menu

Hier kun je zien welke berichten JayM als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Apollo Brown & Skyzoo - The Easy Truth (2016)

4,5
Past met gemak in het rijtje Gas Mask, Dice Game, Trophies en Ugly Heroes. Skyzoo draagt het album met verve en Apollo Brown varieert tussen zijn vertrouwde bangers en wat meer laidback beats. Erg sterk album dat als geheel lekker wegluisterd.

Danny Brown - uknowhatimsayin¿ (2019)

4,5
Na 3 jaar komt Danny Brown met een opvolger voor het fantastische Atrocity Exhibition. Een album dat door velen gezien wordt als een modern day classic. Terecht, als je het mij vraagt. Atrocity Exhibition is gedurfd, experimenteel en rauw. Het is Danny Brown in optima forma die elke beat die hij geserveerd krijgt verscheurd met scherpe lyrics, strakke flows, rake oneliners doorspekt met humor, maar waarin hij ook openhartig vertelt over de impact die zijn bewogen leven, vol drank en drugs, heeft op zijn gemoedstoestand.

Voor uknowwhatimsayin¿ schakelde Brown de hulp in van Q-Tip als executive producer. Een bijzonder gegeven gezien dat Q-Tip deze rol zelden voor anderen vervult, zijn solo werk of als onderdeel van A Tribe Called Quest of het Soulquarians-collectief buiten beschouwing latende. De invloed die hij op een project heeft, wordt nog te vaak onderschat. Zo was hij bijvoorbeeld achter de schermen enorm bepalend bij de totstandkoming van Mobb Deep’s legendarische ‘The Infamous’. Daarnaast is Tip van oorsprong meer thuis in de traditionele vormen van hip-hop, dus wat voor gevolgen zou dit hebben voor Danny Brown’s nieuwe worp?

De vooruitgesnelde eerste single ‘Dirty Laundry’ was al een voorbode dat uknowwhatimsayin¿ anders zal klinken dan Atrocity Exhibition. De beat, geproduceerd door Q-Tip zelf, zou gerust van Tribe’s laatste album ‘We Got It from Here..’ afkomstig kunnen zijn. Zelfs de ‘Heeeeyy’ sample in album opener The Space Program wordt weer van stal gehaald en klinkt als startschot op Dirty Laundry. Danny Brown kleurt dit verder in met een verhaal over absurde escapades uit zijn verleden en zet dit af tegen zijn persoonlijke ontwikkeling vanaf de release van eerste album ‘The Hybrid’ en zijn hustle-verleden. Subtiel wordt er zo een diepere laag gelegd op een track die op het eerste oog lijkt op de bijna standaard geworden bizarre situaties waarin Brown verzeild raakt.

Voor de album cover liet Danny zich inspireren door één van zijn grote stand-up helden, Richard Pryor, en verbouwde diens cover van ‘That Nigger’s Crazy’ tot een soort van persiflage waarin 3 Danny’s, elk met een andere gezichtsuitdrukking, brutaal om de hoek kijken. Het album wordt ingeluid met ‘Change Up’, waar Paul White een klankenpalet uitrolt die verder gaat in de toon van het voorgaande album. De sfeer is grimmig, de drums klappen zwaar. Even lijkt de sfeer om te slaan, maar herpakt zich als Brown koel en beheerst van start gaat. Hij is hier met een missie.
Ain't no pretend, ain't tryna make amends / Just tryna keep my legacy, I'm legend in the end
En even verderop:
Gotta stay at work, things change in a blink / Gotta stay woke, they all in a deep sleep
Per track geeft Brown steeds meer prijs waar hij voor gekomen is. Op het aansluitende ‘Theme Song’ richt Danny zich tot de zelfbenoemde ‘superstar’-rappers die naast hun schoenen gaan lopen, nadat hun bekendheid toeneemt, maar betuigd hij tevens zijn respect voor de echte iconen in de game. Dit onder begeleiding van een beat van, de voor mij onbekende, Cartie Curt, maar die ook zo van de hand van Dj Muggs had kunnen komen. Zo ontpopt uknowwhatimsayin¿ langzaam tot een reactie op de ontwikkelingen die de hip hop industrie de laatste jaren doormaakt. De artiesten die de boel verzieken krijgen de wind van voren, terwijl Brown credits geeft aan de mensen die hip hop naar een hoger niveau tillen. Zelfs het samplegebruik wordt ingezet als middel om de onderliggende boodschap te versterken. Tijdens een shout-out naar de overleden Prodigy wekt zijn klassieke ‘stab your brain with your nosebone’-regel een nostalgisch gevoel op en neemt Q-Tip Tommy McGee’s ‘To Make You Happy’ op ‘Best Life’ zo onder handen dat het doet denken aan het Infamous-tijdperk. Maar de opmerkelijkste samplekeuze is terug te vinden op ‘3 Tearz’, waar de track start met een stukje Kanye West die in een interview zegt: ..”oh, we went to school alright, we went to school, we was doing JPEG’s”, die producer JPEGMAFIA vervolgens laat overlopen in een experimentele beat gebaseerd op Yoko Ono’s ‘Why Not’. Je weet wel, de vrouw die het einde betekent zou hebben voor één van de belangrijkste bands uit de geschiedenis.

Met een totale duur van iets meer dan een half uur is er geen ruimte voor half werk. De vaart blijft hoog zonder enig moment te ontsporen. Iets wat het eerdere werk van Danny Brown nog wel eens kon doen. Het is een masterclass ‘Hoe maak je een hip hop-album anno 2019’, waarbij de oorsprong ligt in de hoogtijdagen van de jaren ’90, zonder enig moment gedateerd of als een herhaling van zetten te klinken. In een recent interview met Hot97 geeft Brown aan dat het eigenlijk Q-Tips’ album is: “Hij is de regisseur en ik ben slechts een acteur in zijn film.” In dat geval nomineer ik bij deze beide voor een gouden beeldje. De productie is van buitengewoon hoge kwaliteit en zelfs met verschillende producers aan het roer (White en Q-Tip samen 7 tracks en de overige door o.a. JPEG en Flying Lotus) voelt uknowwhatimsayin¿ als één afgestemd geheel. Gaandeweg voel je de zwarte wolken, die permanent boven Danny Brown leken te hangen, langzaam wegtrekken om meer plaats te maken voor de zon. Maar vergeet ook zeker niet aan het aandeel van Danny Brown zelf hierin. Deze man bewijst nogmaals dat hij zich tot de zwaargewichten in de game mag rekenen. Hij speelt met de producties alsof het kinderspel is en stemt zijn delivery af op de beat, zet kracht bij waar nodig en varieert volop met stemfrequentie, snelheid en intonatie. Soms zelfs binnen 1 nummer. Op Atrocity Exhibition liet Brown al zien hier meester in te zijn, maar de extreme contrasten zijn getemperd en vervangen door een meer berekenende Danny. Ook de kenmerkende humor is minder in your face dan voorheen, maar nog steeds continue aanwezig. Brown is zichtbaar in zijn element en doet wat hij het allerliefste doet: geweldige muziek maken.

Gastartiesten als o.a. Run The Jewels, JPEGMAFIA en Blood Orange dragen allemaal hun steentje bij aan het album, JPEG portretteert bijvoorbeeld op ‘Negro Spiritual’ treffend de rol van een Pharrel die iets te veel heeft gefeest, maar het blijft ten alle tijden Danny Brown die show steelt. Terwijl hij zelfverzekerd zijn victory lap doet op het afsluitende ‘Combat’ wordt de luisteraar nog eenmaal verrast. In een later refrein wordt eerst een vocal van Q-Tip toegevoegd, alsof hij gesampled is, en verschijnt ook Consequence op dezelfde wijze kort ten tonele. Dan neemt Danny Brown het stokje terug over en geeft nog eenmaal extra gas. Brown heeft onlangs bevestigt dat het hier gaat om een hidden feature, maar terwijl de fantastische instrumental langzaam wegfade met wederom een soundeffect uit de openingstrack van ‘We Got It from Here’ rijst stiekem ook de gedachte of hier misschien niet meer achter zit. Een soort van verborgen hint naar een Tribe 2.0 ofzo? De tijd zal het uitwijzen, maar tot dan is Danny Brown weer een stuk verder in zijn missie door opnieuw één van de sterkste en origineelste albums in jaren aan zijn nalatenschap toe te voegen.

Masta Ace & Marco Polo - A Breukelen Story (2018)

4,5
Dirruk schreef:
Wat dat laatste betreft, die dagen kun je gewoon zelf weer creëren hoor

Ben soms gewoon te ongeduldig haha, maar de voornaamste reden is dat ik geen onbeperkt budget heb. Blijkt een album tegen te vallen, dan had ik mijn geld beter kunnen besteden. Laatste Ace album was prima, maar luister ik nog amper (vind daar de beats de belemmerende factor) en Polo kan fantastisch produceren maar is niet altijd even consequent. Een album van hun samen kan op papier een meesterwerk worden, maar net zo goed niet meer dan degelijk zijn. Vooralsnog ga ik uit van het eerste.

Nas - Nasir (2018)

3,0
Een paar weken en vele luisterbeurten verder moet ik helaas bekennen dat Nasir voor mij een aardige tegenvaller is. Op papier was dit een project om van te dromen: 2 legendes, een top rapper met één van de allerbeste albums allertijden, samen met een top producer. Allebei super getalenteerd. Zeker na het geweldige Daytona waren mijn verwachtingen hooggespannen.

Een slecht album is het niet geworden, maar de middelmaat ontstijgen doet ie ook niet. In plaats van een samenwerking lijken het 2 verschillende projecten die zijn samengevoegd. Het prekerige van Nas komt mij de neus uit en hoewel ik blijf hopen dat hij me nog eens zal verrassen, is dat sinds The Lost Tapes niet meer gebeurd. Ik zal een nieuw Nas album altijd toejuichen, maar er naar uitkijken zie ik voorlopig niet meer gebeuren. Ook de beats blijven niet hangen. De eerste keer dat ik Cops Shot The Kid hoorde veerde ik even op van mijn stoel... Slick Rick in ADHD-modus, hell yeah. Nu skip ik het nummer vrij snel door. Bonjour heeft een geslaagde beat, maar met de monotone flow van Nas wordt ook die naar een tijdje saai. De switch naar de originele sample in Adam & Eve is voor mij het enige echte hoogtepunt van het album.

Vermoedelijk ben ik dit album over een jaar compleet vergeten en zal ook geen enkel los nummer de revue passeren. Het enige wat me bij zal blijven is een Kanye die het marketing technisch heel slim aan heeft gepakt door flink veel lawaai te maken, wekenlang het gesprek van de dag te zijn, één top album heeft uitgebracht (Daytona), Kid Cudi weer terug op de kaart heeft gezet (Kids See Ghost; voor mij een Cudi Album ft Kanye achter de knoppen en gast vocals), een oké R&B/pop album (Ye) & een teleurstellend knip en plak project met Nas (Nasir). Teyana Taylor heb ik nog niet echt de kans gegeven om daar iets over te kunnen zeggen.

Een half puntje aftrek als gevolg en de woorden die bij mij blijven hangen: een gemiste kans.

Run the Jewels - Run the Jewels 4 (2020)

Alternatieve titel: RTJ4

3,5
geplaatst:
Wat Run The Jewels knap doet is het combineren van een rauwe, hardcore sound met teksten die daadwerkelijk inhoud hebben, op een manier die de massa weet te bereiken. Ik heb er bewondering voor dat zij zo hun plek hebben gecreëerd binnen een circuit die commercieel gedomineerd wordt door artiesten die een beetje lopen op te scheppen over hun geld, bling bling en mooie uiterlijk.

Maar hoe rauw de beats ook zijn, hoe actueel en treffend hun teksten ook, de muziek is rechtstreeks gemaakt om te knallen tijdens shows. Zo ook deze, die gereleased zou worden net voordat de grote tour met Rage Against The Machine van start zou gaan. De rock invloeden druipen er werkelijk vanaf, terwijl ze hun spierballen-hiphop-formule traditiegetrouw voortzetten.

En dat is eigenlijk ook precies waar het bij mij en elk Run The Jewels album enigszins wringt. Ik heb ze 2 keer live gezien, wat echt super toffe optredens waren, de chemie tussen El-p en Killer Mike is buitengewoon goed, ze maken hele dope tracks, maar ze hebben me nog nooit weten te overtuigen om ook daadwerkelijk hun albums te kopen. Heel vaak op het punt gestaan, maar toch telkens weer terug in de schappen gezet.

Na het horen van de eerste 2 singles van deze nieuwste dacht ik dat ze me eindelijk zo ver hadden. Ik was enorm hyped voor het album. Vooral Ooh La La, die hier vaak genoemd word als mindere track, vond ik (en nog steeds) een schot in de roos. Die valse piano die lekker nagalmt, ouwe rot Greg Nice die een net zo irritant als catchy hook verzorgt, de boombap invloeden inclusief scratches van Preemo en de meesterlijke tag-team-flow van El & Mike, ik geniet ervan.

Ook dacht ik stiekem te horen (of hopen), dat de beats weer meer terug gingen ten tijden van El-p’s solo work, waar ik enorm liefhebber van ben. En deels gebeurd dat ook, Pulling The Pin had bv zo op I’ll Sleep When You’re Dead of C4C kunnen staan, maar bij RTJ4 als geheel, mis ik vooral een flinke dosis subtiliteit wat mij ervan weerhoudt om het album met regelmaat van het begin tot het eind te luisteren.

Ik snap goed dat mensen hier lyrisch over zijn. De timing van het album is werkelijk subliem, net zoals Mike zijn verse op Walking In The Snow, een track als Holy Calamafuck gaat live enorm vet klinken, net als Ooh La La overigens, en er valt genoeg positiefs te zeggen over deze nieuwste worp. Maar toen bij mij eenmaal de eerste adrenaline rush was gezakt, begonnen me ook steeds meer beperkingen op te vallen (erg zwakke broeders als Never Look Back, The Ground Below of 2 Chains) en laten me wederom met een gemengd gevoel achter.

Kwaliteit sterk is het album zonder meer, vandaar mijn waardering, en diverse tracks van het album zullen zeker met plezier blijven langskomen, maar ik blijf nog altijd hopen op nieuw solo werk van El-p en zet voor gestoorde beats vele malen liever CanOx aan.