Glen Hansard – Rhythm & Repose

Ik kende Hansard al van enkele nummers van The Swell Season. Zeer mooie nummers die goed blijven hangen, datzelfde doet hij op zijn eerste soloplaat ook, maar dan beter.

Bird of Sorrow is het hoogtepunt van Rhythm & Repose. Het nummer bouwt rustig op naar fantastische uitbarsting. Maar ook de overige nummers zijn prachtig en weten me steeds weer te boeien. Hansard speelt goed gitaar en zijn stem is soms om kippenvel van te krijgen.

Het album staat nog steeds op 4*, maar maakt grote kans om verhoogd te worden met een halve ster.

Green Day – ¡Uno!

Het eerste album in een trilogie waarvan de volgende delen logischerwijs ¡Dos! en ¡Tre! heten. Ik keek erg uit naar dit eerste album. Een paar jaar terug was ik een grote fan van deze band, en dan voornamelijk van de albums Dookie en American Idiot. Het laatste album stamt alweer uit 2009 en dat viel flink tegen. Daarom was ik erg blij en benieuwd naar dit album toen ik hoorde dat Green Day terug zou keren naar de stijl van Dookie. Helaas is dit album toch een flinke tegenvaller.

Het album start nog erg goed met Nuclear Family. Dit is een erg fijn nummer dat als een van de weinige nummers op ¡Uno! Ook blijft hangen. Met afstand het beste nummer van dit album want hierna lijkt het allemaal minder te worden. Nummers als Let Yourself Go en Kill the DJ zijn beide fijne nummers die goed blijven hangen, en waar veel energie in zit waardoor je moeilijk stil kan blijven zitten. De rest van het album blijft juist niet hangen, daarom haak ik vaak op de helft van het album af. Oh Love en Sweet 16 zijn zelfs erg vervelende nummers die ik niet gemist had als ze niet op dit album gestaan hadden.

Kortom, dit eerste album uit de trilogie is een grote tegenvaller voor mij. Ik hoop dat de komende twee albums me beter bevallen want ik blijf Green Day een fijne band vinden en ik denk echt dat deze band veel beter kan dan dit.

2*

Green Day - American Idiot

American Idiot moet dan toch dé plaat zijn die de kleine Gloeilamp met andere muziek liet kennis maken dan die uit de hitlijsten. Toen een vriend mij het titelnummer op YouTube liet horen was ik helemaal weg van dit nummer. De simpele, maar geweldige gitaarriff bleef maar in mijn hoofd zitten en ik luisterde dit nummer iedere dag.

Ik luisterde alleen het titelnummer, om de één of andere reden heb ik de rest van het album bijna een jaar lang links laten liggen. Toen ik Holiday hoorde kon ik echter niet anders dan dit album helemaal te gaan beluisteren, het eerste echte album dat ik beluisterde was American Idiot. Ieder nummer heeft dezelfde power, iets dat de mannen van Green Day na dit album niet meer lijken te kunnen. De trilogie uit 2012 als absoluut dieptepunt.

Dit album is na Dookie mijn favoriet, er staan eigenlijk alleen maar toppers op met als favorieten: Wake Me Up When September Ends, Letterbomb en Jesus of Suburbia.

American Idiot zal altijd een heel bijzonder album voor mij blijven, met dit album maakte ik kennis met rockmuziek en dankzij dit album heb ik veel meer mooie muziek leren kennen. Green Day bedankt!