Album dat nogal eens overgewaardeerd wordt vanwege Gregg's dood vlak ervoor. Op een paar momenten na sleept het album zich in een wel heel traag tempo voort. Zelfs bij het toch geweldige Willin' heb je het idee....schiet toch eens op man!
Paar erg fraaie momenten niettemin. De opener My only true friend is geweldig. Fantastisch gitaarwerk. Had zo op een ABB plaat kunnen staan. Ook het met blazers gepimpte Love like kerosene is mooi. Het slotakkoord met Jackson Browne is zeer passend. Liedje van JB over een plotselinge dood van een vriend. Gregg vond het bij Duane passen.

Compleet verrast door een comeback met een paar fantastische liedjes.

Als fan van het eerste uur en Supernatural, Shaman en All that I am in het achterhoofd hebbend, was ik zeer bang voor deze release, wetende dat er nog een album met jazzy instrumentals op de plank ligt....
Helaas werd mijn vrees grotendeels bewaarheid.
Los van het feit dat Carlos' gitaarspel steeds voorspelbaarder wordt(ik heb dozen met live shows van de afgelopen jaren en het wordt steeds routineuzer), gaat het op dit album ook fout met de zangers en het repertoire.
Hoogtepunten zijn er ook:
Whole lotta love heeft een spetterende uitvoering met een hele goede Chris Cornell.
Joe Cocker en Little Wing: niks mis mee.
I ain't superstitious met Jonny Lang: heel acceptabel.
Middenmoot: Can't you hear me knockin' en Smoke on the water(zwakke zang), Sunshine of your love.
Dramatisch: Back in black(cabaret, zo slecht), Bang a gong, Riders on the storm(is niet eens een gitaarnummer. Is instrumentaal redelijk maar een slaapverwekkende zanger) Photograph(saai saai saai).
While my guitar gently weeps is qua opzet mooi, maar past totaal niet op een album met radiogerichte rock.

Ik heb 2 nummers nog niet gehoord: Dance the night away(wel live gehoord) en Fortunate son, dat op de DeLuxe uitvoering komt te staan.
Ale met al teleurstellend, maar het zal goed scoren in de States, reken daar maar op.
En ja, ik ga toch gewoon naar Arnhem en Oberhausen om de band te zien. De setlist van de laatste maanden belooft niet veel goeds, maar een fan is een fan....

Grappig deze recensie van Stijn_Slayer, die deels bullshit is en deels gewoon waar! Ik volg Santana sinds 69 en heb ze sinds 1975 zo'n 40 keer gezien. Live shows vrijwel altijd prima in orde, qua albums na Supernatural heel matig.

Santana heeft na Caravanserai artistiek gezien nog wel degelijk topalbums gemaakt. Welcome, Borboletta, Amigos, Havana Moon, Brothers en Milagro. Daarna was de koek inderdaad een beetje op. Grappig dat Stijn Live met Buddy Miles noemt. Dat is niet meer dan een studioalbum met applaus eronder waar Carlos vrijwel niet op meespeelt. Erg rommelig en een contractuele verplichting.

Wat betreft zijn redenatie tot Santana IV ben ik het grotendeels met hem eens. Aansluiten bij SIII is onzin, maar dat kan ook niet. Zonder Chepito geen echte Santana-band. Carabello kan het niet meer behappen, zeker live niet. De productie is ook totaal anders. Ik verwachtte er helemaal niks van, maar er staan toch 10 steengoede nummers op. Als ze het daar bij hadden gelaten...

Choo choo, Come as you are....dieptepunten, echte vreselijke songs.
Caminando, Shake it, Anywhere you want to go, Yambu, Leave me alone zijn middelmatige composities. Uitvoering niet slecht, maar niet goed genoeg.

Met name de instrumentals tillen dit album naar een meer dan gemiddeld niveau. Fillmore East, You and I, Echizo, Blues Magic, Forigeveness zijn geweldig.

Santana IV sluit alleen qua 5 bandleden aan bij SIII, verder absoluut niet!

Helemaal mee eens. 3,5 is dan trouwens nog vrij hoog.. )

Ik vind de 1e 4 nummers top, Mr. Szabo en ook Candela, het één na laatste nummer.
Lees mijn(Engelstalige) recensie hier:

Moonflowercafe.com: Shapeshifter review after listening 3 times - members2.boardhost.com

Tomme, wat een mooi album!
Siouxsie meets the Slits en dan met daaruit de beste elementen. Wat een spanning (mede door het grommende basspel) en ook een briljante afsluiter met Marshal Dear.
Eén van de albums van het jaar tot nu toe