan staan want de verwijzingen naar drugs komen veelvuldig voor.

And I hope you have a really
A really, really, Willie nice Christmas
If you’re in Luckenbach or Waikiki
Yeah, I hope you have a really
A really, really, Willie nice Christmas
And may we all stay higher than the angel on top of the tree

Schitterend, dat geldt ook voor het melancholische ‘Christmas Makes Me Cry’ dat ze samen schreef met Brandy Clark (onthoud die naam).

And it’s always sad seeing mom and dad getting a little grayer
And they always say, “Have a happy holiday”
And every year, I sincerely try
Oh, but Christmas, it always makes me cry

Al met al een mooie plaat, met name de nieuwe kerstnummers die Musgraves schreef voor deze plaat. Het is een keer wat anders dan de standaard kerstnummers waar je rond deze tijd van het jaar mee wordt overladen. Niet dat, dat erg is maar een paar veranderingen in de playlists van de radio zenders is ook niet verkeerd. En hopelijk volgend jaar weer een gewoon album van Kacey Musgraves.

Het gezaghebbende blad Rolling Stone, zette Luke Bell uit Cody, Wyoming op hun lijstje van country artiesten die je moest gaan luisteren. Dus zogezegd zo gedaan, Spotify, liet al wat moois horen maar toen ik de videoclip van ‘Sometimes’ zag was ik verkocht. De clip is lekker old school en het liedje blijft hangen. Bell over zijn muzikale roots: “I grew up on all kinds of music, just like everybody else. I loved Nirvana. I loved punk rock. But I’m very drawn to the simplicity and timelessness of honky-tonk music. A lot of different music is about examining the human condition, but with honky-tonk, you get to have a sense of humor in the delivery. You can laugh at yourself.”

En die humor vindt je terug op zijn derde plaat. Maar er zijn ook serieuzere nummers zoals het mooie ‘Where Ya Been’. Zijn vorige albums ‘Luke Bell’ uit 2012 en ‘I Don’t Mind If I Do’ uit 2014 deden weinig. Deze plaat wederom getiteld ‘Luke Bell’ heeft hem wat momentum opgeleverd. Het album werd zoals gezegd opgepikt door Rolling Stone.

Opvallend wel dat deze Luke Bell, fan was van Nirvana. Voor de liefhebbers van old school, honky tonk country muziek is dit de man van de toekomst. Ik ben fan!

Als je het hebt over concept albums dan behoort het album ‘Amused To Death’ uit 1992 van Roger Waters zeker in de top 3 van beste concept albums ooit gemaakt. Misschien is het zelfs wel de beste. In 2015 kreeg dit album een re-release in iets opgepoetste vorm. Want zo heel veel valt er eigenlijk niet te verbeteren op het gebied van geluid en de mix van het album. Zoals gezegd verscheen dit album in 1992 maar tot op de dag van vandaag is dit album nog net zo actueel als 24 jaar geleden.
Nadat Roger Waters uit Pink Floyd stapte richt hij zich op een solo carrière in 1984 bracht hij ‘The Pros And Cons Of Hitchiking’ uit. Drie jaar later volgde ‘Radio K.A.O.S.’. Maar het absolute hoogtepunt van zijn solo carrière volgde 5 jaar later met ‘Amused To Death’.
Het album begint met ‘The Ballad Of Bill Hubbard’, met wat tv geluiden en iemand die aan het zappen is langs verschillende zenders. Het zappen langs de verschillende zenders is het thema van dit album. Televisie veranderd onze denkwijze en kijk op de realiteit. We gaan niet meer zelf kijken hoe iets zit. Bijvoorbeeld het vluchtelingen debat, dat het land verdeeld tussen mensen die deze vluchtelingen absoluut niet in het land wil hebben. Daar ook tegen protesteren, varkenskoppen op hangen etc. Daarnaast is er een groep die ze met alle liefde wil opvangen en de groep ‘het midden’ die alles in overweging neemt en zich niet zo snel laat beïnvloeden door berichtgeving in de schreeuwerige media die alleen maar meer kijkcijfers en lezers wil trekken door de verschillen tussen in dit geval links en rechts nog wat extra te accentueren.
Maar terug naar het eerste nummer want na het gezapp begint, Alf Razzell een oorlogsveteraan uit de eerste Wereld Oorlog, een van zijn meest beklijvende ervaringen te vertellen als hij zijn maat Bill Hubbard vindt, die gewond op de grond ligt ergens in Nomans-land. Tijdens de Slag aan de Somme in Frankrijk. De combinatie tussen de zachte melodieuze muziek en de mooie doorleefde stem van Razzell staat in schril contrast met de gruwelijkheden die Razzell heeft meegemaakt en aan ons verteld. Aan het eind van het nummer wordt er weer gezappt en hoor je een vrouwen stem het volgende zeggen.
"I don't mind about the war, that's one of the things I like to watch, if it's a war going on, 'cause then I know if our side's winning, if our side's losing,"
Het volgende nummer ‘What God Wants, Part I’ verteld hoe de wil van de massa media opgelegd wordt aan het individu. Dit wordt nog eens versterkt door het vaak herhalen van belangrijke lyrics zoals ‘What god wants God Gets’. Dat de luisteraar verteld dat ongeacht wat het individu er van vindt de uitkomst toch hetzelfde blijft. De tweede belangrijke lyric is ‘God wants…’ gevolgd door een opsomming van goede en minder goede dingen. Roger Waters vertelde in een interview ten tijde van de release van ‘Amused To Death’. Dat hij zich kwaad maakt over het gebruik van religie in politiek:
"'I'm very upset by religious dogma,' verteld Waters. 'I get angry, gobsmacked in fact when I hear George Bush saying that God was on their side during the Gulf war. It's amazing that in 1992, one of the most powerful men in the world can reduce political rhetoric to that level. But that's what he has to do, to get votes and maintain power and then use that power to help the American automobile industry.'
In het nummer staat nog een belangrijke tekst regel: ‘The monkey in the corner/Wrote the lesson in book’. De aap (een metafoor voor de mens en daarom ook op de albumhoes) accepteert het dogma zonder een vraag te stellen. Aan het eind van het nummer wordt er weer van zender gewisseld.  
Het derde nummer op het album is ‘Perfect Sense, Part 1’ wat het verhaal verteld van de voorvaderen van de aap en hoe ze op een destructief pad terecht zijn gekomen. Het nummer start met de aap die op een rots zit met een botje in zijn hand. Op voorhand weten we niet wat er met de aap is gebeurt maar dat wordt al snel duidelijk, want hij ‘Turned his back on the garden’ wat een referentie is naar de bijbelse tuin van Eden. Maar de aap heeft niet geleerd of wil niet leren van de eerder gemaakte fouten. "Memory is a stranger/ History is for fools".
En de aap gebruikt religie om zijn gedrag te verklaren en zijn acties goed te praten.

‘And he cleaned his hands/In a pool of holy writing’

Een belangrijke tekstregel is ‘Man is a tool in the hands/Of the great God Almighty’
Religie wordt gebruikt om geen eigen verantwoordelijkheid te nemen voor de daden van de aap. Heeft de aap aan het begin van het nummer nog zijn rug gekeerd naar het hof van eden aan het eind van het nummer zoekt de aap weer naar de ingang van het hof. Muzikaal gezien is het een rustig nummer met een mooie piano melodie. En later is het nummer neemt P.P. Arnold de vocalen over van Roger Waters waarna het nummer zonder pauze overgaat in het vierde nummer van de plaat ‘Perfect Sense, Part II’. Dit nummer verteld dat de massa media de gewone man heeft weten te overtuigen dat alles wat er geroepen wordt in kranten en journaals voor waarheid mag worden aangenomen. En dat zelf nadenken over bepaalde vraagstukken wel voor je wordt gedaan. Het belangrijkste stuk tekst:
Can't you see
It all makes perfect sense
Expressed in dollars and cents
Pounds shillings and pence.

Het nummer verteld ook dat de televisie een grote rol speelt in hoe de bevolking reageert op bepaalde gebeurtenissen. Bijvoorbeeld ‘Little black soul departs in perfect focus/Prime time fodder for the News at Nine’ laat zien dat de media inspeelt op ons schuldgevoel (bv door acties als Serious Request). Maar ook oorlog is door de tv geromantiseerd. Ik kan mij nog goed de beelden herinneren in het ontbijtnieuws op RTL 4 tijdens de eerste Golf Oorlog. Waar men beelden liet zien aan boord van tanks en helikopters. Op dit nummer levert P.P. Arnold weer een grote bijdrage aan het eind van het nummer hoor je een grote mensen massa zingen.

Het volgende nummer ‘The Bravery Of Being Out Of Range’ behandeld dezelfde thema’s als ‘Perfect Sense, Part II’. Het nummer focust zich op hoe de media individuen heeft getraind door oorlog te romantiseren waardoor de gewone man de oorlog maar accepteert. ‘We play the games/With the bravery of being out of range’.

‘Late Home Tonight, Part I’ en ‘Late Home Tonight, Part II’, wordt vanuit het oogpunt van een soldaat gekeken die niet in ziet welke vernietigingen hij aanricht. De soldaat is ‘Secure in the beauty of military life/ There is no right or wrong’. De soldaat is zo ver verwijderd van de mensen die hij dood dat het vermoorden van deze mensen hem niets doet. ‘No questions only orders and flight flight flight’. Waters neemt het op voor deze soldaat hem treft geen blaam want hij doet wat hem is opgedragen. De tekstregel ‘And his kind Uncle Sam feeds ten trillion in/ Change into the total entertainment/ Combat video game" verwijst naar de Verenigde Staten waar sommige mensen niet geloven dat oorlog destructief is. Bijvoorbeeld de onnodige oorlog in Irak die in 2003 begon. De mensen zijn ongevoelig geworden voor geweld.

And up here in the stands
The fans are goin' wild
The cheerleaders flip
When you wiggle your hip
And we all like the bit when you take
The jeans from the refrigerator and
Then the bad guy gets hit
And were you struck by the satisfying
Way the swimsuit sticks to her skin
Like BB gun days
When knives pierce autumn leaves
But that's okay see the children bleed
It'll look great on the TV

‘Late Home Tonight, Part II’ behandeld hoe er wordt omgegaan met de soldaten die terugkeren van het front. Ze worden behandeld als helden. De tekst: ‘There's some great pictures coming in’ verwijst naar het stukje "...see the children bleed" in ‘Late Home Tonight, Part I’. Mensen kijken alleen maar naar de heldendaden en vergeten de pijn van de kinderen die getroffen zijn door de oorlog of de onrechtvaardigheid van de dood van deze kinderen en andere onschuldige mensen.

In het volgende nummer ‘Too Much Rope’ wordt hebzucht, schuldgevoel, en de bereidheid om tevreden te zijn met het leven, zolang we maar wat te eten hebben en plezier kunnen maken. Maar ook de media speelt in op de hebzucht en het schuldgevoel om de mens zo passief te houden. Het eerste gedeelte van ‘Too Much Rope’ verwijst terug naar de Gold Rush in Amerika om zo de waarde van vriendschap te laten zien ten opzichte van geld. ‘Each man has his price Bob/And yours was pretty low’. Vriendschap kan gekocht of verkocht worden

maakt gebruik van de klik aan te tonen dat de integriteit van de band van vriendschap kan worden overwonnen met geld, en dat deze bijzondere band was het niet nodig veel geld moeten worden overwonnen. Het mooiste stuk van dit nummer volgt daarna:

Is that your new Ferrari car
Nice but I think I'll wait for the F50

Het kan altijd beter, mensen willen elkaar overtroeven en laten zien dat hun het beter voor elkaar hebben dan een ander. Ook behandeld Waters zijn eigen politieke agenda in dit nummer ‘You don't have to be a Jew/ To disapprove of murder" is ironisch, en net als het stukje in ‘Perfect Sense, Part I & II’ waarin Waters zingt "History is for fools", doelt Waters erop dat tijdens de holocaust Joden werden vermoord maar nu het zelfde doen bij de Palestijnen.

Tears burn our eyes
Moslem or Christian Mullah or Pope
Preacher or poet who was it wrote
Give any one species too much rope
And they'll fuck it up

Gelovigen gebruiken hun religie om uit naam van hun God te handelen en het op hun manier te intrepreteren. Bijvoorbeeld de aanslagen van IS die ze plegen uit naam van Allah. Terwijl diezelfde Allah niet predikt om niet gelovigen te vermoorden.
‘Give any one species too much rope’ verwijst naar het hebben van teveel luxe en (militaire) slagkracht. Waardoor men alleen maar meer wil ‘Sees the monsters they made’. Dit doet mij denken aan het ontstaan van IS maar in de tijd dat dit album uitkwam verwijst dit onder andere naar de gehandicapte baby’s in Vietnam als gevolg van het gebruik van een gif ‘agent Orange’ door de Amerikanen. Maar ook verwijst het naar de orders die soldaten moeten opvolgen, dat hun ook weer kan veranderen in monsters.

De rest van het nummer behandeld weer de invloed van de televisie en hoe men de televisie tot iets goeds heeft gemaakt. Terwijl het vaak een verdrietig gevoel veroorzaakt en inspeelt op het schuldgevoel van de kijker. Waters haalde veel inspiratie uit het boek ‘Amusing Ourselves to Death: Public Discourse in the Age of Show Business’ uit 1985 van de schrijver en docent Neil Postman.


‘What God Wants, Part II’ lijkt erg op Part 1 want ook hierin behandeld Waters dat wat God wil niet alleen maar goed is maar ook slecht. Het nummer begint met een predikant op televisie:

Do you believe in a better day
Do you have faith in a golden way
If you do then we must come together this day
Come together as one united
Television audience
Brought together by the sound of my voice
United united financially united socially
United spiritually and all possible ways
Through the power of money
And the power of prayers

De prediker in dit nummer heeft de kerk ingeruild voor het televisiepubliek. ‘Through the power of money’ lijkt te suggeren dat God geld is. De prediker gebruikt het woord van God om er zelf beter van te worden. "God don't want small potatoes" en "God wants small towns" staan haaks op elkaar.
Maar het past erg goed in het thema van dit nummer want God wil niet alleen erg veel geld maar ook ‘small towns’ die vaak worden geassocicieerd met ‘rednecks’ en diepgelovige mensen. Later in het nummer zingt Waters ‘God wants his secret/ Never to be told’ dat weer linkt aan het stukje ‘God wants to cover himself’, want wat zou er gebeuren als mensen de motieven van God niet meer zo goed vinden.

‘What God Wants, Part III’ gaat over de hoop dat de mens de invloed van de media kan ontvluchten of in iedergeval kan relatieveren. Maar het grote geld en consumeren is nog steeds belangrijk.

And in banks across the world
Christians Moslems Hindus Jews
And people of every
Race creed colour tint or hue
Get down on their knees and pray

Tegen het eind van het nummer staat de televisie weer aan en laat propaganda horen:

And the bullets fly
And the rivers run dry
And the fat girls sigh
And the network anchor persons lie
And the soldier's alone
In the video zone

Gevolgd door ‘But the monkey's not watching’ verwijst weer naar de hoop dat de aap (metafoor voor de mens) onder de invloed van de televisie en andere media uitkomt.



Het volgende nummer ‘Watching TV’ laat ook de goede kant van de media en in dit geval de tv zien. Want ondanks dat de media inspeelt en ons manipuleert door in te spelen op de al eerder genoemde hebzucht en ons schuldgevoel, zijn er toch nog veel berichten die gehoord moeten worden. Maar ook horen we hier een cynische Waters dat ondanks dat tv ons medelijden bezorgd, we niets doen om het lijden van anderen te verminderen of weg te nemen. Het nummer belicht ook de gruwelijkheden tijdens het protest op het plein van de Hemelse Vrede in Peking (1989) en dan met name de dood van een jonge vrouw op tv waardoor door dat de tv erbij was het veel mensen is bijgebleven.

She had shiny hair
She had perfect breasts
She had high hopes
She had almond eyes
She had yellow thighs

Gevolgd door ‘So get out your pistols/ Get out your stones/.../Cut them to the bone’. De mensen in de wereld hebben deze criminele gebeurtenis gezien op tv en dat we moeten vechten om dit in het vervolg te voorkomen. De rest van het nummer wordt het meisje belangrijk gemaakt omdat ze op tv overleed en dat hebben veel mensen gezien. Dat is wat cynisch want naar verluidt zijn er tijdens die protesten duizenden mensen omgekomen.


They are the lackeys of the grocer's machine
They built the dark satanic mills
That manufacture hell on earth
They bought the front row seats on Calvary
They are irrelevant to me
But I grieve for my sister

Ondanks dat de gevoelens voor de overleden vrouw echt zijn doet de tv kijker niks. Wat ook duidelijk wordt in het volgende stukje "Did we do anything after this/ I've a feeling we did/ We were watching TV"
Op het eind van het nummer zegt de zanger dat hij alleen verdriet heeft voor deze overleden jongen vrouw en dat ze inderdaad ‘She's symbolic of our failure’ om iets te doen. Don Henley van de Eagles zingt mee tijdens dit nummer.
Terug halend naar deze tijd denk ik aan het verdronken jongetje Aylan dat samen met zijn ouders op de vlucht was voor de oorlog in Syrië en aanspoelde op het strand van Bodrum. De verontwaardiging was groot maar werd er daarna echt wat ondernomen? Het suddert nog steeds door maar net als het meisje op het plein van de Hemelse vrede kreeg ook de vluchtelingenstroom hiermee een gezicht.

In het nummer ‘Three Wishes’ krijgt de man de mogelijkheid om drie wensen in vervulling te laten gaan. Te laat realiseert hij zich dat hij al zijn wensen al heeft opgebruikt hij wil nog een andere wens maar ze zijn op. Zijn laatste wens in dit geval is er een voor liefde. Dit verwijst weer naar het stukje over de Ferrari. Men is nooit tevreden met wat men al heeft het moet altijd beter, mooier en leuker zijn.

Het nummer ‘It’s A Miracle’ laat zien dat we hebben wat god wil: nietszeggend entertainment.
‘We've got famine when we need it’ suggereert dat iemand hongersnood heeft (de beelden uit Ethiopië in de jaren ’90). Verderop in het nummer is de volgende zin: ‘We've got choice’ dat zegt dat we een keuze hebben in ons luxe leven. We hebben de keuze welke auto we willen en die keus maken is belangrijker dan de hongersnood op te lossen in andere landen.

Tegen het einde van het nummer:


Lloyd-Webber's awful stuff
Runs for years and years and years
An earthquake hits the theatre
But the operetta lingers
Then the piano lid comes down
And breaks his fucking fingers
It's a miracle.

Waters heeft een hekel aan Andrew Lloyd-Webber’s muziek en composities voor onder andere de ‘Phantom Of The Opera’ waar volgens Waters stukken van het nummer ‘Echoes’ van Pink Floyd zijn gebruikt. Waters gebruikt Lloyd-Webber om zijn punt van nietszeggend entertainment kracht bij te zetten.

Het laatste nummer van het album is tevens het titel nummer ‘Amused To Death’. Roger Waters vindt dat te veel entertainment de mens de das om doet. Bijvoorbeeld ‘This supermarket life is getting long’ en ‘What is the heart life of a colour TV/ What is the shelf life of a teenage queen’
Waarmee Waters aan wil geven dat tegenwoordig de tv/media net zo belangrijk is geworden als de mens zelf:

The little ones sit by their TV screens
No thoughts to think
No tears to cry
All sucked dry
Down to the very last breath

Het laatste deel van het nummer is een bericht van hoop. In de monoloog verteld Alf Razzell hoe hij de ervaring met Bill Hubbard, heeft opgelost voor zichzelf. Wat weer suggereert dat we ons zelf kunnen helpen door elkaar te helpen.

Zoals Waters het zelf vertelde in een interview
"...what struck me about Alf Razzell was the extraordinary humanity of his story in that he had been living with his concern, having left his dying friend in no-mans-land 74 years before and that he carried this kind of burden with him and I guess it struck me that we help each other little to sort out those burdens that each of us individually has."

Muzikaal gezien is dit album top met medewerking van meester gitarist Jeff Beck en een keur aan bekende muzikanten die al eerder en later met Waters samen speelden. Zoals P.P. Arnold, Katie Kissoon en Don Henley voor de vocale ondersteuning. Maar ook muziekanten zoals Graham Broad en Andy Fairwheater-Low.

Luisterend naar dit album is dit een waar meesterwerk, een schitterend hoorspel met een ontzettend mooie boodschap. En het album is nog net ze actueel als in 1992. En dat gegeven is eigenlijk wel erg jammer.
Desalniettemin 5 sterren voor dit meesterwerk.

Onderstaande recensie schreef ik voor realrootscafe.com:

Ward Davis is opgegroeid in Monticello, Arkansas en al jaren een gevierd liedjesschrijver onder andere voor Willie Nelson, Merle Haggard en Trace Adkins. Daarnaast schreef hij mee met het album ‘I’m Not The Devil’ van Cody Jinks. Inmiddels 41 jaar woont hij al een tijd in Nashville, TN. In 2015 bracht hij al eens een album uit getiteld: ‘15 Years in a 10 Year Town’ en in 2018 verscheen de EP ‘Asunder’. Twee jaar later is daar dan ‘Black Cats And Crows’. Geproduceerd door Jim “Moose” Brown die je naast zijn werk als producer kunt kennen als gitarist in Bob Seger’s, Silver Bullet Band.

In een interview met Rolling Stone laat Davis optekenen dat het maken van dit album al zijn hele leven duurt. Hij moest leven, leven en leven om de nummers die hij in de die jaren had geschreven te begrijpen en er achter te komen wat de betekenis was van die nummers. Maar nu, na al die jaren kon hij de 14 nummers op de plaat zetten.

Het titelnummer van de plaat schreef Davis samen met Cody Jinks en Tennessee Jet tijdens een moeilijke periode in zijn leven. Het opnemen van het nummer voelde als therapie voor Davis. Geheel in lijn van een outlaw album staat er een muderballad op ‘Sounds Of Chains’ waarop Scott Ian van de trash metal band Anthrax meespeelt, het nummer ‘Papa And Mama’ past ook in dit thema. Natuurlijk ontbreekt het nummer over whisky niet met ‘Get To Work Whiskey’ dat na het openingskwartet wat lucht brengt in het album. Davis en Cody Jinks schreven samen het nummer ‘Colorado’. Dit nummer zette Jinks al op zijn album ‘Lifers’ uit 2018.

Het absolute hoogtepunt van het album is wat mij betreft: ‘Where I Learned To Live’ een prachtige ode aan zijn hometown. Ook noemenswaardig is de prachtige pianoballade ‘Lady Down On Love’ en ‘Good To Say Goodbye’ over afscheid nemen van je verleden, je schooltijd, je relatie en ook het overlijden van zijn vader wordt bezongen in dit prachtige nummer.

Ward Davis heeft een zeer mooi album afgeleverd fijne outlaw country met hier en daar een fantastische ballad. Mocht je Ward Davis nog niet kennen maar Cody Jinks en Whitey Morgan wel, dan is het kopen van dit album een no-brainer!