Dit album nu voor de vierde keer beluisterd nadat ik via de New Wave KO voor het eerst kennis gemaakt heb met deze band door het te beluisteren van "On Another Day", een wondermooi nummer. Ik heb het al in een eerder bericht gezegd; dit is new wave van een zeer hoog niveau. Behalve "On Another Day" zijn het vooral de tracks "Man of Straw" en het rustige en melancholieke "Strange Orchard" die er voor mij uitspringen. Het beoordelen voor dit album stuit voor mij op een probleem en dat zijn de bonustracks, die ik toch de mindere nummers vind op dit geweldige new wave album. Inclusief bonustracks krijgt dit album van mij een 4,5*, zonder bonustracks een 5,0*. Daar ik bij mijn beoordeling van een album altijd uitgaat van de release in het jaar dat dit album oorspronkelijk is verschenen - 1983 dus - beoordeel ik dit album los van de bonustracks.

5,0*

Met stip vind ik dit debuut nog steeds het beste dat 16 Horsepower heeft voortgebracht, de rest komt er eigenlijk niet in de buurt. Hun laatste album Folklore vond ik zelfs een regelrechte afknapper. Maar goed dat ze daarna er mee gestopt zijn. Dit debuut daarentegen, waar ik pas twee jaar geleden mee kennismaakte, nadat ik mij bij MusicMeter had aangemeld staat ook sindsdien rotsvast in mijn top 10 en daar zal het denk ik ook blijven ook. Dit album is een en al emotie, voor mij tijdloze muziek. Het hoge gemiddelde hier op MusicMeter voor dit schitterende debuut is daarom ook volledig terecht.

Opvallend op dit niet onaardige album is het nummer "How Do" waarvan ik de melodie ken uit de uitstekende horrorfilm "The Wicker Man". Nu blijkt het ook een cover te zijn van die melodie die in die film de "Willow's Song" heette, geschreven door Paul Giovanni, die trouwens de hele filmmuziek componeerde van die horrorklassieker. De cover vind ik trouwens wel erg goed uitgevoerd door het voor mij tot voor kort volstrekt onbekende Sneaker Pimps, waarvan die zangeres toch best wel een heerlijke stem heeft. De rest van het album klinkt trouwens ook best goed, waarvan ik "Six Underground" met "How Do" toch wel de beste nummers vind.

4,0*

Van dit album had ik tot voor kort nog nooit gehoord. Ik stuitte hier op toen ik albumtitels aan het verzamelen was voor de door mij te organiseren game "Knock-out: 1977". Het lekker in het gehoor klinkende nummer "Ghost Rider" nodigde mij uit dit hele album maar eens te gaan beluisteren. Toen ik op "Frankie Teardrop" stuiterde had ik het idee dat ik naar een soundtrack zat te luisteren uit een of andere horrorfilm. Dat absurde nummer van een krijsende Alan Vega ging inderdaad door merg en been. Ik moest gelijk denken aan dat andere absurde nummer 'Sentimental Journey' van Pere Ubu waarin je kon horen dat er flessen kapot gesmeten werden. Tja, hoe kom je erop
Dit zeer gedurfde album is net zoals Pere Ubu's album "The Modern Dance" (1978) moeilijk te beoordelen. Zeer vernieuwend is het zeker en het klinkt zeker niet slecht maar je moet het denk ik om het te kunnen waarderen toch zeker meerdere keren gehoord hebben. Het positieve in ieder geval is dat het organiseren van een music game voor mij inmiddels zijn vruchten heeft afgeworpen. Misschien ontdek nog wel meer bijzondere albums uit het voor mij zo belangrijke muziekjaar 1977.

4,0*

En ook dit album behoort voor mij tot de topalbums van het afgelopen jaar. Heerlijke melancholische muziek dat mij wel eerder aan de herfst doet denken dan aan de lente. Ja, die Belgen uit die Westhoek kunnen er wat van. Behalve lekker bier - Westvleteren, St Bernardus, Hommel etc - maken ze dus ook nog eens voortreffelijke muziek . Hier kan ik als Nederlander alleen maar jaloers op zijn.
btw Mooiste nummers van dit album vind ik niet de overbekende Gold en Black Video maar Arch en Beach.

Waardering; voorlopig 4,5*