Prachtige plaat van Neal Morse.
Dit was mijn eerste kennismaking met deze artiest, waarna ik direct terecht kwam bij bands als Transatlantic en Spock's Beard.

Dit album heb ik helemaal grijs gedraaid, evenals het live album Testimony 2: Live in Los Angeles, waarop (bijna) dit hele album live word gespeeld.

De fantastische drumpartijen van Mike Portnoy en de basslijnen van Randy George vormen de ondergrond van Testimony 2, die samen met het pianowerk van Morse een magische kracht hebben. Dit is erg goed te horen in het 26 minuten durende stuk Seeds of Gold.

Time Changer heeft een prachtig eindstuk waarin 4 stemmen tegen elkaar inzingen, Jayda daarentegen is een prachtig intiem nummer waarin Morse over de hartkwaal van zijn dochter zingt.

Het middelste stuk van de plaat is het meest rockende en mijn favoriete deel van het album. Een nummer als The Truth Will Set You Free kan ik vele malen horen.

De finale is natuurlijk het lange stuk Seeds of Gold, naar mijn idee het beste nummer van Testimony 2. Instrumentaal steekt dit nummer fantastisch in elkaar en ook tekstueel is er niets op aan te merken. Kortom: een prachtig slot van een van de beste albums van 2011.

Dit is dus het debuut van Nine Inch Nails, een groep die ik een paar weken terug ontdekt heb en er inmiddels helemaal van ondersteboven ben. Een band als NIN heb ik eigenlijk nog nooit eerder gehoord, een genre opzich.

De kennismaking kwam met The Downward Spiral, een depressieve maar geweldige plaat. Deze plaat heeft datzelfde, duidelijk herkenbare, Nine Inch Nails geluid: agressief en op deze plaat worden ook veel synths gebruikt, wat de plaat alleen maar beter maakt.

Nummers als Head Like a Hole, Sin, Terrible Lie en vooral Something I Can Never Have maken deze plaat voor mij tot een zeer goed debuut.

Deze ga ik zeker vaker draaien!

Nine Inch Nails - The Downward Spiral

Ik kreeg dit album vaak getipt, maar het album had tot voor kort nooit impact. De meningen op deze pagina spoorden me steeds aan om het album nog een keer te beluisteren, wat ik dan ook deed. Heresy was het enige nummer wat ik goed vond, ik genoot er van om dat refrein keihard door onze katholieke buurt te knallen.

Een maand geleden kwam alles ineens binnen. En eindelijk snapte ik alle lovende reacties over deze plaat. Ik was een avondje tot laat met vrienden in Utrecht wezen stappen. Toen ik weer naar huis ging zette ik deze plaat op, er lag nog een lange fietstocht voor de boeg naar Zeist. Licht onder invloed reed ik over een lange donkere weg, het was eng, maar ook erg spannend. Puur door de muziek in combinatie met de duisternis.

Elke pijnlijke tekst kwam binnen, iedere beat was raak. Ik voelde de muziek.

Toen ik bijna thuis was, was de plaat nog lang niet afgelopen. I Do Not Want This speelde zich af toen ik mijn fiets omdraaide en mijn weg terug koos. Ik wou de muziek niet stop zetten dus ik reed door. Toen het album afgelopen was, zat ik weer in Utrecht. Niets opgeschoten, maar toch een prachtige luisterervaring rijker.

The Downward Spiral, je zit er echt in. Dit maakt het voor mij zo'n bijzondere plaat, en dus een plek in mijn Top 10.