Wat een prachtige plaat is dit toch, van begin tot einde prachtnummers die nergens vervelen.
Ik leerde Sigur Ros vorig jaar kennen met ( ) en daarna Takk. Allebei ook geweldige albums maar ze halen het niet bij Ágætis Byrjun.

Svefn-G-Englar en Ny Batteri zijn favoriet, maar er staat geen enkel minder nummer tussen

Ik heb ook geen idee wat de betekenis is van Jonsi's woorden, maar alles komt aan.

Het heeft wel een flinke tijd geduurd voor ik dit album pas kon waarderen maar dat word nu beloond met 5 sterren en een plek in mijn Top 10.

Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust (2008)

Alweer een prachtige plaat van Sigur Ros.

Een album dat bij de eerste luisterbeurt al aansloeg. In tegenstelling tot Agaetis Byrjun en ( ) is dit een zomers en fris plaatje. De opener laat dat al duidelijk horen, een mooie melodie met de herkenbare stem van Jonsi.

Hierna volgt een viertal fantastische nummers, Inní Mér Syngur Vitleysingur en Við Spilum Endalaust hebben beiden een sterke melodie en zijn bijna mee te zingen. Góðan Daginn is weer een typisch Sigur Ros nummer.

De echte parel is Festival. Een nummer wat rustig opbouwt naar een fantastische climax. Nog altijd een van mijn favoriete nummers van Sigur Ros.

Með Suð í Eyrum en vooral Ára Bátur zijn weer kippenvelmomenten. En in Ára Bátur volgt weer een prachtig slot.

Illgresi is een makkelijker nummer. Alleen gitaar en de stem van Jonsi. Hier heeft de band genoeg aan want ook dit is een prachtig nummer.

Hierna volgt nog een favoriet van mij: Fljótavík. Ik ben dit nummer pas echt goed gaan vinden na de prachtige live-uitvoering op Inni, die ik nog steeds beter vind dan de studioversie.
De piano in dit nummer spreekt me erg aan, en de hoge noten van Jonsi sluiten daar mooi op aan.

Straumnes is een mooi rustpuntje, waarna het slot van het album volgt, All Alright. Weer een rustig nummer waarin de prachtige stem van Jonsi de hoofdrol heeft. Een heel mooi einde van Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust.

Na ( ) en Agaetis Byrjun mijn favoriet van Sigur Ros: 4,5*

Mooi album, en dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht na een paar stukjes over dit album gelezen te hebben. Op Last.fm zag ik dat Sky Ferreira op dit moment tourt met Miley Cyrus, dat helpt ook niet echt mee natuurlijk.

Na een eerste luisterbeurt ben ik toch om. Sky heeft een prachtige stem, die perfect bij dit soort vlotte pop/rock nummers past. Een bijzonder geslaagde combinatie die vooral op Boys, Heavy Metal Heart en Nobody Asked Me zijn vruchten afwerpt. Er staan sowieso vrijwel geen zwakke nummers op dit Night Time, My Time. Alles klopt, en met een 45 minuten durende speelduur is dat ook precies genoeg.

Ik heb me dit jaar niet echt met nieuwe popalbums beziggehouden, maar Sky Ferreira blijkt toch een fijne nieuwkomer te zijn met dit album. Ik ben onder de indruk, en ik ga Night Time, My Time de komende tijd nog vaak beluisteren.

Steven Wilson - The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)

Het nieuwe album van Steven Wilson is misschien wel de release waar ik het meest naar heb uitgekeken in 2013. Grace for Drowning was een geweldige ontdekking voor mij, daarna heb ik direct Porcupine Tree gecheckt, en zijprojecten als Storm Corossion en Blackfield. Wilson groeide uit tot één van mijn favoriete artiesten.

Helaas heeft dit album mij toch enigszins teleurgesteld want ik vind Grace for Drowning nog steeds stukken beter. Dat album is toch wel anders dan The Raven That Refused to Sing, om de een of andere reden doet dat album me een stuk meer. Het nieuwe album is zeker niet slecht, ik vraag me af of Wilson uberhaupt een slecht album zou kunnen maken, maar nummers als The Pin Drop en The Holy Drinker vind ik minder. Hier staan dan weer fantastische nummers tegenover als: Drive Home, Luminol en het titelnummer.

Erg jammer, al moet ik niet vergeten dat Wilson ook met dit album weer heeft bewezen een fantastische muzikant te zijn. Jammer dat dit album mij iets minder doet, maar ook in dit album hoor je de muzikaliteit van Wilson duidelijk terug. The Raven That Refused to Sing krijgt een punt minder dan Grace for Drowning, dat voor mij toch wel zijn meesterwerk blijft.