Opvallend hoezeer succes geen graadmeter hoeft te zijn voor de kwaliteit van een album. Brothers in Arms is met afstand het best verkochte Dire Straits-album (mede dankzij de wereldwijde introductie van de cd-speler en de bijbehorende promotiecampagne van toenmalig bandsponsor Philips), maar wat mij betreft ook het minste van Dire Straits, samen met On Every Street.

Nummers als So Far Away (wat een nikszeggende, doodsaaie eerste track), Walk Of Life en Why Worry zijn draken van nummers, nummers als Ride Across The River en One World beklijven niet. De overige nummers zijn gelukkig wel de moeite waard. Dat maakt dat het al met al geen slecht album is, maar door het gebrek aan consistentie is dit geen plaat die ik zijn geheel zal beluisteren. Liever koester ik nummers als Brothers In Arms, Your Latest Trick en The Man's Too Strong - en in mindere mate Money For Nothing - als losse nummers in mijn playlist.

Deze plaat was het begin van het einde voor de muziek van zanger/gitarist Mark Knopfler. Die werd in de loop der jaren hoe langer hoe gezapiger. De brille die Knopfler had ten tijde van de albums Making Movies en Love Over Gold is op Brothers in Arms al flink tanende.

Gelukkig heeft dat laatste album de wereld wel de stemmige titelsong opgeleverd, een parel die wat mij betreft in de canon van de popmuziek thuishoort.

Vermoedelijk het beste album van Dire Straits. Al verdient Making Movies die kwalificatie ook. LOG is Mark Knopflers uitstapje richting de progressieve rock en hij doet dat op zijn minst verdienstelijk.

LOG is een ietwat vreemd album. Kant A bevat de absolute parels Private Investigations en Telegraph Road, waarvan de laatste wat mij betreft het beste nummer aller tijden is. Wat een intro, wat een opbouw, wat een verhaal, wat een diepgang, wat een solo's en vooral: wat een outro! Na ruim 14 minuten is het jammer dat het nummer 'al' is afgelopen. Verder is Private Investigations waarschijnlijk één van de meest onwaarschijnlijke nummer 1-hits in de Nederlandse Top 40, met zijn dominante rol voor de klassieke gitaar en een songtekst die wordt uitgesproken in plaats van gezongen.

Dan kant B. Het titelnummer is best aardig, maar haalt het niet bij de eerste twee nummers van dit album. Industrial Disease is qua tekst dan nog wel interessant, maar het irritante synthesizerdeuntje detoneert en doet daarmee afbreuk aan de kwaliteit van deze plaat. En dan is er nog It Never Rains. Niet echt bijzonder, maar niettemin redelijk aanstekelijk. Wat het nummer interessant maakt, is de vrij lange gitaarsolo waarin Knopfler een wah wah-pedaal gebruikt. Opvallend, want in het Dire Straits-oeuvre is het het enige nummer waarin hij dat effect gebruikt (in Money For Nothing gebruikt hij het ook, maar wordt het pedaal niet bediend, maar alleen gebruikt als een soort tone filter).

Knopfler is op dit album duidelijk aan het experimenteren. Jammer dat hij uit de bocht vliegt met Industrial Disease en dat It Never Rains niet verder komt dan een interessant niemendalletje. Kant A maakt goed wat kant B tekortkomt. Daarom wat mij betreft 4 sterren.

Ik snap werkelijk niet waarom ook dit album weer positieve reviews krijgt. Leuk hoor, dat Portnoy terug is. Maar het is allemaal zó voorspelbaar geworden, met of zonder Portnoy in de band.

Zeker, genoeg onverwachte wendingen, maat- en tempowisselingen, maar tegelijkertijd is dat precies wat we van Dream Theater verwachten. Bij elk nummer kreeg ik het gevoel: dit heb ik eerder gehoord. De melodieuze tussenstukken van Petrucci, de op elkaar lijkende zanglijnen van Labrie, de synthdeuntjes van Rudess en dezelfde clichématige fills van Portnoy.

Deze band voegt al jaren niks wezenlijks meer toe aan zijn catalogus. Feitelijk al niet meer sinds Train of Thought.

Ik snap het, een band is de som der delen en in het geval van Dream Theater komt dit soort muziek eruit. Maar het klinkt na al die jaren zo ontzettend ongeïnspireerd, zo formule-achtig. Het is een trucje geworden. En op artistiek vlak is dat dodelijk.

Deze band zou wat mij betreft alleen met een totale koerswijziging (andere stijlen en instrumenten, rock in plaats van metal of wat dan ook) nog kunnen verrassen.

Parasomnia doet dat in ieder geval niet. Net zoals de acht (!) albums daarvoor. Ik val ervan in slaap.

In een poging vooruitstrevend te blijven slaat de progressieve metalband Dream Theater de plank danig mis met The Astonishing. Aan het oppervlak lijkt het best aardig wat op deze dubbelaar wordt geprobeerd. Een conceptplaat (past fijn binnen het genre progressieve metal), geen songs van meer dan tien minuten, spelen in dienst van het liedje en geëxperimenteer met een ongebruikelijk instrumentarium (heus, een doedelzak!).

Dream Theater probeert echt eens iets anders, het probeert zowaar vooruitstrevend te zijn! The Astonishing is een ruim twee uur durende dubbelaar geworden die niet klinkt als het zoveelste plichtmatige album waarmee de Amerikanen de laatste jaren hun fans vervelen. De opzet om met een overweldigende muzikale beleving te komen, is gelukt. Soort van. Maar dat verhaal, moest dat nou? Een lachwekkend sprookje over een dystopie waar muziek door robots wordt geproduceerd. Waartegen mensen met belachelijke, kinderachtige namen moeten strijden. Het is niet voor te stellen dat gitarist John Petrucci dit idee aan bandleden en platenmaatschappij heeft voorgelegd en dat iedereen juichend instemde. En toch is dat min of meer zo gebeurd. Want waarom zouden we anders zijn opgezadeld met The Astonishing?

Opvallend aan het album is de afwezigheid van de instrumentale capriolen waar Dream Theater om bekendstaat. Dat laat ruimte, veel ruimte voor zang. James LaBries gekweel is dan ook volop te horen tijdens 27 van de 34 (!) nummers die de plaat telt. In zijn eentje neemt hij de gedaante aan van de vele personages op The Astonishing. Hoewel de man een verdienstelijke prestatie neerzet, is het natuurlijk lachwekkend om verschillende personages door één stem te laten vertolken. Jawel, hij kleurt zijn stem voor elk personage anders, en dat is knap. Maar het werkt niet omdat duidelijk is dat het steeds dezelfde zanger is. Ga dan op de Ayreon-toer, Dream Theater. Gebruik een batterij aan zangers, voor elk personage een andere zanger.

De zang van LaBrie is tot daar aan toe, waar het op The Astonishing echt aan schort, is goede liedjes. Op Our New World na blijft geen enkel nummer hangen. Bovendien is de totale speelduur veel te lang, zeker met nummers die niet boeien. Na de vermoeiende dikke twee uur ben ik blij dat de muziek stopt. Nee, nog een keer opzetten is er niet bij. De deuntjes klinken allemaal wel, maar het is allemaal zo zielloos, zo louw loene.

Dream Theater raakte zijn inspiratie al jaren geleden kwijt. Intussen glijdt de band steeds verder af en kan die in artistiek opzicht beter stoppen. Het hoogtepunt is geweest, basta. Maar ja, als muziek maken je broodwinning is, ga je door. Er moet tenslotte geld verdiend worden.

Laat ik nog maar eens Images And Words opzetten. Of Awake. Toen klonk Dream Theater nog fris. En nog 'echt' progressief. En geïnspireerd. Stukken beter dan het gedrocht The Astonishing. Wat een draak van een plaat.

Ik heb OK Computer een keer of vijftien geluisterd omdat ik vond dat ik dit album een kans moest geven. Het wordt tenslotte niet voor niets zo opgehemeld, redeneerde ik.

Na die vijftien luisterbeurten begrijp ik nog steeds niet wat iedereen er zo geweldig aan vindt. Dit is zonder twijfel het meest overschatte album aller tijden. Inferieur spel, zeurderige en irritante zang, ontstemde instrumenten (de gitaar is in een aantal nummers echt vals!), rammelende timing, weinig bijzondere composities. En dit moet zo'n beetje het beste album ooit gemaakt zijn?

Pardon?

Een halve ster voor de moeite.