Jack White - Blunderbuss

Het debuut van Jack White solo. Een album waar ik erg naar uit gekeken heb, de albums van The White Stripes, The Dead Weather en The Raconteurs vond ik altijd al goed. Evenals Blunderbuss:


Het album opent met het fijne Missing Pieces. Vooral de solo van de keys zijn fantastisch, het nummer ligt goed in het gehoor en maakt de verwachtingen alleen maar hoger.

Het tweede nummer heet Sixteen Saltines en knalt er gelijk goed in. Een belangrijke rol voor de gitaar, waar ook een solo voor weg gelegd is. De zangpartijen in dit nummer spreken mij erg aan.

Freedom At 21 is het derde nummer van Blunderbuss, en een van mijn favorieten. Een lekkere gitaarlijn en de zo herkenbare stem van White maken dit nummer tot een van de hoogtepunten.

Een nieuw hoogtepunt is Love Interruption. De vrouw die met Jack White meezingt geeft het nummer nog iets extra's. Goede zanglijnen en een donkere tekst. Een van de beste nummers van het album.

Het titel nummer volgt hierna. Een mooi rustig nummer, een rustpuntje op het album, maar daardoor zeker niet minder.

Hypocritical Kiss, weer een nummer waar de piano onmisbaar is. Een eerlijke tekst en gewoon weer een goed nummer.

Weep Themselves to Sleep. Met ruim 4 minuten het langst durende nummer op Blunderbuss. Het is een fijn up-tempo nummer, waar White en de toetsenist zich lekker in uit kunnen leven.

I'm Shakin' is juist weer een lekker swingend nummer. In dit nummer is ook een koortje toegevoegd, wat het nummer nog beter maakt. Ook word er weer goed gemusiceerd.
Heerlijk hoeveel energie er in dit nummer zit.

Bij Trash Tongue Talker is White weer een beetje tot rust gekomen. Maar ook dit is een fantastisch nummer. De stem van Jack is op dit nummer erg rauw, iets wat het nummer meer laat rocken.

Hip (Eponymous) Poor Boy is een compleet anders nummer. Het nummer klinkt erg pop-achtig, deze kant van White hebben we nog niet gehoord op dit album, maar ik vind het erg fijn klinken.

I Guess I Should Go to Sleep is dan weer een typisch Jack White nummer. Op dit nummer zingt ook weer een vrouw mee, hier vind ik het iets minder geslaagd dan bij Love Interruption, maar ook dit blijft een sterk nummer.

Dan zijn we alweer bij het voorlaatste nummer aangekomen: On & On & On. Een nieuw rustpunt, de melodielijnen spreken mij erg aan. Heerlijk nummer, alweer..

Het laatste nummer van Blunderbuss is Take Me With You When You Go. Een erg goed nummer, de piano maakt het nummer bijna jazzy. De zangeressen in dit nummer doen het ook erg goed, en maken het nummer echt beter. Jack White is nog niet klaar en sluit het nummer rockend af. Nog een hoogtepunt op Blunderbuss.


Het album heeft me nergens teleurgesteld. Er staat geen enkel minder nummer op, en Blunderbuss is (tot nu toe) voor mij een van de beste albums uit 2012. Nog een aparte vermelding voor de pianist want wat klinkt dat fantastisch

Ik kan nu al niet wachten totdat ik White live zie op Werchter, Blunderbuss krijgt 4 dik verdiende sterren.

Weer een leuk zomers plaatje van James Blunt.
De plaat opent met het lekker zomerse Stay The Night, een leuk nummer, maar ik was er snel op uitgekeken. Dan volgt het tweede nummer: Dangerous, wat ik zelf een van de betere nummer vind op deze cd. Daarna komt het rustige Best Laid Plans, wat weer een typische James Blunt song is, die net zo goed op een van zijn eerdere twee cd's had kunnen staan. Na Best Laid Plans komt er weer een van de betere nummers op Some Kind of Trouble: So Far Gone. het is een lekker uptempo nummer, waar ik verder niet veel op aan te merken heb. Daarna kakt de plaat naar mijn idee behoorlijk in, No Tears is een grote misser. Blunt komt wat zeikerig over, en het is veel te veel van hetzelfde. Na No Tears komt er een nummer wat ik het beste vind van de cd, Superstar heeft een catchy refreintje en steekt gewoon erg goed in elkaar. These Are the Words houd het niveau van Superstar nog aan, maar is toch een stuk minder. Daarna komen 4 songs die allen ver onder het niveau van de rest van de plaat liggen. De grootste misser daartussen is afsluiter Turn Me On waarin Blunt zich als een rockster probeerd te gedragen.
Een aardige cd waarin Blunt goed begint maar dat niet vol kan houden tot aan het eind van de plaat, jammer!

John Mayer - Born and Raised

Stiekem hoopte ik op een terugkeer naar de stijl van Continuum, ik vond Battle Studies een aardige plaat maar wel John's minste. Born & Raised is weer een compleet ander album, lekkere muziek om op een zomerse dag te draaien.

Uitschieters en uitglijders zijn niet te vinden op dit album maar ik snap dat mensen het album een beetje saai vinden. Het album word dan ook nergens echt spannend maar dat is geen probleem voor mij omdat er op de muziek niets aan te merken valt.

Favorieten zijn Whiskey, Whiskey, Whiskey, Shadow Days, Walt Grace's Submarine Test, January 1967, If I Ever Get Around to Living. Het titelnummer bevalt me ook goed.

The Age of Worry is denk ik het enige nummer waar ik niets mee heb, de vergelijking met Mumford & Sons vind ik ook een hele rare. Geen echte misser, maar hier de minst favoriete.

Born & Raised, niet beter dan Continuum maar zeker beter dan Battle Studies. 3,5*