Ook dit album staat weer in mijn Top 10.

Na dit album een tijd niet gedraaid te hebben was de impact des te groter. Geweldige riffs, basslijnen en een zanger met een stem vol wanhoop.

Alle woorden die er gezegd worden voel ik, en met de geweldige muziek eronder is dit een van de beste albums die ik ooit heb gehoord.

In Bad Dreams is al erg lang favoriet en zal dat ook blijven, dit was het nummer wat me bij de eerste luisterbeurt al greep. De rest van het album vond ik toen nog niet erg bijzonder. Nu, en vele luisterbeurten verder, is er geen zwak nummer te bekennen, en het album wekt steeds weer gevoelens op die alleen dit album kunnen opwekken.

Van 4,5 weer terug naar 5*, en een zesde plek in mijn Top 10

The National – High Violet

High Violet is zo’n plaat die heel veel tijd bij mij nodig had. Toen dit album eind 2010 in alle eindejaarslijstjes voorbijkwam kon ik niet begrijpen waarom dit album zo goed ontvangen werd. Ik had het album zo’n 3 keer gehoord en ik vond het maar een saai en eentonig geheel. De lage stem van Matt Berninger was op sommige nummers erg mooi maar had ook zeker zijn mindere momenten.

Vorig jaar ben ik dit album veel intensiever gaan beluisteren en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. High Violet behoort nu tot mijn favoriete albums, en staat op de vierde plek in mijn Top 10.

High Violet staat vol met prachtige nummers en er is geen enkele misser te vinden. Als ik dan toch favorieten moet kiezen zullen dat Runaway, Bloodbuzz Ohio, Vanderlyle Crybaby Geeks, England en Sorrow zijn. Maar in ieder nummer zit iets dat me aantrekt en waar ik maar geen genoeg van krijg. Iemand beschreef dit album hier als een drug, een mooie benaming als je het mij vraagt.

Ik kan dit album nog altijd opzetten en High Violet zorgt nog steeds voor prachtige luisterbeurten waarin dit album alleen maar beter lijkt te worden, en niets lijkt in te boeten aan schoonheid.

Na de eerste luisterbeurt omver geblazen, dat had ik niet verwacht bij een album van The National. Het heeft lang geduurd totdat ik High Violet kon waarderen en dat is uiteindelijk uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums.

Trouble Will Find Me is misschien wel het album waar ik het meest naar uitkeek in 2013. Deze band lijkt alsmaar beter te worden en na mijn eerste luisterbeurt kan ik al zeggen dat ook dit weer een ijzersterk album geworden is. Vanaf I Should Live in Salt tot Hard to Find pakte dit album me weer zoals alleen The National dat kan. De vreselijk mooie teksten van Matt Berninger zijn weer duidelijk aanwezig, en net zoals op High Violet heb ik ook hier weer enkele kippenvel momentjes gehad door de schoonheid van bepaalde zinnen.

Trouble Will Find Me kent geen zwakke broeders en het geheel is van een vreselijk hoog niveau. Na meerdere luisterbeurten kan ik denk ik wat meer zeggen over dit album, maar ik ben nu al helemaal om, en het kan niet anders dat Trouble Will Find Me een van de hoogtepunten van 2013 gaat worden.

The Script - #3

Ik was erg benieuwd naar dit album, de eerste twee albums vond ik al erg goed. Op #3 doet de band gewoon lekker waar ze goed in zijn: aanstekelijke popnummers maken. Het album is dan ook nergens echt anders dan de twee voorgaande albums. Het enige verschil is dat er meer rap te horen is.

Hall of Fame beloofde voor mij niet veel goeds. Ik ben totaal geen fan van will.i.am. Al heb ik hem wel eens erger gehoord dan op dit nummer. Gelukkig doet The Script op de overige nummers alles zelf. Dit brengt een paar erg fijne nummers mee, maar ook wat mindere. Zoals hierboven al stond zijn er veel aaah’s en oooh’s te horen, iets wat de nummers niet altijd beter maakt.

#3 is weer een typisch The Script album. De band speelt goed en Danny heeft een mooie stem. Jammer dat het soms een beetje teveel van hetzelfde is. Favorieten zijn: Six Degrees of Separation, If You Could See Me Now, het nummer dat Danny schreef na het overlijden van zijn vader, en Good Ol’ Days.

Ik begin met #3*

Erg goed cd'tje van deze mannen.
Heb ze laatst in de Paradiso live gezien en dat is helaas toch wel wat minder dan op cd.
Bij de vorige plaat had ik een probleem met de houdbaarheidsdatum, dat is op deze cd gelukkig goed gekomen.
Ieder nummer luistert lekker weg, helaas zijn sommige stukjes te simpel.
De titeltrack en If You Ever Come Back springen er voor mij uit.

The Script – The Script

Het debuut van deze Ierse band is gelijk een erg fijne. Van dit album kende ik de hits Breakeven en The Man Who Can’t Be Moved al, beide erg goede nummers die me nieuwsgierig maakten naar de rest van het album.

Het hele album staat eigenlijk vol met dit soort nummers. Herkenbare refreintjes en vaak zoete teksten. Normaal ben ik daar niet zo van maar The Script komt er om de een of andere reden mee weg.

Er word niks bijzonders gedaan op dit album en alles blijft keurig tussen de lijntjes. Toch verveelt dit album niet. Favorieten zijn: The Man Who Can’t Be Moved, The End Where I Begin en Talk You Down. Zelfs het mierzoete I’m Yours scoort een voldoende.

3,5*

The Tallest Man on Earth – There’s No Leaving Now

Het eerste album wat ik van deze kleine Zweed beluisterde. Na het beluisteren van de eerdere albums kan ik zelfs zeggen dat dit mijn favoriete album is. Matsson heeft een zeer bijzondere stem en beheerst de gitaar uitstekend.

Ik moest wel erg aan deze muziek wennen. De stem beviel me op het eerste gehoor niet echt maar na dit album vaker gedraaid te hebben moest ik toch toegeven dat het erg mooi was. Het titelnummer is misschien wel mijn favoriete nummer van 2012 tot dusver.

Maar er is veel meer moois op There’s No Leaving Now te vinden. Vooral 1904, Leading Me Now, Revelation Blues en Bright Lanterns weten me te raken.

Een dik verdiende 4,5* voor dit album en een plek in mijn eindejaarslijstje kan eigenlijk niet uitblijven.

Net voor het eerst beluisterd en het valt toch flink tegen, het kabbelt een beetje voort zonder echte uitschieters. Op We Started Nothing was dat wel anders. Een knaller als That's Not My Name is op dit nieuwe album bijvoorbeeld nergens te bekennen.

Soul Killing is het enige nummer wat er voor mij uitspringt.

Een flinke tegenvaller...

2*

En Glenn had gelijk

Verhoogd met een halfje, als ik dit plaatje opzet komen er allemaal herinneringen van de kleine Gloeilamp op vakantie boven. Meezingen met I'm Waiting for the Man achterin de auto op een Franse snelweg, zorgeloos.
Run, Run Run, zwaaien naar die saaie Spanjaarden in hun auto's terwijl we onze broodjes aten.
Femme Fatale kan ik me nog het best herinneren: rijdend door een belachelijk heet Barcelona terwijl je op de achterbank aan het stoeien bent met je twee broertjes, luid meezingend met dit nummer.

De herinneringen en het gevoel wat deze plaat bij me oproept maken het tot een van de meest bijzondere luisterervaringen die ik heb gehad.

Top 10 plaats? Natuurlijk

Tokio Hotel, een band waar ik op mijn 10e fan van was, de Duitse albums vond ik het beste en de favoriet was deze Zimmer 483.

Ik weet niet meer precies wat ik hier nou zo goed aan vond. De nummers liggen in ieder geval lekker in het gehoor met als favorieten An Deiner Seite en Vergessene Kinder. Nu ben ik wel redelijk klaar mee, soms draai ik het nog eens om herinneringen op te halen.

De reacties van sommigen hier kan ik ook niet echt serieus nemen, zonder enige uitleg word er een halve ster aangeplakt. Dat stelt me teleur.

2*

Gisteravond laat het eerste deel van dit album beluisterd, The Whirlwind.

Ik ken dat studioalbum nog niet heel erg goed, maar er word uitstekend gemusiceerd en dat bijna 1,5 uur achter elkaar: geweldig

Het probleem tussen Gloeilamp en dit soort grote boxen met muziek en film-materiaal is dat ik er eigenlijk nooit aan toe kom. Moet de live-box van onze Mister Morse ook nog gaan bekijken

Wel ben ik zo'n freak die dit toch wel aan zal schaffen, dus over enkele weken zal deze box wel in mijn kast te vinden zijn.

Vandaag Disc 2