menu

Hier kun je zien welke berichten wibro als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Air - Moon Safari (1998)

4,5
Schitterend album waarvan de prachtig sfeervolle opening "La Femme d' Argent" voor mij misschien wel het mooiste loungenummer is wat ooit gemaakt is. Ik vind het zelfs nog mooier dan "All I Need". Dit album moet het voor mij toch vooral hebben van de langzame sfeervolle loungenummers. De vlotte nummers "Sexy Boy" en "Kelly Watch the Stars" klinken best aardig maar die moet je toch niet te vaak horen want dan gaan ze denk ik toch gauw vervelen. Dat geldt uiteraard niet voor het door mij al eerder genoemde "La Femme d' Argent". Dat blijft altijd mooi.
"Moon Safari" die van mij de hoogste waardering krijgt zal denk ik ook altijd wel het beste album blijven van Air. "Talkie Walkie" probeerde nog enigszins in de buurt te komen maar kende toch nog te veel zwakke momenten.

5,0*

Arcade Fire - Everything Now (2017)

3,0
Na het uitstekende "The Suburbs" dat zeker niet veel onderdoet voor het briljante debuut "Funeral" is het hard achteruit gegaan met deze rockband. Ik weet niet wat Arcade Fire bezielt. Ik heb dit album zojuist op Spotify beluisterd. Na afloop kregen we een nummer te horen van The Suburbs. Wat een verschil! Alleen van het nummer "Put your money on me" herken ik iets van de oude Arcade Fire. Die laatste nummers van dit zeer teleurstellende album weerhouden mij er in ieder geval van dit album een dikke onvoldoende te geven.

3.0*

Bent - Programmed to Love (2000)

5,0
Het absolute hoogtepunt van de lounge dit album van Bent, dat ik nu voor de eerste keer beluisterd heb. Tot nu toe kende ik alleen de nummers Swollen en I Love My Man die o.a. ook staan op de verzamel albums Comfort Zone I en IV die ik in mijn bezit heb. De lounge - ik was er destijds van de eeuwwisseling dol op en nu nog steeds! - duurde echter maar kort. Na 2001 ging het snel bergafwaarts met dit sub-genre.
Mooiste nummers op dit album zijn buiten de door mij eerder genoemde tracks de nummers Exercise I en A Ribbon for My Hair.
Een nummer dat helaas niet op dit album staat is het schitterende K.I.S.S.E.S.

Coldplay - Parachutes (2000)

3,0
Toen dit album uitkwam in 2000 was ik er zeer enthousiast over maar nu na het weer eens een keer beluisterd te hebben doet het mij helemaal niks meer. Niet alleen bij mij denk ik maar bij een hele hoop andere muziekliefhebbers vermoed ik, want volgens mij heeft dit album in de top 250 ooit véél hoger gestaan. Als ik zeg dat Coldplay - wat een zeurstem heeft die zanger - anno 2017 nu erg gedateerd is heb ik dan te veel gezegd? Ikzelf vind van niet. Er is aanzienlijk betere muziek gemaakt in het jaar 2000 dat aan zeggingskracht nu nog niets heeft ingeboet. Coldplay hoort daar voor mij helaas niet meer bij.

Waardering; verlaagd van 4.0* naar 3.0*

Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)

5,0
Toen ik dit album zo'n 15 jaar geleden voor het eerst had beluisterd vond ik dit magistrale muziek en daar is nu na herbeluistering geen verandering ingekomen. Ik krijg hier nog steeds kippevel van. Dat ik behalve van popmuziek - is dit trouwens eigenlijk wel popmuziek? - ook een zeer groot liefhebber ben van klassieke muziek werkt voor de waardering van dit schitterende album wel in mijn voordeel. Deze muziek leunt toch behoorlijk tegen klassieke muziek aan zou ik zeggen. Wat het beste nummer is van dit album valt voor mij moeilijk te zeggen. Een zwak nummer heb ik in ieder geval niet kunnen ontdekken. Voor mij dus alle reden dit album te waarderen met het hoogste cijfer en die geef ik niet zo gauw.

5,0*

Goldfrapp - Tales of Us (2013)

4,0
Ha, nu ken ik Goldfrapp weer, geen slappe popdeuntjes maar mooie ingetogen muziek die weer helemaal aansluit bij hun uitstekende debuut "Felt Mountain". Goldfrapp heeft zich met dit uitstekende album i.m.o. weer volledig gerehabiliteerd.

4,0* met kans op verhoging

Gridlock - Formless (2003)

4,5
Waarschijnlijk was ik niet in de stemming toen ik dit album destijds of waarschijnlijk later voor de eerste keer beluisterde, anders valt mijn schamele waardering van 3.0* niet te verklaren. Nu na opnieuw beluisterd te hebben denk ik er toch heel anders over. Ik ervaar het nu als prachtige sfeervolle muziek die wel het nodige geduld vraagt van de luisteraar en dat is iets wat ik niet altijd kan opbrengen. Mijn waardering voor dit album gaat in ieder geval fors omhoog. Misschien ook het album Trace maar eens een kans geven.

4.5*

Grizzly Bear - Painted Ruins (2017)

4,0
Na 6 nummers te hebben beluisterd leek het met dit album dezelfde kant op te gaan als met de vorige 3 albums van deze beren. Goed, maar nu niet bepaald meesterlijk. Maar, vanaf track 7 veranderde dit toch maar dan wel in zeer positieve zin. Cut-out, Glass Hillside en Neighbours zijn gewoon uitstekende nummers zoals ik dat graag wil horen. Painted House beschouw ik nu toch als het beste album van deze Grizzly beren die van mij nu eens niet de standaard 3.5* waardering (zie hun vorige 3 albums) krijgt.

4.0*

Hoover - A New Stereophonic Sound Spectacular (1996)

4,5
Hoover of Hooverphonic mag zich voor mij rekenen tot de beste rock bands van onze zuiderburen. Dit uitstekende album bevat eigenlijk geen enkel zwak nummer en bovendien ligt die stem van Liesje Sadonius mij wel.
Beste songs op dit album "2 Wicky" (Soundtrack 'Steeling Beauty'), "Wardrope" en "Cinderella".
Ook "The Magnificent Tree" nog maar eens herbeluisteren dat imo wel een stuk toegankelijker klinkt dan dit album maar of het ook beter is dat betwijfel ik toch enigszins.

Waardering; 4,0* met kans op verhoging naar 4,5*, want echt vervelen doet dit album niet.

Kenji Kawai - Avalon (2002)

5,0
Briljant

Filmmuziek van een ongekend hoog nivo. Bij het 'Venus to Avalon' had ik het idee dat ik naar een oratorium aan het luisteren was. Dit fenominale muziekstuk dat mij in het diepst van mijn ziel wist te raken doet voor de klassieke werken van oa Bach en Mozart absoluut niet onder. Eigenlijk is deze score van Kawai eigenlijk ook gewoon klassieke muziek. Het zou in ieder geval absoluut niet misstaan op een zender waar alleen klassieke muziek wordt gedraaid.
Ik had eerst gedacht dat ik deze score van Kenwai los van de film minder zou beoordelen maar dat is toch niet zo. Wat wel zeker is dat ik de film "Avalon" nooit zonder deze - ik zeg het nog eens - fenominale soundtrack de hoogste waardering van 5,0* zou hebben gegeven.

5,0*

Kenji Kawai - Kôkaku Kidôtai 2: Inosensu (2004)

Alternatieve titel: Ghost in the Shell 2: Innocence

4,5
wibro schreef:
Vanmorgen weer eens die film bekeken en behalve op de schitterende animaties heb ik mij ook toch vooral gefocust op die prachtige score van Kenji Kawai. Een score die met de film voor mij een absolute eenheid vormt en juist daarom is het voor mij ook zo moeilijk om een soundtrack afzonderlijk te beluisteren. Het is mij eerlijkheidshalve nog nooit gelukt. Als ik de muziek hoor moet ik ook de beelden zien, anders doet het mij niks.
Daar ik echter aanneem dat de waarderingen voor deze score gebaseerd zijn op de afzonderlijke soundtrack zal ik mijn stem voor deze prachtige muziek van Kenji Kawai maar achterwege laten.

Deze score vandaag beluisterd en alsnog mijn stem gegeven want het blijft natuurlijk schitterende muziek van Kawai. Vooral de drie Kugutsuuta tracks, om kippevel van te krijgen zo mooi. In tegenstelling tot de score van 'Avalon' is deze sountrack minder als je hem afzonderlijk van de film beluistert en dat komt omdat Kimiko Itoh op een paar tracks haar zangkunsten - zij doet dat niet onverdienstelijk trouwens - moest vertolken. Is misschien wel niet storend in de film maar wel op deze soundtrack. Het past er gewoon niet in. Het lijkt mij daarom het beste bij het beluisteren van deze prachtige muziek van Kawai deze nummers te skippen en ze gewoon afzonderlijk te beluisteren.

4,5*

Matia Bazar - Tango (1983)

4,5
Het beste Italiaanse pop-album ooit gemaakt. Een heerlijke zomerse sfeer straalt dit album uit en je krijgt daarom ook gewoon goeie zin als je de muziek van dit album hoort. Ik kocht dit album destijds vooral om de song "Palestina", voor mij verreweg het beste in het Italiaans gezongen pop-nummer. Ook nu klinkt het nog steeds geweldig mooi, maar ook de andere songs zijn het beluisteren meer dan waard. Ik vind dit album aanzienlijk beter dan "Melanchólia", het album dat deze band in Nederland enige bekendheid gadf dit n.a.v. de hit "Ti Sento".

4,5*

Nadine Shah - Love Your Dum and Mad (2013)

4,5
2013 gaat voor mij toch weer een goed muziekjaar worden. De laatste weken weer zeer mooie albums beluisterd. Gemeen hebben die albums met elkaar dat de dames de leadvocals voor hun rekening nemen. Ik heb wel iets met dames denk ik. Het zal wel aan hun stem liggen. Ook deze zangeres Nadine Shah heeft weer zo'n prachtige stem die uitstekend past in deze prachtige sfeervolle donkere muziek. Hoogtepunten voorlopig van dit debuutalbum "Runaway" en "Used it All".

4,0*

New Musik - Anywhere (1981)

5,0
Uitstekend album en een prima opvolger van New Musik's eveneens prima debuut "From A to B. Opvallend is wel het aantal lage stemmen. Zouden er zo veel luisteraars binnen 55 seconden zijn afgehaakt omdat er in het openingsnummer maar geen muziek kwam. Ik had er - zo weinig geduld ik doorgaans heb - in het begin trouwens ook moeite mee. Maar goed, als je als luisteraar wel dat geduld kan opbengen word je niet teleurgesteld en krijg je heerlijke weemoedige electropop te horen. Dit album "Anywhere" behoort voor mij in ieder geval tot de beste albums van de eighties.

4,5*

Panda Bear - Person Pitch (2007)

4,0
Ik hoorde voor het eerst van deze band toen ik tijdens mijn bezoek in "De Waaghals" in Nijmegen een nummer van hun nieuwste album "Tomboy" hoorde. De muziek maakte mij onmiddellijk enthousiast en ik besloot dit album uit 2007 ook maar eens te gaan beluisteren. Prachtige muziek en het heeft ook iets mystieks. Ik moest gelijk denken aan die "sacrale" muziek van Dead Can Dance hoewel die muziek toch wel heel anders klinkt.
"Panda Bear" - dat durf ik nu wel te zeggen - is voor mij toch wel de ontdekking van dit jaar. Het nummer dat er ver boven uitspringt op dit schitterende album is voor mij het ruim 12½ minuten durende "Bros". Fenominaal. Ik ga me verder mij ook maar eens verdiepen in het nieuwste album "Tomboy" en de muziek van Animal Collective waar ook regelmatig op dit topic naar verwezen wordt.

4,5*

Rose Windows - The Sun Dogs (2013)

4,0
Toen ik het fantastische nummer Native Dreams hoorde dankzij de nominatie hiervan in het topic "Song van het jaar 2013" werd ik zeer nieuwsgierig naar de overige nummers van dit debuutalbum van deze Amerikaanse band. Ook die nummers stelden mij geenszins teleur. Integendeel zelfs. Stuk voor stuk uitstekende nummers met Wartime Lovers voorlopig als uitschieter. Voor mij is dit album een van de ontdekkingen van het jaar die zeker in mijn top 10 van 2013 zal komen te staan.

4,5*

Sad Lovers & Giants - Feeding the Flame (1983)

4,5
Dit album nu voor de vierde keer beluisterd nadat ik via de New Wave KO voor het eerst kennis gemaakt heb met deze band door het te beluisteren van "On Another Day", een wondermooi nummer. Ik heb het al in een eerder bericht gezegd; dit is new wave van een zeer hoog niveau. Behalve "On Another Day" zijn het vooral de tracks "Man of Straw" en het rustige en melancholieke "Strange Orchard" die er voor mij uitspringen. Het beoordelen voor dit album stuit voor mij op een probleem en dat zijn de bonustracks, die ik toch de mindere nummers vind op dit geweldige new wave album. Inclusief bonustracks krijgt dit album van mij een 4,5*, zonder bonustracks een 5,0*. Daar ik bij mijn beoordeling van een album altijd uitgaat van de release in het jaar dat dit album oorspronkelijk is verschenen - 1983 dus - beoordeel ik dit album los van de bonustracks.

5,0*

Sneaker Pimps - Becoming X (1996)

4,5
Opvallend op dit niet onaardige album is het nummer "How Do" waarvan ik de melodie ken uit de uitstekende horrorfilm "The Wicker Man". Nu blijkt het ook een cover te zijn van die melodie die in die film de "Willow's Song" heette, geschreven door Paul Giovanni, die trouwens de hele filmmuziek componeerde van die horrorklassieker. De cover vind ik trouwens wel erg goed uitgevoerd door het voor mij tot voor kort volstrekt onbekende Sneaker Pimps, waarvan die zangeres toch best wel een heerlijke stem heeft. De rest van het album klinkt trouwens ook best goed, waarvan ik "Six Underground" met "How Do" toch wel de beste nummers vind.

4,0*

Suicide - Suicide (1977)

4,5
Van dit album had ik tot voor kort nog nooit gehoord. Ik stuitte hier op toen ik albumtitels aan het verzamelen was voor de door mij te organiseren game "Knock-out: 1977". Het lekker in het gehoor klinkende nummer "Ghost Rider" nodigde mij uit dit hele album maar eens te gaan beluisteren. Toen ik op "Frankie Teardrop" stuiterde had ik het idee dat ik naar een soundtrack zat te luisteren uit een of andere horrorfilm. Dat absurde nummer van een krijsende Alan Vega ging inderdaad door merg en been. Ik moest gelijk denken aan dat andere absurde nummer 'Sentimental Journey' van Pere Ubu waarin je kon horen dat er flessen kapot gesmeten werden. Tja, hoe kom je erop
Dit zeer gedurfde album is net zoals Pere Ubu's album "The Modern Dance" (1978) moeilijk te beoordelen. Zeer vernieuwend is het zeker en het klinkt zeker niet slecht maar je moet het denk ik om het te kunnen waarderen toch zeker meerdere keren gehoord hebben. Het positieve in ieder geval is dat het organiseren van een music game voor mij inmiddels zijn vruchten heeft afgeworpen. Misschien ontdek nog wel meer bijzondere albums uit het voor mij zo belangrijke muziekjaar 1977.

4,0*

Talk Talk - The Party's Over (1982)

3,5
In zijn geheel mag dit album misschien dan wel minder zijn dan hun volgende albums "It's My Life" en "The Colour of Spring" maar dit album bevat voor mij wel de beste song die Talk Talk ooit gemaakt heeft en dan heb ik het over "The Party's Over". Wat een fenominaal nummer. Je moet er wel van houden natuurlijk, maar dit soort donkere muziek ligt me wel. Ook "Have You Heart the News" klinkt zeer mooi. De laatste drie nummers van dit album zijn niet zo bijzonder.
Talk Talk zou na dit prima debuut nog twee voortreffelijke albums maken maar met het voor mij oersaaie en radikaal anders klinkende Spirit of Eden haakte ik definitief af. Wat dat betreft zou je haast van twee verschillende bands kunnen spreken; Talk Talk (I) en Talk Talk (II) want een groter verschil tussen "The Party's Over" en "Spirit of Eden" is haast niet denkbaar.

4,0*

The Associates - Sulk (1982)

5,0
Ik vond het altijd de minste van de drie albums die de Associates in de beginjaren tachtig gemaakt hebben. Nu na herbeluistering is mijn mening hierover toch sterk veranderd en vind het zelfs hun beste. Voor een groot gedeelte ligt dat behalve aan de beklemmende zang van Billy McKenzie zeker ook aan het magistrale "Skipping", voor mij verreweg het beste nummer dat door deze nogal zwaar onderschatte Britse new wave band gemaakt is en voor mij ook een van de beste new wave songs aller tijden is. Je moet wel voor deze duistere en zeer depri klinkende muziek in de stemming zijn uiteraard, want duister en depri ís deze muziek. Net zo depri als de muziek van Joy Division met wie de Associates gemeen hebben dat beiden leadsingers Ian Curtis en Billy McKenzie zelfmoord gepleegd hebben. Toeval? Je zou haast zeggen van niet.

4,5*

The Avalanches - Since I Left You (2000)

4,5
Ik vond dit album toen ik mijn kast met CD's aan het doorspitten was. Ik wist niet eens meer dat ik dit album had. Dus maar weer eens beluisterd. Het is en blijft een grappig album dat moeilijk te plaatsen is. Echt 'dance' kan ik het ook weer niet noemen, maar het luisterde wel lekker weg. Wat het beste nummer is valt moeilijk te zeggen. Omdat elk nummer zonder onderbreking naar het andere overloopt vormt het album eigenlijk een geheel waarbij het voor mijn gevoel onmogelijk is er zo maar een nummer uit te pikken en die afzonderlijk van de rest te beluisteren. Het album komt daarom ook het beste tot zijn recht als je hem zonder onderbreking in zijn geheel beluistert.

3,5*

The Chameleons - Script of the Bridge (1983)

5,0
Deze LP van dit fabuleuze album had ik nog steeds onder het stof in mijn kast staan. Vandaag maar weer eens beluisterd en oh mensen dit album klinkt nog steeds geweldig, misschien nog mooier als toen ik het ruim 25 jaar geleden voor het eerst beluisterd heb. De muziek op dit album is puur klasse. Ik kan geen enkel zwak moment ontdekken. Wat valt er verder eigenlijk nog over te zeggen. Eigenlijk niets. Ja, toch wel. Dat het gemiddelde hier op Music Meter voor dit schitterende album eigenlijk nog te laag is.
Script of the Bridge behoort voor mij tot de beste albums die de jaren tachtig heeft voortgebracht en die van mij daarom ook de maximale waardering krijgt.

5,0*.

The Stone Roses - The Stone Roses (1989)

4,5
Wat ik altijd jammer gevonden hebt van dit album is dat ik na de opening "I wanna be adored" eigenlijk het beste nummer al gehad had, wat daarop volgde werd alleen maar "minder". Maar ja, die opening met die bass guitaar dat dacht ik minstens zo'n 30 seconden aanhoudt is dan ook fenominaal. Dat hele nummer straalt trouwens een geweldige sfeer uit. Daar kan het door velen geroemde "Fool's Gold" imo toch echt niets aan veranderen. En wat de rest van het album betreft; dat is natuurlijk ook de moeite van het beluisteren meer dan waard hoewel ik bij dit uitstekende debuut van The Stone Roses toch wel echt veel aan de 'sixties' moest denken.

Waardering;
Zonder "I wanna be adored" had dit album van mij niet meer dan 4 sterren gehad, maar dit voortreffelijke openingsnummer is voor mij zonder meer een ½ ster extra waard.

4,5*

Thomas Dolby - The Golden Age of Wireless (1982)

4,0
Voor mij een van de beste albums van het jaar 1982. Dit album kocht ik destijds onmiddellijk nadat het was uitgekomen. Het bevat prachtige nummers zoals Radio Silence, Airwaves en ook The Wreck of the Fairchild. Dat laatste nummer stond op het oorspronkelijke vinyl album ipv She Blinded me With Science dat ik een van de minste nummers vind. Ook het nummer One of our Submarines stond niet op het vinyl album dat slechts 9 nummers telde.
Mijn waardering van 4,5* is gebaseerd op het oorspronkelijke vinyl album dat ook een totaal andere volgorde kende zoals 'Grootfaas' al aangaf..

4,5*

UB40 - Signing Off (1980)

5,0
Tja, er zijn bands die na een fantastisch debuut de weelde niet kunnen verdragen en alleen nog maar meer, meer, meer willen. En dan heb ik het niet over kwaliteit maar over kwantiteit. Zo hoog mogelijke verkoopcijfers bereiken, op de commerciële tour dus. UB40 is hier dus een typisch voorbeeld van. Maar eerlijk gezegd, ook al zou UB40 na dit fantastische debuut voor kwaliteit hebben gekozen en niet voor commerciële flutmuziek, dan denk ik toch dat ze Signing Off nooit overtroffen zouden hebben, want beter dan dit nogmaals weergaloze debuut kan gewoon niet. Neem nu Madam Madusa en Food for Thought. Dit is toch reggae van grote klasse. Het is duidelijk, ik ga me niet verder wagen aan het opnieuw beluisteren van de albums die UB40 hierna gemaakt. Is zonde van de tijd. Dan zet ik toch maar liever een album van Bob Marley op. Exodus bij voorbeeld.

5.0*

Wall of Voodoo - Call of the West (1982)

4,5
In het najaar van 1982 maakte ik kennis van de muziek van deze band toen ik een platenwinkel binnenstapte waar deze muziek toevallig gedraaid werd. Ik vond dit zo mooi en kocht onmiddellijk deze LP - de CD moest immers nog uitgevonden worden. Dat deze weemoedige muziek mij zo zeer raakte was misschien ook omdat ik destijds in een behoorlijke depri herfststemming verkeerde.
Vandaag heb ik de muziek tijdens een herfstwandeling opnieuw beluisterd en de muziek heeft 28 jaar later aan zeggingskracht voor mij nog steeds niets verloren. Nummers die er echt uitspringen zijn voor mij het nummer 'Factory' en ook dat instrumentale nummer 'On Interstate 15'. Mooi ook die mondharmonica die mij nogal doet denken aan de mondharmonica spelende Charles Bronson met de passende naam "Harmonica" in die bekende spaghetti western van Sergio Leone. Toevallig is dat ook weer niet. Dit album heet niet voor niets "Call of the West".

4,5*

Working Week - Fire in the Mountain (1989)

3,0
De CD van dit album heb ik al 20 jaar in mijn kast staan en tot mijn grote verrassing blijkt dus dat op dit album hier op Music Meter nog nooit is gestemd. Ik wist niet dat deze jazz/rockgroup zo onbekend was. Goed, vanmorgen maar eens opnieuw beluisterd. Het klinkt allemaal nogal jazzy-achtig met duidelijk Latijns Amerikaanse invloeden waarbij ik dat saxofoongeluid af en toe best wel irritant vond. Wat mij echter vooral opvalt zijn de sterke links revolutionaire politieke boodschappen die duidelijk zeer anti-amerikaans (anti-Reagan) zijn, een duidelijkse steunbetuiging inhouden aan destijds linkse regimes in Latijns Amerika (Nicaragua) en aan de Palestijnen. Voor mij een minpunt voor dit verder niet onaardig album. Ik houd nu eenmaal niet zo van die expliciet uitgesproken politieke teksten.
btw Van deze band heb ik nog de LP "Working Nights" in mijn kast staan die ik helaas niet kan draaien omdat min platenspeler het niet meer doet. Ik weet wel dat ik dat album destijds een stuk beter vond dan dit "Fire in the Mountain".

3,0*

Yellow Magic Orchestra - Yellow Magic Orchestra (1978)

4,0
Een zeer genietbaar album - inderdaad - maar daar zag het in het begin niet naar uit. Toen ik het intro hoorde, dacht ik: tjonge tjonge wat krijg ik nu voor gepiemel voorgeschoteld. Maar dat viel reuze mee. Vrolijke melodietjes waarbij aan de klank wel duidelijk te horen was dat het uit Japan kwam.
Aangename kennismaking dus met dit magische orkest, waarbij aangemerkt moet worden dat 21 stemmen natuurlijk veel te laag is. Maar ja, ik denk dat er velen afgehaakt zijn bij het horen van dat "Computer Game".
Oh ja, nog een opmerking over het woord verouderd of gedateerd. Kan voor deze muziek allemaal best zijn maar .... omdat muziek in de eerste plaats voor mij een zaak van het gevoel is interesseert mij dat totaal niet. Ik kreeg een lekker gevoel bij het horen van deze magische Japanse klanken. En daar gaat het om.

Zbigniew Preisner - La Double Vie de Veronique (1991)

Alternatieve titel: The Double Life of Veronika

4,5
Groots, deze score maar niet makkelijk als je niet van klassieke muziek houdt. Ik houd daar gelukkig wel van en daarom kan ik deze muziek van Preisner/Von den Budenmayor uitstekend waarderen. Het nadeel is wel dat deze muziek afgezonderd van de film niet helemaal tot zijn recht komt. Te veel korte stukjes en dat haalt nu eenmaal wel het ritme uit deze verder schitterende score van een uitstekende film. De film zelf staat bij mij hoog in de top 10 van MovieMeter en dat heeft de film voor een groot gedeelte te danken aan deze prachtige soundtrack.

4,5*