In het najaar van 1982 maakte ik kennis van de muziek van deze band toen ik een platenwinkel binnenstapte waar deze muziek toevallig gedraaid werd. Ik vond dit zo mooi en kocht onmiddellijk deze LP - de CD moest immers nog uitgevonden worden. Dat deze weemoedige muziek mij zo zeer raakte was misschien ook omdat ik destijds in een behoorlijke depri herfststemming verkeerde.
Vandaag heb ik de muziek tijdens een herfstwandeling opnieuw beluisterd en de muziek heeft 28 jaar later aan zeggingskracht voor mij nog steeds niets verloren. Nummers die er echt uitspringen zijn voor mij het nummer 'Factory' en ook dat instrumentale nummer 'On Interstate 15'. Mooi ook die mondharmonica die mij nogal doet denken aan de mondharmonica spelende Charles Bronson met de passende naam "Harmonica" in die bekende spaghetti western van Sergio Leone. Toevallig is dat ook weer niet. Dit album heet niet voor niets "Call of the West".

4,5*

De CD van dit album heb ik al 20 jaar in mijn kast staan en tot mijn grote verrassing blijkt dus dat op dit album hier op Music Meter nog nooit is gestemd. Ik wist niet dat deze jazz/rockgroup zo onbekend was. Goed, vanmorgen maar eens opnieuw beluisterd. Het klinkt allemaal nogal jazzy-achtig met duidelijk Latijns Amerikaanse invloeden waarbij ik dat saxofoongeluid af en toe best wel irritant vond. Wat mij echter vooral opvalt zijn de sterke links revolutionaire politieke boodschappen die duidelijk zeer anti-amerikaans (anti-Reagan) zijn, een duidelijkse steunbetuiging inhouden aan destijds linkse regimes in Latijns Amerika (Nicaragua) en aan de Palestijnen. Voor mij een minpunt voor dit verder niet onaardig album. Ik houd nu eenmaal niet zo van die expliciet uitgesproken politieke teksten.
btw Van deze band heb ik nog de LP "Working Nights" in mijn kast staan die ik helaas niet kan draaien omdat min platenspeler het niet meer doet. Ik weet wel dat ik dat album destijds een stuk beter vond dan dit "Fire in the Mountain".

3,0*