Paysage d'Hiver - Paysage d'Hiver

Paysage d'Hiver. Een duistere en onbekende artiest, ik heb nauwelijks iets over dit project kunnen vinden. Dat is natuurlijk ook weer iets waardoor ik heel erg benieuwd ben hoe ik de albums zal gaan vinden. Ik kende tot vandaag alleen Die Festung, een mooie electronische plaat. Toen ik dit album opzette moet ik dus wel even omschakelen, dit is namelijk totaal andere muziek dan op Die Festung.

Op Paysage d'Hiver staan drie monsterlijke stukken, die van begin tot eind me de stuipen op het lijf joegen. De grunts gaan door merg en been, en ondanks de lage kwaliteit, past de muziek hier perfect bij. Een duistere metalplaat die het 's nachts heel goed zal doen.

Een echt groot minpunt aan dit album vind ik het geluid. De instrumenten zijn nauwelijk uit elkaar te halen en de gitaren en drums klinken dof. Daaronder heb ik wel prachtige dingen ontdekt, dus ik probeer me daar voortaan meer op te focussen. Jammer is het wel want het geluid is erg belangrijk.

Ik heb nog even de tijd nodig voor een beoordeling, het is geen album waar je snel een cijfer aan kan plakken.

Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix

Mijn eerste kennismaking met Phoenix is gelijk een goede. Ik had al veel over deze band gehoord, maar ik had nog geen volledig album beluisterd.

Wolfgang Amadeus Phoenix was dus mijn eerste album van deze band. Het album staat vol met aanstekelijke nummers die goed in je hoofd blijven zitten, de vergelijkingen met TDCC en Vampire Weekend van Screenager kan ik dan ook zeker volgen. Toch vind ik dit album iets bijzonders hebben, door de electronische invloeden creëren de mannen van Phoenix een bijzonder geluid, vooral in Love Like a Sunset vind ik dat dit erg goed is gebracht. Dit is dan ook direct mijn favoriet op dit album, gevolgd door Rome en Lisztomania.

Phoenix heeft met Wolfgang Amadeus Phoenix een zeer fijn en lichtelijk verslavend plaatje uitgebracht. Ik zal deze zeker vaker beluisteren!

Na 1 luisterbeurt ben ik redelijk enthousiast over Loud Like Love. Placebo is een band die me vooral aanspreekt door de fantastische stem van Brian Molko. Battle for the Sun en Without You I'm Nothing vind ik sterke albums, en na het horen van Begin to the End was ik erg benieuwd naar dit album.

Op dit album staan bijna alleen maar goede nummers, maar er zijn wel wat uitschieters en iets mindere nummers. Bosco, Begin the End, Loud Like Love, Exit Wounds en Too Many Friends zijn allemaal fantastische nummers, in deze 5 nummers vind ik Molko op zijn sterkst. Wat een geweldige zanger is dat toch; hij maakt Placebo, in zijn eentje, voor mij direct een retegoede band.

De andere nummers op Loud Like Love zijn ook zeker niet slecht, maar spreken mij nu nog niet zo aan als de andere 5. Hold on to Me en Rob the Bank vind ik zelfs iets te simpel, en deze twee songs vallen wat mij betreft een beetje in het niet.

Loud Like Love ga ik de komende tijd nog erg vaak draaien, en het word ook eens tijd om me wat meer in deze band te gaan verdiepen.