In zijn geheel gezien vind ik dit de beste plaat van Sabbath.
De opvolgers (tot en met Volume 4) hebben ieder hun classics, maar voor de volledige speelduur kies ik voor het debuut.

Sabbath was voorafgaand een blues band en die invloeden zijn duidelijk terug te horen op dit album. De sfeer zit er echt goed in bij dit album, mede door de fantastische riffs van Iommi. Favorieten zijn Wicked World (ontzettend maffe intro riff) Behind the Wall of Sleep en The Wizard.

Heb dit album een aantal keer geluisterd maar ik ben er niet van onder de indruk. Nu ben ik dat nooit echt geweest van Megadeth, maar platen als Rust in Piece en Piece Sells vind ik wel leuk om eens in de zoveel tijd te draaien.

Technisch gezien zit het nieuwe album prima in elkaar, maar het eindeloze gesoleer heeft geen doel voor ogen en is dus wat mij betreft vaak overbodig. Er zijn een paar nummers die ik wel goed in elkaar vind zitten zoals 1320 en Headcrusher, maar de andere nummers blijven me niet bij.

Dit is de eerste plaat die ik van Municipal Waste heb gehoord.
Na vele lovende berichten was ik erg benieuwd naar deze band.

Ik heb de plaat nu een paar keer beluisterd, maar ik ben er niet van onder de indruk.De band speelt ontzettend strak en er zit absoluut intensiteit in, maar daarnast klinken de nummers veels te gehaast en ze zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Hazardous Mutation leunt te veel op de riffs en de snelheid en daar blijft het bij. Een plek voor diepgang is er niet. Voor mij is het een plaat die ik niet al teveel zal draaien.

Misschien dat de opvolgers The Art of Partying en Massive Agressive mij meer zullen aanspreken. Die zal ik ook zeker nog proberen, maar vooralsnog ben ik nog niet echt onder de indruk.

In mijn optiek een behoorlijk overgewaardeerd album.

Goed, het is een mijlpaal geweest in de geschiedenis van het thrash genre, maar dat maakt het niet meteen automatisch een goede plaat.

De plaat opent met "Angel of Death" een nummer wat ontzettend goed in elkaar zit. Vanaf dat moment passeren er een aantal nummers die moeilijk uit elkaar te houden zijn met als dieptetepunt het irritante "Reborn". Met name het soleerwerk in deze nummers is ontiegelijk monotoon. De plaat sluit echter af met Raining Blood, een nummer wat me wel kan bekoren.

Ook als ik de plaat volledig beluister vind ik het maar vermoeiend om geboeid te blijven luisteren. Des te meer heb ik met een plaat als South of Heaven en Seasons in the Abyss waar veel meer afwisseling in zit.

En dit album blaast Master of Puppets omver? In de snelheid van de nummers misschien, in de diversiteit en compositie in de verste verte niet!