In zijn geheel mag dit album misschien dan wel minder zijn dan hun volgende albums "It's My Life" en "The Colour of Spring" maar dit album bevat voor mij wel de beste song die Talk Talk ooit gemaakt heeft en dan heb ik het over "The Party's Over". Wat een fenominaal nummer. Je moet er wel van houden natuurlijk, maar dit soort donkere muziek ligt me wel. Ook "Have You Heart the News" klinkt zeer mooi. De laatste drie nummers van dit album zijn niet zo bijzonder.
Talk Talk zou na dit prima debuut nog twee voortreffelijke albums maken maar met het voor mij oersaaie en radikaal anders klinkende Spirit of Eden haakte ik definitief af. Wat dat betreft zou je haast van twee verschillende bands kunnen spreken; Talk Talk (I) en Talk Talk (II) want een groter verschil tussen "The Party's Over" en "Spirit of Eden" is haast niet denkbaar.

4,0*

Tame Impala slaagt er met dit uitstekende album in hun vorige album "Lonerism" uit 2012 moeiteloos te evenaren. Er moet er wel bij gezegd worden dat het wel deels ligt aan de magistrale openingstrack "Let It Happen", voor mij tot nu toe met straatlengte de beste song van het jaar 2015. Zwakke nummers heb ik op dit album niet kunnen ontdekken, hoewel de veel gehoorde songs Eventually en 'Cause I'm a Man nu niet direct tot mijn favorieten behoren.

4,5*

Teleurstellend. Zeker als ik dit moet vergelijken met het album Currents. Maar het moet gezegd worden; dat album bevatte ook een van de voor mij mooiste songs ooit gemaakt. Dan heb ik het natuurlijk over Let It Happen. Maar...helaas, geen enkel nummer op dit nieuwste album komt daar ook maar in de verste verte bij in de buurt. The Slow Rush is voor mij daarom ook tot nu toe het minste album van deze Australische band.

3,0*

Ik vond het altijd de minste van de drie albums die de Associates in de beginjaren tachtig gemaakt hebben. Nu na herbeluistering is mijn mening hierover toch sterk veranderd en vind het zelfs hun beste. Voor een groot gedeelte ligt dat behalve aan de beklemmende zang van Billy McKenzie zeker ook aan het magistrale "Skipping", voor mij verreweg het beste nummer dat door deze nogal zwaar onderschatte Britse new wave band gemaakt is en voor mij ook een van de beste new wave songs aller tijden is. Je moet wel voor deze duistere en zeer depri klinkende muziek in de stemming zijn uiteraard, want duister en depri ís deze muziek. Net zo depri als de muziek van Joy Division met wie de Associates gemeen hebben dat beiden leadsingers Ian Curtis en Billy McKenzie zelfmoord gepleegd hebben. Toeval? Je zou haast zeggen van niet.

4,5*

Ik vond dit album toen ik mijn kast met CD's aan het doorspitten was. Ik wist niet eens meer dat ik dit album had. Dus maar weer eens beluisterd. Het is en blijft een grappig album dat moeilijk te plaatsen is. Echt 'dance' kan ik het ook weer niet noemen, maar het luisterde wel lekker weg. Wat het beste nummer is valt moeilijk te zeggen. Omdat elk nummer zonder onderbreking naar het andere overloopt vormt het album eigenlijk een geheel waarbij het voor mijn gevoel onmogelijk is er zo maar een nummer uit te pikken en die afzonderlijk van de rest te beluisteren. Het album komt daarom ook het beste tot zijn recht als je hem zonder onderbreking in zijn geheel beluistert.

3,5*

Prima opvolger van hun enigszins teleurstellende debuut uit 1979. Met "Cosmic Thing" uit 1989 vind ik dit het beste album van de B-52's. Wat er tussen dit album en het door mij genoemde "Cosmic Thing" ligt, daaraan ga ik mij maar niet wagen gezien het nogal zeer lage gemiddelde hier op MM voor dat werk. Drie albums B-52's lijkt mij trouwens ook wel genoeg. Op een gegeven moment wordt het toch te veel een herhaling.
Beste nummers op dit album; 'Dirty Back Road' en 'Private Idaho'.

4,0*

Deze LP van dit fabuleuze album had ik nog steeds onder het stof in mijn kast staan. Vandaag maar weer eens beluisterd en oh mensen dit album klinkt nog steeds geweldig, misschien nog mooier als toen ik het ruim 25 jaar geleden voor het eerst beluisterd heb. De muziek op dit album is puur klasse. Ik kan geen enkel zwak moment ontdekken. Wat valt er verder eigenlijk nog over te zeggen. Eigenlijk niets. Ja, toch wel. Dat het gemiddelde hier op Music Meter voor dit schitterende album eigenlijk nog te laag is.
Script of the Bridge behoort voor mij tot de beste albums die de jaren tachtig heeft voortgebracht en die van mij daarom ook de maximale waardering krijgt.

5,0*.

"Prayers for Rain". Tja, voor regen hoeven we in Nederland nu niet te bidden. Regen genoeg bij ons in deze zomer. Deze song is lijkt me meer van toepassing voor de Hoorn van Afrika. Of het zal helpen, ik ben bang van niet. Maar goed, terug naar deze song, misschien toch wel het mooiste nummer dat The Cure ooit gemaakt hebben, voor mij althans.
Over dit album verder; hier heb ik eigenlijk maar een woord voor; "Grandioos". Wel vreemd dat ik dit album nu pas voor de tweede keer beluisterd heb. Het zal wel komen omdat ik van de albums na "Seventeen Seconds" zoals Faith en Pornography weinig onder de indruk was. In het kort gezegd; ik had er geen vertrouwen meer in dat ik de albums van The Cure die allemaal daarna kwamen nog zou kunnen waarderen. Een enorme misrekening dus. "Disintegration" is gewoon een meesterwerk waarvan ik toch het meest van geniet als ik die beluister op een druilige dag zoals vandaag. Bij mooi weer zet ik toch liever iets vrolijks op want bepaald vrolijk kan ik dit album van The Cure nu niet bepaald noemen. Integendeel zelfs.

5,0*

Een van de betere albums uit het new wave tijdperk dat in 1984 duidelijk op zijn retour was. Ik vond dit album van Danse Society ook een stuk beter klinken dan hun nogal experimenteel klinkende debuut. Ik kende van dit album tot nu toe alleen nog maar het nummer 'Heaven is Waiting', weliswaar een van de betere nummers maar toch een stuk minder dan de opening, het uitstekende 'Come Inside'.

4,0*

Uitstekend album van The Fall hoewel ik dat na het beluisteren van openingsnummer "Frenz" niet direkt zou verwachten. Dat elke keer herhalende 'the the' of zoiets dergelijks in dat nummer hing mij op een gegeven moment danig de keel uit. Maar daarna ging "The Fall" flink uit hun dak met het werkelijk fenominale "The Carry Bag Man", voor mij zonder meer het beste nummer dat The Fall uit hun hoed getoverd hebben. Zeer mooi vond ik ook de volgende songs "Athlede Cured", "Bremen Nacht Alternative" en ook vooral de bonustrack "Hit the North".
Opvallend vind ik wel de relatief lage waardering voor dit album op MM, dit in vergelijking met hun vorige twee albums waarvoor dit album toch echt niet onder doet. Ik moet er eerlijkheidshalve wel bij zeggen dat ik met de albums van The Fall in de periode 1979-1984 erg veel moeite heb.

4,5*

Hoewel ik altijd een groot liefhebber ben geweest van de 'eighties' heb ik The Fall altijd links laten liggen. Wat dit album betreft zeker niet terecht want dit album bevat toch best wel zeer sterke nummers. Toch is dit album moeilijk te beoordelen. Zou ik de bonustracks weglaten, dan zou dit album van mij 'slechts' vier sterren krijgen. Maar het is juist dat bonusnummer "Cruisers Creek" dat ik zo goed vind, voor mij met "L.A." het beste nummer op dit toch wel zeer genietbare album.
Volgens mij is dit album "The Nat-ion's.." ook het meeste toegankelijke album van The Fall. De vorige albums die ik van deze band beluisterd heb vond ik toch een stuk experimenteler en ook aanzienlijk minder goed. Misschien dat de albums die The Fall na dit album gemaakt hebben mij wat meer aanspreken. 'The French Experiment" klonk tenminste best wel mooi.

4,5*

Ik nam kennis van deze Belgische wave band door het nummer 'Tomorrow in the Papers", dat ik voor het eerst hoorde in Vigil's Synthpop K.O. Dit zeer mooie nummer bracht me op het idee ook de rest van dit mini-album maar eens te gaan beluisteren. Dat klonk zeker niet slecht hoewel 'Tomorrow..' toch wel voor mij het mooiste nummer blijft gevolgd door de 7½ minuut durende afsluiter 'See That'. Ben dus weer een ontdekking rijker.

4,0*

Dit is een van de twee New Wave albums die ik destijds in 1982 gekocht heb omdat ik toevallig bij het binnenstappen in de 'platenzaak' deze muziek hoorde. Het andere album is Call of the West van de Wall of Voodoo. Toevalstreffers dus, maar voor mij wel zeer aangename.
Dit album heb ik vandaag weer eens beluisterd en eveneens de voorganger Thirty Thousand Feet Over China, die ik vorige week pas voor de eerste keer hoorde. Beide albums doen niet voor elkaar onder hoewel het muziekblad OOR daar destijds heel anders over dacht. Ik weet nog goed wat OOR destijds over Sanctuary schreef. De tekst luidde letterlijk; "Het is niks en het wordt ook nooit niks met The Passions zo lang ze geen twee albums in dezelfde samenstelling kunnen maken". Nou ja, het zal mij verder een worst zijn. Als ik het maar mooi vind. Ik ben ook maar een jaar geabonneerd geweest op OOR. Ik had op een gegeven moment genoeg van al die negatieve recensies. Geef mij maar de recensies hier op MusicMeter. Heb ik veel meer aan.
Terug naar Sanctuary; mooiste nummers op dit album vind ik nu "The Letter" en "Love is Essential". Dat was in 1982 anders. Toen spraken de nummers "Jump for Joy" en "Sanctuary" mij meer aan.

4,0*

Wat ik altijd jammer gevonden hebt van dit album is dat ik na de opening "I wanna be adored" eigenlijk het beste nummer al gehad had, wat daarop volgde werd alleen maar "minder". Maar ja, die opening met die bass guitaar dat dacht ik minstens zo'n 30 seconden aanhoudt is dan ook fenominaal. Dat hele nummer straalt trouwens een geweldige sfeer uit. Daar kan het door velen geroemde "Fool's Gold" imo toch echt niets aan veranderen. En wat de rest van het album betreft; dat is natuurlijk ook de moeite van het beluisteren meer dan waard hoewel ik bij dit uitstekende debuut van The Stone Roses toch wel echt veel aan de 'sixties' moest denken.

Waardering;
Zonder "I wanna be adored" had dit album van mij niet meer dan 4 sterren gehad, maar dit voortreffelijke openingsnummer is voor mij zonder meer een ½ ster extra waard.

4,5*

Prima jaren tachtig album maar toch minder dan The The's opvolger "Infected" hoewel daar de meeste jaren tachtig liefhebbers het daar wel niet mee een zullen zijn vanwege het hogere gemiddelde van dit album. Dit album moet het van mij vooral hebben van de songs die te vinden zijn op track 2, 3 en 4 waarvan ik "Uncertain Smile" zonder meer het beste vind. De overige nummers vind ik toch beduidend minder. 'GIANT' had van mij best wel wat minder lang mogen duren en de openingssong vind ik zonder meer teleurstellend.

4,0*

Voor mij een van de beste albums van het jaar 1982. Dit album kocht ik destijds onmiddellijk nadat het was uitgekomen. Het bevat prachtige nummers zoals Radio Silence, Airwaves en ook The Wreck of the Fairchild. Dat laatste nummer stond op het oorspronkelijke vinyl album ipv She Blinded me With Science dat ik een van de minste nummers vind. Ook het nummer One of our Submarines stond niet op het vinyl album dat slechts 9 nummers telde.
Mijn waardering van 4,5* is gebaseerd op het oorspronkelijke vinyl album dat ook een totaal andere volgorde kende zoals 'Grootfaas' al aangaf..

4,5*